Απόδοση: Νίνα Ζβε
Όταν η Nora Ephron έγραψε «Αισθάνομαι άσχημα για τον λαιμό μου», οι γυναίκες απανταχού της Γης συσπειρώθηκαν. «Επιτέλους!», σκέφτηκαν. Μια γυναίκα του πνεύματος είχε μιλήσει ανοιχτά για το ότι, όσο και να το φοβάσαι, όσο κι αν αντιλαμβάνεσαι πόσο καταπιέζεσαι από τα πρότυπα ομορφιάς και όσο κι αν θέλεις να απαλλαγείς από αυτά, κάποια στιγμή θα συνειδητοποιήσεις πως γερνάς και αυτό δεν θα σου αρέσει. Η Nora ήταν αγαπημένη μου φίλη και μέντορας, αλλά μου πήρε αρκετό καιρό να καταλάβω τι ακριβώς εννοούσε.
Τι είναι το face tape;
Ασχολούμαι με τον τομέα της ομορφιάς για τη Vogue πάνω από μία δεκαετία και έχω δοκιμάσει τα πάντα: από microblading, ψεύτικες βλεφαρίδες, κόκκινο κραγιόν και κόκκινα μαλλιά, λεύκανση δοντιών, μέχρι και νύχια που θυμίζουν σύζυγο μαφιόζου. Έχω κάνει ακόμα και μια απόπειρα να ακολουθήσω την τάση του face glazing, που είναι τρομερά δημοφιλής ανάμεσα στα μέλη της Gen Z. Ορισμένες πρακτικές ήταν αρκετά διαφωτιστικές –η λεύκανση, ας πούμε, δεν είναι όσο απλή την περίμενα–, άλλες μού άλλαξαν τη ζωή –το microblading που έκανα στα φρύδια μου εντυπωσίασε τις φίλες μου και εξακολουθώ να κάνω face glazing–, όμως καμία δεν με εξέπληξε όσο η έρευνά μου για το face tape. Ξαφνικά, διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει εφαρμογή στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που να μην αναφερθεί κάποια στιγμή σε αυτό. Και δεν μιλάμε για ένα απλό επίθεμα, αλλά για κάτι που θα σας βοηθήσει να ξυπνήσετε με ζωντανά και ξεκούραστα μάτια, και θα ανανεώσει θεαματικά την όψη σας μπροστά στον καθρέφτη.
View this post on Instagram
Ο φόβος του γήρατος δεν έχει να κάνει μονάχα με τις ρυτίδες και τη χαλάρωση ακόμα και σε σημεία που δεν το περιμένουμε, αλλά και με τις μεταβολές στη λίμπιντο την ώρα που ο ρόλος μας ως αντικειμένου του πόθου περνά στο παρασκήνιο για να έρθει στο προσκήνιο αυτός της «μεγάλης γυναίκας». Φοβόμαστε να γεράσουμε γιατί φοβόμαστε τον θάνατο, και φοβόμαστε τον θάνατο επειδή δεν τον καταλαβαίνουμε. Έτσι, τείνουμε να ελέγχουμε ό,τι μπορούμε. Κάνουμε απολέπιση, δοκιμάζουμε όλων των ειδών τους ορούς, βάφουμε τα μαλλιά μας, γυμναζόμαστε μέχρι να νιώσουμε τους μυς μας να καίνε, ελαττώνουμε το φαγητό. Εκτός κι αν αποφασίσουμε να αποδεχθούμε το γεγονός ότι γερνάμε, στάση που σπανίως συμβαδίζει με τα πρότυπα της εποχής, καθώς ζούμε σε μια κοινωνία που εξυμνεί τις γυναίκες αν κάνουν κάτι τόσο απλό όπως το να αφήσουν τις μπούκλες που πέφτουν μπροστά στο «τραβηγμένο» πρόσωπό τους να γκριζάρουν. Για να δει κανείς στις μέρες μας μια γυναίκα να μεγαλώνει εντελώς φυσικά, χωρίς παρεμβάσεις, πρέπει μάλλον να επισκεφθεί κάποιο απομακρυσμένο βιολογικό αγρόκτημα.
Δοκίμασα όλες τις ταινίες προσώπου
Οι editors μου στη Vogue μού ανέθεσαν, λοιπόν, να γράψω για όλων των ειδών τις ταινίες οι οποίες, όπως αποδείχθηκε, ήταν περισσότερες απ’ όσες θα μπορούσα να δοκιμάσω μόνη μου, οπότε στράφηκα στα κορίτσια στο γραφείο για βοήθεια. Την ταινία στο στόμα –ένα trend του TikTok που στόχο έχει να μας βοηθήσει να κοιμόμαστε καλύτερα, αναγκάζοντάς μας να αναπνέουμε από τη μύτη– την άντεξα περίπου μισή ώρα πριν τη βγάλω με μανία, ανυπομονώντας να μιλήσω στον σύζυγό μου. Ήταν λες και κλείνοντας το στόμα μου, ξαφνικά ένιωσα την ανάγκη να επικοινωνήσω, χωρίς να έχω απαραίτητα κάτι να πω. Έτσι, έδωσα δύο από αυτές στη βοηθό μου, τη Mia, να τις δοκιμάσει: τη VlO2 Unscented Mouth Tape, ένα γαλάζιο αυτοκόλλητο σε σχήμα ξαπλωμένου «Η», και αυτήν της Skin Gym σε ροζ χρώμα και σε σχήμα χειλιών. Η Mia μού είπε πως, αφού τις κόλλησε, την πήρε ο ύπνος αμέσως, αλλά αργότερα παραδέχθηκε πως κοιμάται πάντα σαν πουλάκι! Αχ, τα νιάτα!
View this post on Instagram
Το μυστικό των make-up artists
Οι ταινίες προσώπου μπορεί να είναι η τελευταία τάση –είτε μιλάμε για εκείνες που προανέφερα είτε για την ταινία κινησιοθεραπείας που υπόσχεται να σταματήσει τις ρυτίδες πριν καν εμφανιστούν ή και για τα πιο σύνθετα σετ που τραβούν το πρόσωπο από το πλάι προς το πίσω μέρος του κεφαλιού με ένα λαστιχάκι–, ήταν όμως δημοφιλείς ήδη από τη χρυσή εποχή του Χόλιγουντ. Τότε που η Joan Crawford χρησιμοποίησε χειρουργική ταινία κρυμμένη κάτω από μια περούκα για να «τραβήξει» το πρόσωπό της, πετυχαίνοντας ένα αποτέλεσμα που μέχρι και η λάτρις των lifting, Kris Jenner, θα ζήλευε. Η πρακτική αυτή παραμένει ένα από τα μυστικά του επαγγέλματος, με πολλούς make–up artists να την εφαρμόζουν σε πελάτες τους που είτε δεν θέλουν να βάλουν νυστέρι είτε έχουν βάλει, αλλά το πρόσωπό τους χαλαρώνει ξανά. Όμως, σε μια εποχή που κανένα μυστικό ομορφιάς δεν παραμένει μυστικό για καιρό, ήταν επόμενο να ξαναβγεί στο προσκήνιο και να γίνει μία από τις πιο πολυσυζητημένες τάσεις του 2025.
Η εμπειρία με το face tape
Στο σημείο αυτό οφείλω να παραδεχθώ πως θεωρούσα ότι θα πορευόμουν στη ζωή χωρίς να υποβληθώ σε αισθητικές επεμβάσεις. Πέρα από μία όχι και τόσο αποτελεσματική –αλλά ανησυχητικά επίπονη– ενέσιμη θεραπεία Kybella στο πιγούνι μου, έχω αποφύγει αντίστοιχες που πλέον είναι τόσο διαδεδομένες, ώστε να μη θεωρούνται καν επεμβάσεις. Για καιρό ήμουν περήφανη για τη στάση μου, σε βαθμό υπεροψίας. Διήνυα, βέβαια, την τρίτη δεκαετία της ζωής μου. Καθώς μεγαλώνω όμως –ακόμα πιο γρήγορα λόγω μιας πρόωρης εμμηνόπαυσης– αναγκάζομαι να αποδεχθώ ότι το πρόσωπό μου γερνά μαζί μου. Ναι, μεγαλώνοντας αποκτάς σοφία και ηρεμία, αλλά είναι αδύνατον –ειδικά όταν βλέπεις φωτογραφίες του πιο νέου και σφιχτού εαυτού σου– να μην κοιτάς τον καθρέφτη έντρομη, ενώ αναρωτιέσαι τι θα σε βρει στη συνέχεια. Άντεξα τις γκρίζες τρίχες στα μαλλιά μου και εκείνες τις μικρές στο πιγούνι μου.
Δεν σοκαρίστηκα από τις ραγάδες στο στήθος μου· ακόμα και όταν το ένα αποχαιρέτησε το άλλο και κρέμασε προς τον αφαλό μου, το αντιμετώπισα με χιούμορ – παρεμπιπτόντως, οι ταινίες που χρησιμοποιούν στο Χόλιγουντ κάνουν θαύματα και σε αυτή την περίπτωση. Αυτό που δεν μπορώ να αποδεχθώ, όμως, είναι οι αλλαγές στο πρόσωπό μου. Κάπως έτσι, αποφάσισα να χρησιμοποιήσω για μία εβδομάδα την ταινία της Skin Gym, που υποτίθεται ότι δεν αφήνει τους μυς να τσαλακώνονται, να στριμώχνονται και να πατικώνονται τη νύχτα. Ο κολλητός μου, ο Ράσελ, είναι βελονιστής και έκρινα πως ήταν το ιδανικό άτομο να τη δοκιμάσουμε μαζί, πόσω μάλλον που λόγω επαγγέλματος θα την τοποθετούσε σωστά στις ρυτίδες έκφρασης, στο πόδι της χήνας και στα χείλη μου. Όταν ολοκλήρωσε το έργο του, συμφωνήσαμε πως νιώσαμε μια αίσθηση χαλάρωσης.
Τα πρόσωπά μας, που συνήθως κινούνται εκφράζοντας χαρά, σοκ, θαυμασμό, θυμό, ήταν τώρα ακίνητα. Για να μη βαρεθούμε όσο περιμέναμε, βάλαμε να δούμε ένα ντοκιμαντέρ για έναν φόνο σε κρουαζιερόπλοιο. Δεν είχε περάσει μία ώρα όταν με ρώτησε: «Νιώθεις το πρόσωπό σου να σε τρελαίνει;». Συμφώνησα. Ένιωθα ταυτόχρονα ζέστη και κρύο, φαγούρα και γαργαλητό στα σημεία όπου είχαμε κολλήσει την ταινία, κάτι που μπορώ να παρομοιάσω μονάχα με αυτό που αισθανόμασταν όταν αφήναμε υγρή κόλλα να στεγνώσει στο χέρι μας στο σχολείο. Βγάλαμε τις ταινίες με μια έκρηξη θυμού και τριβόμασταν σαν τρελοί με ζεστές πετσέτες.
Το δεύτερο πείραμα στέφθηκε και αυτό με αποτυχία. Επιπλέον συνειδητοποιήσαμε πως τα αμέτρητα πρόσωπα διασήμων που θαυμάζαμε –μεταξύ των οποίων και αυτό της Kris Jenner– κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν αποτέλεσμα χρήσης ταινιών. Στην καλύτερη περίπτωση οφείλονταν στο croydon face–lift –δηλαδή αλογοουρά τόσο σφιχτή που δεν αφήνει το μέτωπο να κουνιέται καθόλου–, στη χειρότερη ήταν deep–plane face–lifts, μια παραλλαγή του κλασικού lifting, το οποίο ζητούν όλο και νεότεροι σε ηλικία (ενώ στο παραδοσιακό lifting τραβιέται το χαλαρό δέρμα προς τα πίσω, στο deep–plane face–lifts ανορθώνεται και ο ιστός από κάτω του). Με απλά λόγια, το πρόσωπο –μαζί με τους μυς και τους συνδέσμους– τραβιέται στη θέση που ήταν κάποτε, με το αποτέλεσμα να είναι πιο φυσικό, μη θυμίζοντας σε τίποτα τα τσιτωμένα, σχεδόν γατίσια χαρακτηριστικά των υπερβολικά επεμβατικών μεθόδων.
Τι αποτέλεσμα είδα;
Όταν ήμουν μικρή, έπεσε στα χέρια μου ένα τεύχος του περιοδικού People με φωτογραφίες διασήμων, όπως η Cher και ο Michael Jackson, πριν και μετά από πλαστικές επεμβάσεις. Είχα πάθει εμμονή και το κρατούσα στο κομοδίνο μου για μήνες, προσπαθώντας να καταλάβω πώς –και γιατί– μεταμορφώθηκαν. Τώρα έκανα το ίδιο με φωτογραφίες ανθρώπων που είχαν εφαρμόσει την τεχνική deep-plane face-lift, διάβασα μαρτυρίες και παρατήρησα τα αποτελέσματα, μέχρι που άρχισα να βλέπω πια θολά τα πρόσωπα. Κοιτάζοντας τους ανθρώπους αυτούς –κυρίως γυναίκες, αρκετές εκ των οποίων δεν έχουν πατήσει καλά καλά τα 40–, προσπάθησα να καταλάβω τι τους έκανε να φτάσουν έως εδώ και πώς ένιωθαν φεύγοντας από το ιατρείο του πλαστικού χειρουργού. Μια μέρα, σκούντησα τον άνδρα μου. «Ποια φωτογραφία σού φαίνεται καλύτερη;», τον ρώτησα. «Δεν βλέπω διαφορά», μουρμούρισε, μιλώντας όπως όλοι οι στρέιτ άνδρες στην ιστορία, αγνοώντας την υπερπροσπάθεια που καταβάλλουν οι γυναίκες και αδιαφορώντας για τη δική του επικείμενη άφιξη στη μέση ηλικία. Εγώ πάντως επέμεινα: «Στο πριν φαίνεται πολύ γλυκιά, θα της εμπιστευόμουν το παιδί μου –δεν έχω παιδί–, στο μετά είναι καλή, αλλά βγάζει κάτι αφύσικο», παρατήρησα. Το πίστευα όντως ή ήθελα να το πιστεύω; Ήταν η αλήθεια μου ή ένας ευσεβής πόθος να μη χρειάζεται τόση προσπάθεια προκειμένου να ζω σ’ αυτόν τον κόσμο;
Το επόμενο βήμα ήταν να δοκιμάσω την ανορθωτική ταινία προσώπου που celebrities όπως η Doechii και η Charli XCX την έχουν μετατρέψει σε στιλιστική επιλογή – η πρώτη τη χρησιμοποιεί τόσο συχνά που έχει γίνει σήμα κατατεθέν της, η δεύτερη εμφανίστηκε στα Fashion Awards 2023 με εμφανή μια κίτρινη ταινία στο πλάι των ματιών της, ενώ κανονικά πρέπει να κρύβεται από τα μαλλιά. Κι επειδή η επιδερμίδα μου έχει αρχίσει να χαλαρώνει, αλλά διατηρώ ακόμη αρκετά μαλλιά, αποφάσισα να βάλω ταινία στα μάτια μου, καθώς και κάτω από τη γνάθο, προκειμένου να τραβήξω το δέρμα με δύο λαστιχάκια που έπιαναν πίσω από τον αυχένα – χρησιμοποίησα το Mark Traynor Face Lift Double Kit. Το αποτέλεσμα με μπέρδεψε. Από τη μία έβλεπα να επιστρέφει το πρόσωπο που τόσο καλά γνώριζα, από την άλλη μού φαινόταν πως τα μάγουλά μου δίπλωναν και φούσκωναν. Πιθανότατα έφταιγε η απειρία μου, αλλά κάθε άλλο παρά έτοιμη για το κόκκινο χαλί αισθανόμουν. Ακόμα και με μια παλιομοδίτικη ασπρόμαυρη φωτογραφική μηχανή να με φωτογράφιζαν, το πρόβλημα θα ήταν εμφανές. Όταν, δε, έβγαλα την ταινία, τράβηξε μαζί και το χνούδι του προσώπου μου, λες και ήθελε να κοροϊδέψει τη ματαιοδοξία μου.
Πέρασα το Σαββατοκύριακο που ακολούθησε ψάχνοντας κάποιο θεραπευτικό spa κοντά στο σπίτι μου. Διάβασα για νήματα που ανορθώνουν το δέρμα και ενεργοποιούν το κολλαγόνο, για 45λεπτο lifting ματιών (fox–eyes lift) και για «διακριτικά και εκθαμβωτικά» fillers. Διάβασα για τεχνικές botox και τον χρόνο ανάρρωσης που απαιτούν τα deep–plane face–lifts. Ρώτησα τη μητέρα μου αν πίστευε ότι έπρεπε να διατηρήσω τη λιπώδη μάζα κάτω από τα μάγουλά μου. Ρώτησα τον στιλίστα μου αν έχει στηρίξει με ταινία το στήθος κάποιας στους ώμους της – «Τα έχω κάνει όλα», μου απάντησε κουνώντας το κεφάλι του και συμπληρώνοντας πως πιστεύει ότι όλες οι σταρ της ποπ τραβούν με ταινίες το στήθος τους ώστε να μένει στη θέση του. Έκανα το λάθος να αφήσω τον αριθμό του τηλεφώνου μου σε μια εφαρμογή για spa και άρχισα να λαμβάνω συνεχώς μηνύματα που με ρωτούσαν αν έχω δοκιμάσει το νέο «vampire facial». Δεν ήξερα τι αναζητούσα, αλλά μπορώ να πω ότι όλη αυτή η έρευνα μου ξύπνησε φόβους που δεν γνώριζα ότι είχα. Αναρωτήθηκα αν θα είχα κάνει λιποαναρρόφηση στα μάγουλα και στο πιγούνι μου μέχρι να ολοκληρώσω το άρθρο και αν θα πήγαινα στα γραφεία της Vogue με το πρόσωπό μου μπανταρισμένο. Τα πάντα μού φαίνονταν πιθανά.
Και τότε θυμήθηκα το βιβλίο της Nora, εκείνο στο οποίο αναφέρονταν συχνά η μαμά και οι θείες μου και που ήμουν μεν αρκετά μεγάλη ώστε να το εκτιμήσω, αλλά όχι τόσο για να το κατανοήσω πλήρως. Μπορεί η απάντηση που γύρευα να μη βρισκόταν σε μια αναζήτηση στο Google για μια «πιστοποιημένη αισθητικό», αλλά στις σελίδες ενός βιβλίου που έχω στη βιβλιοθήκη μου απ’ όταν ήμουν 20 ετών; αναρωτήθηκα. «Σε μια άκρη του μυαλού μας ξέρουμε ότι όλοι κάποια στιγμή θα φύγουμε από τη ζωή, αλλά αδυνατούμε να το πιστέψουμε απόλυτα», έγραφε. Μακάρι να μπορούσα να της πω πως δεν πιστεύω ότι έχει πεθάνει και πως όταν διαβάζω τα λόγια της, είναι ακόμα ζωντανή. Μακάρι να μπορούσα να τη ρωτήσω αν είμαι πολύ μικρή ή πολύ μεγάλη για botox.
Μακάρι να μπορούσα να της περιγράψω ότι όλες τις εμπειρίες που μου είχε πει ότι θα βιώσω, τις βίωσα – ερωτική απογοήτευση, επαγγελματική επιτυχία και αποτυχία, και μετά πάλι επιτυχία και ίσως αποτυχία ξανά. Μακάρι να μπορούσα να της πω ότι κι εγώ αισθάνομαι πλέον άσχημα για τον λαιμό μου. «Ό,τι βρίσκεις στραβό στο σώμα σου στα 35 σου, θα το νοσταλγείς στα 45 σου», είχε επίσης πει η Nora. Δεν είμαι 35 πια και δεν θα γίνω 45 άμεσα. Έχω λίγο χρόνο να δω τον εαυτό μου να αλλάζει, να δω τον κόσμο να αντιδρά στην αλλαγή αυτή και να σκεφτώ τι να κάνω. Δεν είμαι έτοιμη για lifting και, όπως φάνηκε, δεν μπορώ να έχω το στόμα μου κλειστό με ταινία. Είμαι σφιχτή και χαλαρή μαζί, έχω ρυτίδες και λείο δέρμα, είμαι νέα και γερνάω καθημερινά. Δεν θα το λύσω όμως σήμερα. Δεν χρειάζεται να πάρω βιαστικές αποφάσεις. Οπότε, θα σφίγγω την αλογοουρά μου και θα ελπίζω για το καλύτερο.
Διαβάστε επίσης / Πώς να κοιμάστε καλά το βράδυ βρίσκοντας τη σωστή στάση σώματος;
