Το μεγάλο φινάλε δεν ήταν τόσο μέρος του show όσο δείγμα του μέλλοντός μας, με την κλιματική αλλαγή και τα ακραία καιρικά φαινόμενα. Τόσο ακραία, που θα ήθελα για λίγο να φανταστείτε δεκάδες χιλιάδες άτομα που μόλις έχουν χορέψει με τη φωνή του Nas και έχουν καταναλώσει τόσο αλκοόλ ώστε να μην υπάρχει ούτε ένα μπουκάλι μπύρας σε κανένα από τα δεκάδες πωλητήρια, ενώ στις γιγαντοοθόνες και στα σημεία προβολής των σκηνών αναβοσβήνει το ίδιο μήνυμα: «Ο χώρος πρέπει να εκκενωθεί. Άμεσα».

 


©Aerial By Charles Reagan Hackleman Governors Ball

Δεδομένου ότι βρισκόμασταν στη Νέα Υόρκη που ακόμα ζει με το τραύμα της 9/11 και μόλις την Παρασκευή είχε σημειωθεί άλλο ένα mass shooting, κανείς δεν το πήρε ελαφρά. Ξαφνικά, όλα τα παιδιά με τις περούκες και τα αστεία καπέλα σοβάρεψαν, πέταξαν τους γεμάτους κοκτέιλ ανανάδες και καρύδες που κρατούσαν και άρχισαν να κατευθύνονται προς την έξοδο. Τακτικά. Σαν Ελληνίδα περίμενα το χάος και τον πανικό που θα δημιουργούσε αυτό το τεράστιο πλήθος σε τέτοιες στιγμές, αλλά οι Aμερικάνοι έχουν μεγαλώσει με fire drills στα σχολεία τους – τώρα τελευταία και με ασκήσεις ετοιμότητας σε περίπτωση «active shooter». Όλοι ήξεραν τι να κάνουν, ποιες οδηγίες και φωτεινές επιγραφές να ακολουθήσουν. Περπατούσαν ο ένας πίσω από τον άλλο, βιαστικά αλλά ήρεμα, με μόνη εξαίρεση ένα κορίτσι που είχε σκαρφαλώσει στη ρέπλικα του αγάλματος της ελευθερίας και ούρλιαζε ότι δεν θα φύγει μέχρι να βγουν οι Strokes.

 


©Atmosphere By Charles Reagan Hackleman Governors Ball 2019

Καθώς βγαίναμε από τον χώρο του φεστιβάλ ξεκίνησε η βροχή. Κανένα πρόβλημα, σκεφτήκαμε, σιγά το πράγμα, τι είναι ένα φεστιβάλ μουσικής χωρίς λίγη λάσπη; Ένας φίλος εξόπλισε την παρέα με αδιάβροχα πόντσο (εδώ φαίνεται η εμπειρία του Νεοϋορκέζου, ευχαριστούμε Χρήστο, θα είμαστε για πάντα #TeamPoncho) και συνεχίσαμε να περπατάμε με το πλήθος. Μέχρι που ξέσπασε κανονική καταιγίδα. Και αστραπές. Και αέρας. Και όλα αυτά σε τραβηγμένα επίπεδα χολιγουντιανής υπερπαραγωγής.

Για να εκκενώσουμε το Randall’s Island, όπου γινόταν το φεστιβάλ, έπρεπε να διασχίσουμε την τεράστια γέφυρα που το ενώνει με το Μανχάταν στο ύψος του Χάρλεμ. Έτσι λοιπόν βρεθήκαμε με μερικές χιλιάδες κόσμο πάνω σε μια τεράστια ατσάλινη γέφυρα εν μέσω κεραυνών, να προσπαθούμε να μην χάσουμε την ισορροπία και την ψυχραιμία μας. Μέχρι που έπεσαν μερικές αστραπές ακριβώς από πάνω μας και ο εκκωφαντικός κρότος, μαζί με το ξαφνικό φως, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε ότι βρισκόμαστε στο υψηλότερο σημείο της περιοχής, πάνω σε ένα τεράστιο μεταλλικό αλεξίσφαιρο. Οι επόμενοι κεραυνοί έφεραν πολλές τσιρίδες και πανικό, που μέχρι τότε είχε διατηρηθεί σε κανονικά επίπεδα. Διασχίσαμε τα εκατοντάδες μέτρα της γέφυρας πατώντας πάνω σε σπασμένα γυαλιά ηλίου, κινητά, ρούχα και τα χαρακτηριστικά μεταλλικά κουτιά που μοιάζουν με walkman, στα οποία έρχονταν τα εισιτήρια του Governors Ball και τώρα τα παρέσυρε το νερό που ανέβαινε όλο και πιο ψηλά. Φτάσαμε στην άλλη άκρη, κάτω από σκαλωσιές (οι αιώνιες σκαλωσιές της Νέας Υόρκης που όμως είναι σωτήριες σε τέτοιες στιγμές) πριν καταφέρουμε να πάρουμε ανάσα. Γύρω μας όλοι βρεγμένοι, με τα μαλλιά κολλημένα στα πρόσωπα και από την ασφάλεια του σκέπαστρου παρακολουθούσαμε την ατελείωτη λιτανεία πάνω στη γέφυρα, με ανθρώπους που έτρεχαν γλιστρώντας και σε κάθε κεραυνό γονάτιζαν, καλύπτοντας τα κεφάλια με τα χέρια τους. «Είναι σκηνή από ταινία του μέλλοντος, όταν θα διηγούμαστε πώς οι γέροι ρεπουμπλικάνοι δεν πήραν ποτέ σοβαρά τις προειδοποιήσεις για την κλιματική αλλαγή και η καθημερινότητά μας θα έχει γίνει απρόβλεπτη, γεμάτη τέτοιες στιγμές πανικού», αποφασίσαμε με τον φωτογράφο των Strokes και τον μουσικό συντάκτη του Rolling Stone.

 


©Governors Ball Greg Noire

Περπατήσαμε μερικά τετράγωνα στο Χάρλεμ για να φτάσουμε στο μετρό. Όλοι προσπαθούσαν να επιστρέψουν σπίτι τους, τα τηλέφωνά τους ήταν βρεγμένα και έκλειναν απροειδοποίητα, η Uber ανέβασε την τιμή της διαδρομής x80, τα ταξί αρνούνταν να επιβιβάσουν τους βρεγμένους και λασπωμένους. Μέσα στο βαγόνι του μετρό τουρτουρίζαμε από τον κλιματισμό, δανείζαμε τα τηλέφωνα που λειτουργούσαν ακόμα σε όσους δεν ήταν τόσο τυχεροί, ρωτούσαμε ο ένας τον άλλο αν χρειάζεται κάτι, αν έχει ακόμα μετρητά πάνω του ή τα έχασε στον δρόμο. Δεν άργησε να ακουστεί σε όλο το τρένο το νευρικό γέλιο που ακολουθεί πάντα την άνοδο της αδρεναλίνης, καθώς προσπαθούσαμε να στίψουμε το νερό από μαλλιά και ρούχα. «Εσύ τι πρόλαβες να δεις πριν τον χαμό;» ήταν η ερώτηση των επόμενων ωρών και ημερών σε όσους φορούσαν ακόμα το χαρακτηριστικό wristband του φεστιβάλ.

Παρά την κινηματογραφική του κατάληξη, το Governors Ball είναι το μουσικό γεγονός της πόλης, αυτό που την τελευταία δεκαετία εγκαινιάζει την καλοκαιρινή σεζόν των συναυλιών και των πολιτιστικών δρώμενων, αυτό που έφερε πάλι την ιδέα του φεστιβάλ και αναβίωσε τα τεράστια πάρκα γύρω από το Μανχάταν μετονομάζοντας ανεπίσημα το Randall’s Island σε Festival Island.

 


©Gessalfelstein rohofoto

Από την Παρασκευή 31 Μαΐου πoυ ακούστηκαν οι πρώτες ροκ φωνές έως την Κυριακή 2 Ιουνίου που έληξε μέσα σε χάος, εμφανίστηκαν πάνω από 60 καλλιτέχνες από όλα τα μουσικά είδη σε έξι σκηνές (με τις παρέες να τρέχουν από την μία άκρη στην άλλη για να προλάβουν όλα τα σετ), ενώ είχε άπειρα σταντ νεοϋορκέζικων εστιατορίων, εικαστικές δράσεις, ξεχωριστή τέντα για φιλανθρωπικές οργανώσεις (υποστηρίζοντας το MKO Everytown που προωθεί τον έλεγχο και περιορισμό της οπλοκατοχής), δωρεάν νερό για όλους, φωτογραφικά booth, γωνίες για μακιγιάζ και styling, γλυπτά, διαδραστικά art installations και ολόκληρη εκστρατεία με εγγραφές ψηφοφόρων για να κινητοποιήσουν τους νεότερους να ασχοληθούν με τα κοινά. Από τους Deal Casino και τον Lil Wayne ως τη Florence +the Machine, τη Lily Allen, τους Bob Moses, τον Nas και τους Strokes υπήρχε κάτι για όλους – οι τελευταίοι θα έκλειναν το φεστιβάλ, αλλά τους πρόλαβε ο καιρός. Το Σάββατο, πρώτη μέρα του Ιουνίου, που είναι ο μήνας του Pride, τα πάντα βάφτηκαν στα χρώματα του ουράνιου τόξου και ήταν ακριβώς σ’ αυτά τα πολύχρωμα μπαλόνια που αναφέρθηκε η Lily Allen την επόμενη μέρα, λίγο πριν κριτικάρει τον Πρόεδρο Τραμπ και του αφιερώσει το τελευταίο τραγούδι του σετ της, ξεσηκώνοντας ένα τεράστιο πλήθος που φώναζε μαζί της «Fuck you very very much».

 


©JIVE FLORENCE

Τρεις μέρες με μουσική, τέχνη, drag shows, κορίτσια και αγόρια με γκλίτερ και πολύχρωμα μαλλιά, λασπωμένα DοcMartens και rompers, σορτσάκια με ουρές γοργόνας, θεατρικό μακιγιάζ και πλεγμένες κοτσίδες, χαβανέζικα πουκάμισα και ειρωνικά t-shirts της meta-hipster εποχής, ατέλειωτα camera rolls που ανέβαιναν με το hastag GovBallNYC και selfie με ολοστρόγγυλα γυαλιά ηλίου και μπλε φακούς, με καλλιτέχνες ν’ ανεβαίνουν στη σκηνή φωνάζοντας «New York City give me some noise», κάνοντας το κοινό να ουρλιάζει με μανία και ένα φινάλε βγαλμένο από ταινία δράσης (ή ντοκιμαντέρ του Netflix), το φετινό Governors Ball θα είναι το θέμα συζήτησης για το υπόλοιπο καλοκαίρι. Και στη Νέα Υόρκη, όπου τα πάντα διαρκούν μερικά λεπτά πριν έρθει το «next cool thing», αυτό είναι σχεδόν ιστορικής σημασίας γεγονός.