Βραβευμένη με Tony και δύο Olivier, η Ιρλανδή ηθοποιός πρωταγωνιστεί στο πολυαναμενόμενο prequel του “Game of Thrones”, αλλά και στη νέα ταινία του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου “Monday” και νιώθει ευγνώμων που μαζί θα γκρεμίσουν, επιτέλους, λίγους μύθους γύρω από τον έρωτα. Στο μεταξύ, καταρρίπτει κάποιους γύρω από την επιτυχία.

Αυτή τη στιγμή η Denise Gough γυρίζει το prequel του Game of Thrones. Λίγους μήνες νωρίτερα βρισκόταν στην Ελλάδα, όπου έκανε γυρίσματα για το Monday του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου (Suntan, Wasted Youth), αφού πρώτα είχε συνεργαστεί με τον σημαντικό Ken Loach και είχε εμφανιστεί στην Colette, ως η transgender ηρωίδα Missy, που αποπλανούσε επιτυχώς την Keira Knightley. Πέρυσι, πρωταγωνίστησε στη μεταφορά του Angels in America στο Broadway, ενώ δύο χρόνια υποδύθηκε την Emma στο σπαρακτικό People, places and things του Duncan McMillan, στο Λονδρέζικο National Theatre – στην Ελλάδα το έργο ανέβηκε με τον τίτλο Με λένε Έμμα.

Το βιογραφικό της πριν από αυτά δεν έχει κάτι να πει στο ευρύ κοινό. Μέχρι τον ρόλο της Emma ήταν ακόμα μια σκληρά εργαζόμενη -και συχνά άνεργη- ηθοποιός στο Λονδίνο, που είχε να αντιμετωπίσει την τυπική καθημερινότητα του θεατρικού σιναφιού: δουλειά ως σερβιτόρα, συνεχείς απορρίψεις, άγχος για το νοίκι, ενίοτε και συλλογή αποτσίγαρων από τα πεζοδρόμια. Και όμως, η Denise δεν είναι σε καμία περίπτωση μια σύγχρονη Σταχτοπούτα. Όσο και αν η καριέρα της δείχνει να απογειώθηκε μέσα σε μια νύχτα, μια προσεκτική ματιά στην παραστασιογραφία της αποδεικνύει πως δούλευε υπερεντατικά επί χρόνια γι’ αυτήν ακριβώς τη νύχτα, καθώς το όνομά της απαντάται συχνά στα πρώτα ανεβάσματα πολλών σύγχρονων θεατρικών συγγραφέων της Μεγάλης Βρετανίας (Tim Crouch, Marina Carr, Stella Feehily, Nancy Harris κ.ά.).

 


Μάλλινο σακάκι, Giorgio Armani. Aμάνικο ζέρσεϊ τοπ, γυαλιά ηλίου και ασημένια αλυσίδα, Saint Laurent by Anthony Vaccarello. Χρυσό δαχτυλίδι, Pomellato.
©Boo George

Τη συνάντησα στην Αθήνα, στο roof garden πολυτελούς ξενοδοχείου με θέα στο Κολωνάκι. «Θα ήθελα ένα σπίτι εδώ», μου λέει. «Έχω ζήσει καιρό χάλια, μου αξίζει λίγο κυριλέ τώρα». Από τον τρόπο που απευθύνεται στη σερβιτόρα, με τον σεβασμό της συναδέλφου, καταλαβαίνει κανείς πως δεν έχει ξεχάσει ούτε δευτερόλεπτο της προηγούμενης ζωής της. «Της πραγματικής ζωής», όπως λέει. «Αυτό που ζω τώρα δεν είναι πραγματικό. Τουλάχιστον όχι για την πλειονότητα. Ευτυχώς που μου συνέβη αργά γιατί, αν δεν είχα πάρει τέτοια γενναία δόση πραγματικότητας, θα έχανα την επαφή μαζί της. Έχω δουλέψει ως μπαργούμαν, έχω καθαρίσει τουαλέτες, αδυνατώ να νιώσω ανώτερη ή κατώτερη οποιουδήποτε άλλου ανθρώπου».

 


Ασημένιο τσόκερ, Alexander McQueen.
©Boo George

Lights on

Η μόνη φιλοδοξία της Denise ήταν να είναι μια καλή ηθοποιός σε αξιόλογες δουλειές. Δεν ονειρεύτηκε ποτέ βραβεία, χρήματα ή διασημότητα. Πριν από τρία χρόνια, όταν κατάφερε να πάρει τον ρόλο της ναρκομανούς Emma, ήταν απλώς ευτυχής που βρήκε δουλειά και που αυτή ήταν, επιτέλους, στο National. Δεν περίμενε με τίποτα αυτό που θα ακολουθούσε και χρειάστηκε πολύ καιρό για να προσαρμοστεί στα καινούργια δεδομένα.

«Όταν έχεις ταυτίσει τη ζωή με την επιβίωση και ξαφνικά στρέφονται όλα τα φώτα επάνω σου, αναρωτιέσαι αν σου αξίζει πράγματι αυτό που συμβαίνει. Σε σαμποτάρει ο ίδιος σου ο εαυτός. Σκεφτόμουν “Γιατί με κοιτούν όλοι τώρα; Κάνω αυτήν τη δουλειά τόσα χρόνια, με την ίδια προσήλωση.” Είχα κοπιάσει πολύ για την επιτυχία, αλλά δεν σταματούσα να αναρωτιέμαι ποια είμαι και αν έχω όλα όσα θέλω. Οι άνθρωποι πιστεύουν ότι η φήμη και τα βραβεία σε κάνουν χαρούμενο. Στην πραγματικότητα, πρέπει να έχει κανείς τεράστια αυτοπεποίθηση πριν έρθουν. Γιατί αν βασίσει την αξία του σε τέτοια πράγματα, τι θα γίνει όταν σταματήσουν; Ευτυχώς για μένα, τον χρόνο πριν από το μεγάλο “μπαμ” ήμουν άνεργη. Κανείς δε με έπαιρνε, είχα ξεμείνει από λεφτά και είχα αποφασίσει να τα παρατήσω».

«Ένιωθα ότι δεν θα κατάφερνα περισσότερα. Το όνειρό μου ήταν να παίξω στο θέατρο και το είχα πραγματοποιήσει. Είχα συνεργαστεί με υπέροχους ανθρώπους, σε φανταστικά κείμενα, είχα μάθει πολλά, οπότε είπα “αρκούν αυτά, τώρα θα διδάξω”. Εκείνη τη χρονιά έμαθα να στηρίζομαι μόνο στον εαυτό μου. Κατάλαβα ότι δεν έπρεπε να περιμένω να λάβω αξία από το επάγγελμά μου αλλά από εμένα την ίδια, από το ότι βρίσκομαι εδώ, ζωντανή και παρούσα σ’ αυτόν τον άγριο κόσμο. Μόλις το συνειδητοποίησα, οι πόρτες άνοιξαν. Η Amy Poheler γράφει πως η καριέρα είναι σαν ένας κακός σύντροφος: μόλις κουραστείς και του πεις “Σ’ αγαπώ, αλλά ήρθε η ώρα να φύγω”, τότε ξαφνικά σου δίνει όσα για καιρό σου αρνούνταν».

 


Παλτό και παντελόνι από βισκόζ, Jil Sander. Μεταξωτή μπλούζα, Vanessa Bruno. Χρυσά σκουλαρίκια, Pomellato.
©Boo George

The art of struggle

Και τώρα, πώς θα κάνει τέχνη χωρίς το βιοποριστικό βάσανο; Δεν τα έχει ταυτίσει; «Φυσικά», απαντά ταχύτατα. «Έτσι όπως έχω μεγαλώσει, αν δεν είχα υποφέρει για όσα έχω τώρα, θα πίστευα ότι δεν τα αξίζω. Μετά το πρώτο Olivier, κάποιος με ρώτησε: “Δεν είναι σουρεαλιστικό αυτό που συνέβη;”. Όχι, δεν ήταν. Δούλεψα πολύ, δεν θα προσποιηθώ ότι είναι παράλογο. Σιχαίνομαι την ψεύτικη μετριοφροσύνη και νιώθω ευγνώμων για την πορεία μου, ας ήταν δύσκολη. Οι Ιρλανδές γεννιόμαστε με το ύφος “συγγνώμη-που-υπάρχω”. Αλλά δεν ταυτίζομαι με αυτό. Είμαι περήφανη που μπορώ, επιτέλους, να με συντηρήσω, χωρίς να αναγκάζομαι να κάνω δουλειές που δεν μ’ ενδιαφέρουν».

«Είναι τεράστια ψυχική κούραση για τους καλλιτέχνες να δεχόμαστε κακές δουλειές μόνο και μόνο για βιοπορισμό. Οι περισσότεροι δεν έχουμε έτοιμα λεφτά πίσω μας, θέλουμε να κάνουμε καλό θέατρο και αυτό δεν πληρώνει. Ο Αργύρης λέει: “Μην εξαντλείς τη μούσα σου”. Αλλά μερικές φορές δεν έχεις άλλη επιλογή. Ως καλλιτέχνης πρέπει να συνεχίσεις να δίνεις, ακόμα και αν η δεξαμενή σου έχει αδειάσει. Τώρα μπορώ -οικονομικά μιλώντας- να φερθώ στη μούσα μου με σεβασμό και να την αφήσω να ξεκουραστεί. Να μην είμαι χαρούμενη, λοιπόν;».

Στο ερώτημα πώς αυτό επηρεάζει τις επιλογές της πια, απαντά με τη σοβαρότητα του καλλιτέχνη ο οποίος αντιλαμβάνεται ότι, πέρα από την προσωπική του ευχαρίστηση, έχει και μια αποστολή να φέρει εις πέρας. «Για να νιώθω ότι η δουλειά μου είναι χρήσιμη, θέλω οι ρόλοι μου να έχουν κάτι να προσθέσουν στη συζήτηση για την ενδυνάμωση των γυναικών. Επομένως, δεν θα υποδηθώ το αντικείμενο του πόθου ή τη γυναίκα-θύμα ως θύμα. Αν ο ρόλος δεν έχει ουσιαστικό λόγο ύπαρξης, αν δεν συνεισφέρει στην εξέλιξη του φύλου μου, δεν με ενδιαφέρει».

 


Τσόχινο καπέλο, σακάκι και παντελόνι από denim με κεντημένες λεπτομέρειες και μπότες από δέρμα πύθωνα με μεταλλική λεπτομέρεια, όλα Gucci Boutique.
©Boo George

Monday, Sadday

Τι έχει, λοιπόν, να προσθέσει το Monday σ’ αυτόν τον διάλογο; Τι την έκανε να πει το «ναι»; «Το Monday ήταν μια από τις πιο δημιουργικές εμπειρίες της ζωής μου. Όταν πρωτοδιάβασα το σενάριο, όσο και αν αγάπησα την ιστορία, θεώρησα ότι δεν μπορούσα να παίξω λόγω των πολλών σκηνών σεξ. Απαιτούσε πολύ γυμνό και δεν το είχα ξανακάνει γιατί -ειδικά στην Αγγλία και την Ιρλανδία- κυριαρχεί μια φριχτή αντικειμενοποίηση του γυναικείου σώματος όταν αποτυπώνεται στην κάμερα. Αλλά μετά είδα το Suntan, όπου η Έλλη (σ.σ. Τρίγγου) είναι ολόγυμνη σχεδόν σε όλη τη διάρκεια της ταινίας και διέκρινα κάτι που δεν είχα ξαναδεί: η κάμερα εξύψωνε το σώμα της, αποτύπωνε την απίστευτη ομορφιά του χωρίς σεξουαλικές συνδηλώσεις. Τη θεωρώ φεμινιστική την ταινία, λόγω του βλέμματός της πάνω στην Έλλη. Και έτσι αποφάσισα ότι θέλω να δουλέψω με τους ανθρώπους οι οποίοι αντιμετωπίζουν με αυτόν το σεβασμό το γυναικείο σώμα».

«Ήθελα επίσης να ανακτήσω τη δύναμη του δικού μου σώματος, συστήνοντας στο κοινό μια γυναίκα που χαίρεται τον έρωτα. Χρειαζόμουν ένα ασφαλές περιβάλλον, όπου δεν θα εξέπιπτε, και το βρήκα στην ομάδα του Αργύρη. Εσείς εδώ δεν έχετε θέματα με το σεξ. Εμένα με μεγάλωσαν καθολικές καλόγριες. Φορτώθηκα πολλή ενοχή, πολλή ντροπή για το σώμα μου και έμαθα άσχημα πράγματα για το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα. Γι’ αυτό έγινα φεμινίστρια και μιλάω ανοιχτά. Σκέψου ότι μέχρι πριν από ένα χρόνο στην Ιρλανδία δεν μπορούσαμε να κάνουμε έκτρωση. Δεν μας επιτρεπόταν ο έλεγχος πάνω στο ίδιο μας το σώμα».

 


Τουίντ παντελόνι, Bella Freud. Δερμάτινες μπότες, Alexa Chung.
©Boo George

«Τα κορίτσια πήγαιναν στην Αγγλία για έκτρωση και, αν τις έπιαναν, η τιμωρία ήταν 14 χρόνια φυλακή. Οπότε, ναι, εδώ ένιωσα ασφαλής και στα γυρίσματα επιβεβαιώθηκα. Το συνεργείο μας ήταν το πιο ισορροπημένο αριθμητικά από άποψη φύλου και όλοι είχαν απίστευτο σεβασμό μεταξύ τους και ειδικά προς τις γυναίκες συναδέλφους τους. Ένιωθα τυχερή που είχα πρόσβαση σ’ αυτή την ομάδα. Οι γυναίκες εδώ έχετε μια δύναμη που δεν συναντάς σε άλλες κοινωνίες». Όταν της λέω ότι είδε ένα πολύ μικρό δείγμα ανθρώπων -ίσως μάλιστα το πιο cool gang αυτής της χώρας- μου λέει να μην της το χαλάω. Τρέφει έρωτα για την Ελλάδα και θέλει να μείνει μ’ αυτή την εντύπωση.

«Πέρα από την ομάδα, στο Monday αγάπησα και την ειλικρίνεια της ιστορίας», συνεχίζει. «Πρόκειται για μια ρεαλιστική ματιά στο τι συμβαίνει όταν ένα ζευγάρι ζει τα ρομαντικά κλισέ του κινηματογράφου, κάνει όλες αυτές τις γκράντε χειρονομίες που έχουμε μάθει -δυστυχώς- να ταυτίζουμε με τον μεγάλο έρωτα, όλα όσα μας πούλησε το σινεμά καθορίζοντας το πώς σχετιζόμαστε με τους ανθρώπους. Μόνο που στη δική μας ιστορία βλέπουμε τι γίνεται μετά. Ο Αργύρης έφτιαξε μια ταινία στην οποία, αφού συμβούν αυτά, καλούμαστε να αντικρίσουμε την πραγματικότητα. Ότι, για παράδειγμα, αν κάποιος τρέξει στο αεροδρόμιο φωνάζοντάς σου ‘’σ’ αγαπώ’, η ιστορία δεν τελειώνει εκεί, πρέπει στη συνέχεια να ζήσεις με τον συγκεκριμένο άνθρωπο».

«Πρόκειται για ένα ρεαλιστικό βλέμμα πάνω σ’ αυτό που αποκαλούμε ρομαντική κομεντί. Ήθελα καιρό να κάνω κάτι τέτοιο, επειδή θεωρώ επικίνδυνο να διηγούμαστε στους ανθρώπους την ίδια ιστορία ξανά και ξανά, ότι αυτή η ρομαντική χημική ουσία, ο έρωτας, είναι κάτι που συντηρείται από μόνο του. Ο Αργύρης αποκαλεί την ταινία “ρομαντική κομεντί καταστροφής”. Αλλά είναι επίσης η ιστορία δύο ανθρώπων οι οποίοι προσπαθούν πραγματικά να κάνουν μια σχέση να λειτουργήσει. Γι’ αυτό λέγεται Monday: είναι η επόμενη μέρα της σχέσης, μετά από ένα ειδυλλιακό σαββατοκύριακο – μεταφορικά μιλώντας».

 


Δαντελωτή μπλούζα και δερμάτινο παντελόνι, Louis Vuitton Boutique. Δερμάτινα μποτάκια Saint Laurent by Anthony Vaccarello. Σκουλαρίκια από ροζ χρυσό, Pomellato.
©Boo George

Love disorders

Όμως, τι θεωρεί ωραίο love story στον κινηματογράφο και τι στην πραγματικότητα; Κάθε που πάει να απαντήσει, σταματά, για να πει τελικά: «Και στα δύο θέλω τον έρωτα ειλικρινή, γερό και έντονο. Επιθυμώ να βλέπω στην οθόνη τι συμβαίνει στην πραγματικότητα. Γι’ αυτό θεωρώ την ταινία μας μια σημαντική προσθήκη στα προϋπάρχοντα love stories – επειδή λέει την αλήθεια. Ότι, δηλαδή, αν δύο άνθρωποι αγαπιούνται, δεν σημαίνει ότι θα καταφέρουν να ζήσουν όμορφα μαζί. Δεν καταγράφει απλά το πάθος των πρώτων ημερών, που το ζευγάρι είναι συνέχεια έξω, κάνουν αδιάκοπα έρωτα, κοιμούνται στις παραλίες, αλλά τους ακολουθεί καθώς η σχέση βαθαίνει και έχουν να αντιμετωπίσουν μια συμβίωση, ένα κρύο σπίτι, άπλυτα πιάτα και ανεργία. Μπορεί κανείς να αποδεχτεί τον άλλο σε αυτές τις συνθήκες; Εκεί βρίσκεται το στοίχημα. Να ξεκολλήσει από τις ωραίες αναμνήσεις της αρχής, να αποδεχτεί αυτό που συμβαίνει στο παρόν και να πει “προχωράμε ή όχι;”».

«Ο έρωτας είναι ναρκωτικό, καταλαβαίνω γιατί εθίζονται οι άνθρωποι. Είναι χημεία. Εμένα με ενδιαφέρει τι συμβαίνει όταν περάσει η χημεία. Η ερωτική σχέση απαιτεί απίστευτη γενναιότητα και δουλειά. Και ταυτόχρονα να αφήνουμε χώρο για τη χαρά, γιατί αν είναι μόνο δουλειά τι να την κάνουμε; Νομίζω ότι έχουμε πια όλοι αρκετές “ερωτικές διαταραχές”. Άρνηση, αποφυγή, εξάρτηση… Υπάρχουν πια όλες αυτές οι εφαρμογές και τα κοινωνικά δίκτυα που στρεβλώνουν όλο και περισσότερο την αντίληψή μας για το τι είναι έρωτας. Καθένας μπορεί πλέον να επινοήσει και να προβάλει μια άλλη εκδοχή του εαυτού του στους άλλους. Έχουμε ξαφνικά χιλιάδες επιλογές, κανείς δεν μπορεί να εστιάσει σε κανέναν. Γινόμαστε σαν τους ανθρώπους που μιλούν σε κάποιον, αλλά κοιτούν διαρκώς αυτούς που περνούν πίσω του. Ζούμε σε πολύ ενδιαφέροντες, αλλά και δύσκολους καιρούς. Να! Ακούς αυτό το τραγούδι;» εξανίσταται ενώ ακούγεται το Senorita των James.

 


Τσόχινο καπέλο, Gucci Boutique. Μάλλινο καρό παλτό, παντελόνι και μεταξωτό φόρεμα, όλα Stella McCartney. Δερμάτινες μπότες, Alexa Chung. Χρυσό δαχτυλίδι, Jil Sander.
©Boo George

«Τι λέει; “I’m addicted to you!” Εξάρτηση! Λες και είναι κάτι καλό! Πώς μπορείς να ζήσεις εξαρτημένος από κάποιον επί 40 χρόνια; Πρέπει να εμβαθύνεις, να δεις ποιος είναι στ’ αλήθεια και, αν μπορείς, να τον αγαπήσεις ως έχει. Να καταλάβεις πρώτα και ποιος είσαι εσύ ο ίδιος και αν μπορείς να σε αποδεχτείς με όλα όσα κουβαλάς. Γιατί, αν δεν τα αποδεχτείς, θα τα προβάλεις στον άλλον, θα απογοητευτείς και θα τρέξεις στον επόμενο. Σκέψου πόσο μεγάλη ευθύνη είναι να αναθέτεις σε κάποιον άλλο να σε κάνει να νιώσεις πλήρης, να επιδιορθώσει τη ζωή σου. Είναι άγριο».

Στη συνέχεια η συζήτησή μας γίνεται εντελώς προσωπική. Ξεχνάμε ότι καταγράφεται και ανταλλάσσουμε ιστορίες για πρώην, νυν και αεί έρωτες, πάντα υπό το πρίσμα των ανθρώπων που έχουν υποστεί περισσότερη ψυχοθεραπεία απ’ όση θα άξιζαν. Η Denise ανήκει στο είδος αυτών που αντιλαμβάνονται τη ζωή καθαρά, πραγματιστικά, χωρίς συμπλέγματα, απωθημένα και φόβους που πιθανόν να παραμόρφωναν την πραγματικότητα. Έχει συνεχώς υπόψη της τον πιθανό αντίλογο και επιδεικνύει αξιοθαύμαστη κατανόηση προς όλες τις πλευρές. Όταν της επισημαίνω την καθαρότητα της σκέψης της, μου λέει ότι δεν ήταν πάντα έτσι.

Πριν από έξι χρόνια σταμάτησε να πίνει, γιατί ένιωθε ότι δεν ήθελε να παρεμβάλλεται τίποτα πια μεταξύ της πραγματικότητας και της αντίληψής της. Έχοντας φύγει από το σπίτι της στα 15, έμαθε νωρίς στην ανεξαρτησία, αλλά είχε να αντιμετωπίσει δυσκολίες που δεν της άφηναν χρόνο και ενέργεια να έρθει σε ουσιαστική επαφή με το τι συνέβαινε έξω από τον μικρόκοσμό της. Με το που σταμάτησε να πίνει, είδε τη μεγάλη εικόνα και άρχισε να αναπτύσσει πολιτική σκέψη. Πιστεύει ότι στην πολιτική και κοινωνική συγκυρία που ζούμε, οφείλουμε όλοι να είμαστε παρόντες και ενεργοί.

 


Βαμβακερό παλτό και πουκάμισο, Givenchy.
©Boo George

Το καλό παράδειγμα

Σκέφτομαι ότι δεν είναι τυχαία η συμμετοχή της σε τόσα σύγχρονα θεατρικά έργα. Η εμφάνισή της, η μενταλιτέ της, η πολιτική της στάση απέναντι στη ζωή, όλα φωνάζουν «τώρα», καθιστώντας την ιδανική επιλογή για να ενσαρκώσει μια σημερινή ηρωίδα. Τη ρωτώ αν νιώθει πράγματι πρότυπο σύγχρονης γυναίκας και ποια είναι τα «καλά παραδείγματα» που έχει να δώσει στις ομόφυλές της. Μόνο ένα.

«Θεωρώ ότι ναι μεν πρέπει να μας σέβονται ως γυναίκες, αλλά οφείλουμε και εμείς να αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας. Δεν πιστεύω στα θύματα. Προσωπικά, όποτε νιώσω θύμα, εξετάζω τι στάση κράτησα σε μια αλυσίδα γεγονότων, ώστε να καταλάβω σε ποιο σημείο αφέθηκα να αποδυναμωθώ. Για παράδειγμα, ανατρέχοντας στην πορεία μου, βλέπω ότι υπήρξα υπερβολικά καλόβολη, δεν ήθελα να δυσαρεστώ κανέναν. Οι άνθρωποι φυσικά και το εκμεταλλεύονται αυτό και εγώ θυμώνω που συνέβη, αλλά στην πραγματικότητα η ίδια τους άφησα το περιθώριο να το κάνουν».

«Οπότε, το παράδειγμα που έχω να δώσω είναι ότι δεν επιτρέπω στους άλλους να με καταπατούν, ώστε μετά να τους κατηγορήσω. Αναγνωρίζω και τη δική μου ευθύνη. Και στη δουλειά έτσι είμαι, δεν σηκώνω μύγα στο σπαθί μου, αρκετοί με θεωρούν δύσκολη. Σιγά μην απολογηθώ επειδή έχω απαιτήσεις στη δουλειά! Για μένα, το να πω καλά μια ιστορία είναι το άλφα και το ωμέγα. Δεν πρόκειται να ψαλιδίσω την καλλιτεχνική μου ακεραιότητα προκειμένου να μη γίνω δυσάρεστη, γιατί έτσι προδίδω το ίδιο το θέατρο, που μου έχει σώσει τη ζωή».

 


Παλτό με ζώνη από οικολογικό δέρμα κροκόδειλου και παντελόνι από μάλλινο τουίλ, Saint Laurent by Anthony Vaccarello. Δερμάτινες μπότες, Alexa Chung.
©Boo George

«Όταν πρωτοανέβηκα στη σκηνή, σε ηλικία 11 ετών, δεν ένιωσα φόβο, ήξερα πού να πάω, τι να κάνω, αισθάνθηκα παντοδύναμη. Στην εφηβεία μου το έσκασα από το σπίτι, έζησα στο Λονδίνο, μπήκα σε μια πολύ μαύρη και επικίνδυνη περίοδο. Τότε με δέχτηκαν στη δραματική σχολή με υποτροφία. Έκτοτε, το θέατρο είναι το μόνο που δεν με έχει απογοητεύσει. Αν απολογούμαι επειδή έχω υψηλά κριτήρια ή αν αφήνω τις ανασφάλειες των άλλων να με αποδυναμώνουν επί σκηνής, τότε προδίδω τον ίδιο μου τον σωτήρα. Και κάτι ακόμα: η σκηνή είναι η ασφάλειά μου. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια με 11 παιδιά, πράγμα που σημαίνει ότι αν ήθελα να ζητήσω κάτι από τους γονείς μου, έπρεπε να παρακάμψω 10 εμπόδια που παρεμβάλλονταν. Οπότε, μπορείς να καταλάβεις γιατί τρελαίνομαι να βρίσκομαι πάνω στη σκηνή, με χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι πρέπει να σωπάσουν για να μιλήσω εγώ και άλλους τόσους από κάτω να με χειροκροτούν».

Η συζήτηση φτάνει στο τέλος της και η Denise συνοψίζει όσα είπε σε μόλις τρεις προτάσεις: «Είμαι βαθιά ευγνώμων γι’ αυτό που μου συμβαίνει. Υπάρχουν κορίτσια τα οποία έζησαν μια ζωή σαν τη δική μου και δεν την έβαλαν καθαρή. Εγώ είμαι εδώ, ζωντανή, και μπορώ να συνεχίσω να λέω την αλήθεια μέσα από τη δουλειά μου». Όταν τη ρωτώ, δε, ποιο είναι το μεγάλο θεατρικό της όνειρο, απαντά με χαμόγελο παιδιού που δεν πρέπει να προδώσει το μυστικό, αλλά δεν κρατιέται από τη χαρά του: «Η Ηλέκτρα του Ευριπίδη, στην Επίδαυρο. Και είμαι πολύ κοντά στο να το πραγματοποιήσω!».


Photographer: Boo George @D+V Management
Fashion Editor: Daniela Agnelli 

Δημοσιεύτηκε στο τεύχος Οκτωβρίου της Vogue Greece.