Η πρώτη μου ανάμνηση από τον Γιώργο Μαζωνάκη είναι μια βιντεοκασέτα που είχε τραβήξει ο πατέρας μου, με εμένα να τον υποδύομαι τραγουδώντας το «Gucci Φόρεμα» στο σαλόνι του σπιτιού μας. Φοράω μια γούνα της μητέρας μου και κρατάω μια μαγκούρα του παππού μου. Χρόνια αργότερα, ο ίδιος ο Γιώργος έλεγε για μένα: «Ο Γιώργος ήταν φαν μου από μωρό».
Η πρώτη φορά που συνάντησα πραγματικά τον Μαζώ, τον Γιώργο, τον κύριο Μαζωνάκη, ήταν το 2018.
Είχε προηγηθεί ένα τηλεφώνημα για μια ενδεχόμενη συνεργασία και, λίγο αργότερα, πήγα στο σπίτι του. Είχαμε κλείσει ένα ραντεβού για να συζητήσουμε πώς θα ξεκινούσε η συνεργασία μας. Πήγα χωρίς να ξέρω ακριβώς τι να περιμένω.
Εκεί, αντίκρισα ένα παιδί, ένα ευαίσθητο, γλυκό αγόρι, ανοιχτό στις προκλήσεις, που γνώριζε ακριβώς τι ήθελε και έτοιμο να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό.
Πρωτοεμφανίστηκε στο κοινό με ένα λευκό T-shirt και ένα σκουλαρίκι κρίκο στο αυτί. Και κάπως έτσι, σχεδόν, ξεπέρασε τα όρια, ενός απλού λαϊκού τραγουδιστή. Φούστες με ψηλές πλατφόρμες Rick Owens, βερμούδες με μπότες ιππασίας Gucci, Maison Margiela μάσκα και αποδομημενο σακάκι από τον John Galliano, κομμάτια Givenchy του Riccardo Tisci, Saint Laurent με υπογραφή Anthony Vaccarello, Gucci σε συνεργασία με Adidas, Gucci by Tom Ford. Αλλά και κιλτ, total leopard, total red, total fuchsia, ρόμπες, βαμμένα νύχια, βαμμένα μαλλιά και ιδιαίτερα κουρέματα. Ή ακόμα ένα λευκό, α λα Πάπα ράσο από την Ελένη Καββάδα, μια επική εμφάνιση στα MADWalk με μπλε μαλλιά και ρούχα Deux Hommes, αυτιά ξωτικού, γούνες, δαχτυλίδια, total δαντέλα, κρύσταλλα και εξαιρετικά tailored κοστούμια. Μαζί και ένα αγαπημένο λευκό πουκάμισο Εύζωνα – σαν κλείσιμο του ματιού στις ελληνικές και κρητικές του ρίζες.
Ο Γιώργος είχε έναν δικό του τρόπο να επικοινωνεί. Θεωρώ πως πολλά από όσα δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να πει με λόγια, τα έδειχνε μέσα από τη στάση του, την αισθητική του και, φυσικά, τις εμφανίσεις του.
Εκείνη την πρώτη μέρα λοιπόν, καθίσαμε και μιλήσαμε αρκετά για το πώς θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε. Όταν έφυγα από το σπίτι του, ξεκίνησα την έρευνα. Η πρόκληση ήταν μεγάλη: πώς ξεπερνάς κάτι που έχει ήδη χτιστεί επί τόσα χρόνια; Ο Γιώργος είχε φορέσει τους μεγαλύτερους οίκους του εξωτερικού, αλλά είχε κάνει και σπουδαίες συνεργασίες με Έλληνες δημιουργούς. Είχε ήδη μια πολύ ισχυρή εικόνα. Δεν ξεκινούσαμε από το μηδέν έπρεπε να πάμε ένα βήμα παραπέρα.
Και το περιβάλλον του ήταν πραγματικός παράδεισος για κάθε άνθρωπο που αγαπάει τη μόδα. Δύο δωμάτια γεμάτα ντουλάπες με ρούχα και άλλες τρεις ντουλάπες μόνο με παπούτσια. Ανέβαινε στο δωμάτιο να φέρει κάτι και κατέβαινε με άλλα παπούτσια.
Στο πρώτο fitting με κοίταξε και με ρώτησε: «Μήπως μοιάζω με κλόουν;». Του απάντησα: «Όχι». Και εκείνος είπε απλώς: «ΟΚ, πάμε. Δεν με νοιάζει».
Αυτό ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το ξεκίνημα μας.
Λίγες ημέρες αργότερα, οι εμφανίσεις του άρχισαν να γίνονται σημείο αναφοράς και αντικείμενο συζήτησης στα social media. Για εμάς, όμως, ο εντυπωσιασμός και η αντίδραση του κόσμου δεν ήταν ποτέ αυτοσκοπός. Χτίζαμε κάθε εμφάνιση με σκέψη, μέχρι και την τελευταία λεπτομέρεια … πάντα με χιούμορ. Ο Γιώργος μπορούσε να ασχοληθεί ακόμη και με ένα εκατοστό στον ποδόγυρο, ώστε το παντελόνι να κάθεται ακριβώς όπως έπρεπε πάνω από το συγκεκριμένο παπούτσι.
Ήξερε απίστευτα πολλά για τη μόδα. Γνώριζε τους ανθρώπους πίσω από τους οίκους, ήξερε ποιος σχεδιάζει για κάθε maison και ποιος είχε αναλάβει μια καινούργια θέση. Δεν ήταν απλώς κάποιος που φορούσε ρούχα. Παρατηρούσε, μάθαινε, θυμόταν.
Στην αρχή κάθε σεζόν πηγαίναμε μαζί στο Παρίσι για αγορές. Σε κάθε boutique τον αναγνώριζαν. Οι άνθρωποι τον θυμόντουσαν, κάτι που τον έκανε πραγματικά χαρούμενο, ακόμη κι αν δεν το έλεγε ποτέ.
Κι όμως, η καλύτερη βόλτα του στο Παρίσι δεν ήταν σε κάποια από τις μεγάλες boutiques. Μια μέρα έβρεχε και χρειαστήκαμε ομπρέλες. Αντί να πάμε σε κάποιο fancy κατάστημα όπου μια ομπρέλα θα κόστιζε μια μικρή περιουσία, τον πήγα στο IKEA. Εκεί φάγαμε και hot dog και περάσαμε μια εντελώς απλή, καθημερινή μέρα, κάτι που ο Γιωργος δε συνηθιζε να κάνει πίσω στην Αθηνα. Είχαμε περάσει ώρες βλέποντας υπέροχα υφάσματα, ρούχα κάθε είδους και για κάθε περίσταση, κομμάτια για τη σκηνή, εντυπωσιακά παπούτσια και όλα εκείνα τα “λούσα” που τόσο αγαπούσε, μέχρι που στο τέλος της ημέρας, μου είπε, «Το καλύτερό μου σήμερα ήταν το IKEA» Από όλα αυτά, εκείνος κράτησε το πιο απλό.
Είχαμε πολύ ωραία χημεία μεταξύ μας. Ο ένας συμπλήρωνε τον άλλον. Τον αγάπησα, τον πίστεψα, τον θαύμασα. Και πάνω απ’ όλα, αισθανόμουν ότι μαζί μπορούσαμε να δημιουργήσουμε χωρίς να φοβόμαστε το διαφορετικό.
Με τον Γιώργο τραγουδούσαμε αρκετά συχνά και χορεύαμε πολύ. Συχνά λέγαμε πως θα έπρεπε να είμαστε σε κάποιο σίριαλ, με ψεύτικους τσακωμούς, αστεία και πειράγματα.
Το τελευταίο του μήνυμα, το προηγούμενο βράδυ, ήταν για να κανονίσουμε το fitting για ένα ήδη συμφωνημένο δερμάτινο look (ακομα και με καύσωνα θα το έβαζε), εκείνο που θα φορούσε στη μεγάλη του συναυλία. Μια εμφάνιση που τελικά δεν έγινε ποτέ.
Όλα εκείνα που νόμιζες πως θα συνεχίζονταν για πάντα.
Γιώργο, αν με ακούς, θέλω να ξέρεις πως ήταν μεγάλη μου τιμή που σε γνώρισα, που συνεργάστηκα μαζί σου και που μοιραστήκαμε όλα αυτά τα χρόνια.
Σε αγάπησα. Σε πίστεψα. Σε θαύμασα. Σε ακολούθησα.
Μας λείπεις
Να προσέχεις
