Από όλα τα μέρη που θα περίμενα να έχω μια πνευματική εμπειρία, η διαδικτυακή μου συνάντηση με τη Demi Moore ήταν το τελευταίο. Μόνο εγώ, η Moore και μια γρήγορη σύνδεση Wi-Fi. Με την ανακοίνωσή της ως νέα παγκόσμια πρέσβειρα της Kérastase, η συζήτησή μας ξεκίνησε όπως ήταν λογικό από τα τόσο μακριά μαλλιά της που έφταναν μέχρι τους γοφούς.
«Υπάρχει μια όμορφη ιδέα των αυτόχθονων πληθυσμών της Αμερικής ότι τα μαλλιά μας είναι σαν τις προσευχές μας, και όσο περισσότερο μακραίνουν, τόσο περισσότερο επιστρέφουν στη γη, έτσι ώστε αυτές οι προσευχές να μπορούν να εκπληρωθούν», μου λέει, εξηγώντας ότι, μετά από χρόνια πειραματισμού, κατέληξε στο να μην θέλει τα μαλλιά της να είναι κάτι άλλο από φυσικά
«Αφού ξύρισα το κεφάλι μου [το 1997, για τον πρωταγωνιστικό της ρόλο στην ταινία GI Jane του Ridley Scott], είχα την αίσθηση του “και τώρα τι;” Είχα κάνει ένα pixie κούρεμα, είχα ένα καρέ, είχα γίνει ξανθιά, κοκκινομάλλα, είχα layers, είχα αφέλειες – είχα κάνει τόσα πολλά πράγματα και ήθελα απλώς να τα αφήσω να μακρύνουν». Από τότε και στο εξής, λέει, το να τα αφήνει να μακρύνουν – μέχρι το πάτωμα, γεμάτα προσευχές, ενέργεια και ιστορία – ήταν αυτό που ένιωθε πιο ταιριαστό με το άτομο που γινόταν.
Όταν της ζητήθηκε να αναλογιστεί τις μέρες με το χαρακτηριστικό buzz cut, η Moore λέει ότι ένιωθε πιο γυμνή από οποιαδήποτε φορά που εμφανίστηκε σε γυμνή σε κάποια κινηματογραφική σκηνή. «Δεν είχα [μαλλιά] για να παίξω ή να κρυφτώ», θυμάται, «αλλά ήταν ένα όμορφο κομμάτι του να νιώθω πιο άνετα με τον εαυτό μου και να ξεφορτωθώ την ανάγκη να μεταμορφωθώ σε κάτι [άλλο]».
Αυτή η οπτική ακτινοβολεί από την Moore, η οποία στην πραγματικότητα, όπως μαθαίνω, βρίσκεται σε ένα σερί διαλογισμού 245 ημερών όταν μιλάμε. Η καθημερινή πρακτική έχει κάνει τεράστια διαφορά στη ζωή της, λέει. Πέρα από αυτό, τα πράγματα που κρατούν την Moore προσγειωμένη, περιλαμβάνουν μια ομαδική συνομιλία (την «αδελφότητά» της), όπου τα μέλη μοιράζονται τρία πράγματα για τα οποία είναι ευγνώμονες καθημερινά, τρία πράγματα που φοβούνται ή βρίσκουν δύσκολα και μια επιβεβαίωση ή χαρακτηριστικό που επιθυμούν να κατέχουν.
«Είμαστε ένα κοινό είδος – η φύση μας είναι να θέλουμε να μοιραζόμαστε», εξηγεί, όταν τη ρωτάω πώς δημιουργήθηκε αυτή η αλυσίδα θετικότητας. Το να είσαι υπόλογος είναι σημαντικό για την Moore και αυτή η μέθοδος είναι ένας τρόπος να «επιτρέπεις στον εαυτό σου να σε βλέπουν και να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνος». Κυρίως, λέει, είναι μια υπενθύμιση ότι εμείς, ως ανθρώπινα όντα, είμαστε περισσότερο ίδιοι παρά διαφορετικοί.
Η σύνδεση είναι απαραίτητη για τη Moore. Είτε πρόκειται για την οικογένειά της (μόλις ίδρυσαν μια οικογενειακή λέσχη ανάγνωσης στην οποία θα ήθελα πολύ να συμμετάσχω), είτε για τη δουλειά της (η Moore περιγράφει τη φωτογράφιση της από την Inez και τον Vinoodh για την καμπάνια της Kérastase ως μια εμπειρία «απελευθερωτική»), υπάρχει κάτι μέσα της που την ωθεί να βρει το κοινό έδαφος. Ή τουλάχιστον, κάτι βασικό να μοιραστεί. Πέρα από αυτό, νιώθει άνετα με τον εαυτό της.
«Μου αρέσει που πειραματίστηκα όταν ήμουν νεότερη και είναι κάτι που ενθαρρύνω τους άλλους ανθρώπους να κάνουν. Όμως μετά από ένα συγκεκριμένο σημείο, έφτασα σε αυτό όπου ένιωθα πιο άνετα, ως αντανάκλαση του εαυτού μου, και αυτό ήταν κάτι πολύ απλό», λέει, χαμογελώντας στην κάμερα.
