«Όταν με ρωτούν γιατί δεν υπάρχουν άνδρες σούπερ μοντέλα σήμερα, απαντώ ότι απλά δεν το αφήνουμε να συμβεί. Στις μέρες μας οι άνθρωποι βαριούνται εύκολα. Supermodels όπως η Linda Evangelista και η Christy Turlington έκαναν μεγάλη καριέρα, επειδή τους επετράπη να αγωνιστούν γι’ αυτήν. Δεν είναι κάτι που χτίζεται σε μία νύχτα – χρειάζονται χρόνια. Πλέον έχουμε αποκτήσει εμμονή με ό,τι  εντυπωσιακότερο, γρηγορότερο και νεότερο. Ξαφνικά, τα μοντέλα μοιάζουν να κινούνται σ’ έναν ταχύτατα κυλιόμενο διάδρομο, μη έχοντας χρόνο να εξελιχθούν επαγγελματικά.

Υπήρχαν άνδρες σούπερ μοντέλα στο παρελθόν. Στη δεκαετία του 1970 και στις αρχές του 1980 είχαμε τον Michael Ives, τον Jeff Aquilon, τον Michael Schoeffling και τον Barry Kaufman, οι οποίοι ήταν τόσο αναγνωρίσιμοι όσο η Linda και η Christy, επειδή συμμετείχαν σε πολλές διαφημιστικές καμπάνιες. Ο Michael ήταν ένα πολύ οικείο πρόσωπο – το κούρεμά του ήταν το πλέον αντιγραμμένο στα 80s. Στα 90s είχαμε τον Marcus Schenkenberg, τον Tyson Beckford, τον Cameron Alborzian, τον Shemar Moore και τον Jason Lewis. Λαμπεροί εκπρόσωποι της αμερικάνικης ποπ κουλτούρας, ήταν συχνά καλεσμένοι στο Entertainment Tonight, τους έβλεπες στις σελίδες lifestyle εντύπων, έβγαζαν εκατομμύρια δολάρια… Όλοι εξακολουθούν να εργάζονται, αλλά νομίζω ότι η εποχή που μεσουράνησαν ήταν η τελευταία που ανέδειξε άνδρες σούπερ μοντέλα.

 


Michael Schoeffling
©Michael Ochs Archives/Getty Images

Η κατάσταση άλλαξε, γιατί διαφοροποιήθηκε και η αντίληψη του μοντέλου ως “μούσα”. Ξεκίνησα να δουλεύω στα fashion shows το 1983, όταν τα ανδρικά περιοδικά φιλοξενούσαν μοντέλα στο εξώφυλλό τους. Στη συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι διασημότητες και τότε συνέβη μια μεγάλη αλλαγή: ανέβασαν τα κασέ και τράβηξαν επάνω τους την προσοχή μεγάλων beauty και fashion brands, ενώ και οι εκδότες άρχισαν να αναζητούν αλλού πρότυπα που θα προωθούσαν τα έντυπά τους.

 


Jason Lewis
©Rose Hartman/Getty Images

Όταν ο Hedi Slimane έγινε δημιουργικός διευθυντής του Dior Homme, το 2000, μεταμόρφωσε το τοπίο. Η δουλειά και τα μοντέλα του ήταν τόσο φρέσκα, ώστε όλοι ακολούθησαν το παράδειγμά του. Αυτά τα αγόρια ήταν υπέροχα στην πασαρέλα, ωστόσο δεν είχαν προτάσεις για διαφημιστικές καμπάνιες καλλυντικών – αυτό το έκαναν οι σταρ του σινεμά.

 


Jon Kortajarena
©Eduardo Parra/WireImage

Υπάρχουν και άλλοι παράγοντες που πρέπει να ληφθούν υπόψη σχετικά με την αλλαγή του τοπίου: μια σπουδαία γενιά φωτογράφων μόδας, από τον Richard Avedon μέχρι τον Herb Ritts, έχει πια φύγει. Η εικόνα της μόδας έχει διαφοροποιηθεί πολύ, κάτι που οφείλεται και στα κοινωνικά δίκτυα. Η Bella και η Gigi Hadid έχουν καταλάβει πώς λειτουργεί αυτός ο κόσμος και έχουν χτίσει προσεκτικά την καριέρα τους, αλλά δεν υπάρχει ανδρικό αντίστοιχο.

Κάτι που καθόλου δε σημαίνει ότι δεν υπάρχουν σπουδαίοι άνδρες μοντέλα στην εποχή μας. Νομίζω ότι ο Jon Kortajarena είναι ένα τέτοιο παράδειγμα, ενώ τον ακολουθεί κατά πόδας ο Jordan Barrett.

Κατά τη θητεία του Hedi Slimane στον Dior Homme, τα τρία σημαντικότερα μοντέλα ήταν οι Clément Chabernaud, Adrien Sahores και Nicolas Ripoll. Όταν μπήκαν στη βιομηχανία της μόδας, διέθεταν μια φρεσκάδα που είχε εν τω μεταξύ χαθεί από το χώρο και νομίζω ότι γι’ αυτό ήταν τόσο επιτυχημένοι. Τα τελευταία 10 χρόνια και οι τρεις τους δούλεψαν πιο σταθερά απ’ όλους τους συναδέλφους τους και εξακολουθούν να το κάνουν.

 


Jordan Barrett
©Raymond Hall/GC Images

Ένας άλλος παράγων για την κατάσταση που επικρατεί είναι ότι και η ίδια η βιομηχανία της μόδας έχει αλλάξει σημαντικά. Το κίνημα #MeToo είχε τεράστιο αντίκτυπο στους κόλπους της. Στο παρελθόν, κάποιοι μπορεί να έκλειναν τα μάτια τους σε τέτοια φαινόμενα, αλλά η νέα γενιά δεν το κάνει. Αγόρια και κορίτσια καταφεύγουν στο Instagram και κάνουν τις αποκαλύψεις τους. Και αυτό είναι σημαντικό, γιατί τα μοντέλα πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό πίσω και μπροστά από τα φώτα, με σωστές αμοιβές και υποστήριξη, ώστε να γνωρίζουν ότι δεν είναι διαθέσιμα για τα πάντα. Το καλό είναι ότι πλέον όλοι είναι πιο ευαισθητοποιημένοι και οι συνθήκες βελτιώνονται.

 


Clement Chabernaud
©Peter White/Getty Images

Περνώντας τα χρόνια, θα ήθελα πολύ να δω τους άνδρες μοντέλα να κατακτούν την κορυφή και να κερδίζουν και πάλι πολλά χρήματα – υπέγραψα πολλές επιταγές εκατοντάδων χιλιάδων δολαρίων στις μέρες του Mark Vanderloo και του Marcus Schenkenberg, αλλά σήμερα τα αγόρια συμμετέχουν σ’ ένα show για να κερδίσουν ένα ζευγάρι παπούτσια και 500 δολάρια. Όσο κυκλοφορεί γύρω τους και σαρώνει τις διαφημιστικές καμπάνιες ο David Beckham, κανείς δεν πρόκειται να έχει μια πραγματικά μεγάλη ευκαιρία.

 


Nicolas Ripoll
©Kristy Sparow/Getty Images

Είναι δύσκολο να μη νοσταλγώ το παρελθόν. Ως παιδί των 60s και 70s μεγάλωσα με τα περιοδικά και τώρα όλα αλλάζουν. Κανείς δεν ξέρει τι θα συμβεί σε πέντε χρόνια. Είμαι περίεργος να δω πού πηγαίνει η βιομηχανία της μόδας και νομίζω ότι η ψηφιακή εποχή θα απαιτήσει ένα νέο είδος μοντέλου. Ποιος θα είναι ο άνδρας της επόμενης γενιάς; Θα αντιπροσωπεύσει το μεταβαλλόμενο κοινωνικά πρότυπο του φύλου – που τώρα εκφράζεται ως αρρενωπότητα και ανδρισμός και πουλάει; Το σίγουρο είναι ότι θα υπάρχει πάντα ανάγκη για όμορφους άνδρες και, αν κάποιοι είναι πραγματικά ταλαντούχοι, νομίζω ότι μπορούν να επαναφέρουν στο προσκήνιο τα male supermodels».