Μιλώντας για τουρίστες, η Μάνη λένε ότι είναι το αγαπημένο μέρος των Γάλλων. Οι Γάλλοι δεν είναι τύποι που ψάχνουν να βρουν οικεία μέρη για να νιώσουν άνετα, οπότε μάλλον η ομοιότητα της Μάνης με τον Γαλλικό Νότο είναι τυχαία. Μιλάω για τους πέτρινους πύργους που είναι τυλιγμένοι με γιασεμιά και βουκαμβίλιες, για τις πισίνες -όπου υπάρχουν- που δεν έχουν υπερχείλιση, ούτε αστραφτερά πλακάκια, αντίθετα είναι ενσωματωμένες στο φυσικό τοπίο. Για τα μεγάλα τραπέζια κάτω από τις κληματαριές με τις φερ φορζέ καρέκλες ολόγυρα. Στρωμένα με τυριά, κατακόκκινες ντομάτες, ολόφρεσκα λαχανικά και παγωμένο κρασί (υπάρχει σε αφθονία εδώ, η Νεμέα είναι δίπλα). Σαν σκηνή από την ταινία «Πριν τα Μεσάνυχτα» με τον Ethan Hawk και τη Julie Delpy, όπου ο σκηνοθέτης, 9 χρόνια μετά τη γνωριμία τους, τους φέρνει στη δική μας Μάνη για να τους βάλει στη διαδικασία να ξανά ερωτευτούν.  Εδώ που πάνω απ’ όλα -κυριολεκτικά και μεταφορικά- βρίσκεται αυτός ο αδυσώπητος ήλιος για να αντανακλά, να ζεσταίνει, να φωτίζει ή να καίει. Ανάλογα με την περίσταση.

 


©Christos Drazos

Τα λιόδεντρα, άτακτα παραταγμένα, τα βλέπεις παντού στην ευρύτερη περιοχή. Γεμίζουν το τοπίο με όλες τις αποχρώσεις του πράσινου και αναδύουν αυτή την χαρακτηριστική μυρωδιά της ελιάς, που σου θυμίζει ότι είσαι στην Ελλάδα. Το ξενοδοχείο που έμεινα, και που δεν ήθελα να αφήσω πίσω μου φεύγοντας, είχε 100 μετρημένες ρίζες ελιάς ολόγυρα. Εξ’ ου και το όνομα του. Το 100 Rizes Luxury Seaside Resort βρίσκεται 18 χιλιόμετρα έξω από το Γύθειο και δίπλα από το ιστορικό χωριό Σκουτάρι. Όχι ότι σε απασχολεί και πολύ με τι γειτνιάζει, αφού είναι ένα μέρος από το οποίο δεν θέλεις να φύγεις. Μου ήρθε στη μνήμη το παιχνίδι που έπαιζα μικρή όταν πήγαινα σ’ ένα ξενοδοχείο που μου άρεσε. Έκανα ότι είναι το σπίτι μου και ότι οι παρευρισκόμενοι είναι καλεσμένοι μου.

 


©Christos Drazos

Το ίδιο ήθελα να κάνω κι εδώ. Στο πετρόκτιστο συγκρότημα στεγάζονται δίχωρα και μονόχωρα δωμάτια. Τα περισσότερα έχουν θέα στην ιδιωτική παραλία που βρίσκεται ακριβώς από κάτω και κάποια έχουν δικό τους κήπο με ομπρέλα και day beds για privé χαλάρωση. Το εσωτερικό τους θα το χαρακτήριζα «ανακουφιστικό»: έξω καίει ο ήλιος, μέσα χορταίνεις από δροσιά και άνεση. Μίνιμαλ και αρχοντική -λόγω της πέτρας κυρίως- η διακόσμηση υπόσχεται να σε χαλαρώσει και να σε περιθάλψει. Αυτό που λέμε retreat στα ξενοδοχεία, αλλά σπάνια το βιώνουμε, εδώ έχει νόημα. Τα κρεβάτια, της γνωστής εταιρείας, είναι από αυτά που θέλεις να κάνεις βουτιά και να μην βγεις ποτέ από εκεί μέσα. Αλλά αξίζει να βγεις. Το highlight, όπως συμβαίνει πάντα, το προσφέρει και εδώ η φύση. Αυτό το μαγικό κολπάκι ακριβώς από κάτω, με τα πράσινα νερά είναι ο,τι χρειάζεσαι από ένα καλοκαιρινό όνειρο. Ήσυχο, όμορφο, δροσερό, καθαρό και μόνο για σένα. Οι ελιές φτάνουν μέχρι σχεδόν τη θάλασσα γι’ αυτό και έχει ελάχιστες ομπρέλες -η σκιά από τα δέντρα είναι αρκετή για όλους. Ελιές περιβάλλουν και την πισίνα, για την οποία όχι δεν αξίζει να  θυσιάσεις ούτε μια βουτιά όταν σε 10 μετρημένα βήματα υπάρχει αυτή η θάλασσα. Όμως αξίζει να πιάσεις μια ξαπλώστρα γύρω της, να διαβάσεις και να πιείς μια σπιτική λεμονάδα ή να φας ένα τραγανό club sandwich. Αν δεν σε πάρει ο ύπνος, το απόγευμα είναι η τέλεια ώρα για να επισκεφτείς το spa που προσφέρει μια σειρά από θεραπείες για το πρόσωπο και το σώμα. Ξεχώρισα την απολέπιση σώματος με λάδι ελιάς και θαλασσινό αλάτι και την ενυδάτωση για το πρόσωπο με αβοκάντο.

 


©Christos Drazos

©Christos Drizos

Όταν πέφτει η νύχτα στη Μάνη είναι σαν να τελειώνει μια έντονη παράσταση. Φέρνει λύτρωση και διαύγεια. Το εστιατόριο του 100 rizes έχει όλο αυτό το scenery που χρειάζεσαι για να πιείς ένα καλό τοπικό κρασί συνοδεία μεσογειακών πιάτων. Μου άρεσε το χταπόδι με τη φάβα και η κάπαρη και το λαβράκι. Βέβαια, σε απόσταση 20 λεπτών βρίσκεται και το αγαπημένο Λιμένι, το θαλασσινό πυργοχώρι, η πατρίδα των Μαυρομιχαλαίων. Εκεί βρίσκεται η διάσημη ταβέρνα του Τάκη με τα φρέσκα ψάρια που τα καθαρίζουν δίπλα σου, στο σκαλοπάτι που σκάει το κύμα. Εδώ έχει και υπέροχο ηλιοβασίλεμα -χωρίς χειροκρότημα.

 


©Christos Drazos

Έφυγα με την δέσμευση να επιστρέψω. Ξανά και ξανά. Με μια αίσθηση ότι είχα αφήσει άλυτα ζητήματα πίσω μου. Το «κράτησα μανιάτικο» που λέμε!