Στην πρώτη μας συνάντηση στην μπουτίκ I-D Fine Jewellery στο Κολωνάκι, η Melanie Georgacopoulos με υποδέχτηκε με την αγαπημένη fashion uniform των designers και των ανθρώπων της μόδας: λευκό t-shirt και μαύρο παντελόνι. Το βλέμμα μου φυσικά στράφηκε αμέσως σε αυτή την λεπτομέρεια που έκανε τη διαφορά, ένα edgy χρυσό μενταγιόν από την συνεργασία της ως Head Designer με τον ιαπωνικό οίκο Tasaki, το οποίο και έδινε αυτόματα μια ταυτότητα σε όλο το look επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του less is more.
Αυτή είναι στην ουσία η υπογραφή της jewellery designer Melanie Georgacopoulos, που μέσα από τη δουλειά της απογυμνώνει το μαργαριτάρι από τον κλασικό χαρακτήρα του και το αντιμετωπίζει σαν ένα μοντέρνο υλικό με μοναδικές δυνατότητες. Έτσι μου σύστησε και την Tria collection, με μαργαριτάρια σε τρία χρώματα, μια signature συλλογή για την ίδια που επιβεβαιώνει πως στα χέρια της το κάθε υλικό μπορεί να αποκτήσει μια εντελώς διαφορετική διάσταση. “Ήθελα να πειράξω τα μαργαριτάρια, βάζοντας διαφορετικά χρώματα μαργαριταριών καθώς είναι κάτι που το βλέπουμε σπανίως, γιατί σημαίνει πως πρέπει να σπάσεις τις σειρές. Μέχρι τώρα δεν το έχω ξαναδεί, η δουλειά μου επικεντρώνεται στο να φτιάχνω πράγματα που δεν υπάρχουν. Με ενδιαφέρει να προχωρήσει αυτή η συζήτηση γύρω από το σύγχρονο μαργαριτάρι και πως θα εξελιχθεί στο μέλλον”, περιγράφει.
Η Melanie Georgacopoulos είχε αποφασίσει από τα 15 της πως θα ασχοληθεί με το κόσμημα, όταν κοιτούσε με δέος τις δημιουργίες της σχεδιάστριας Elena Votsi. Επέλεξε όμως να ξεκινήσει την πορεία της με σπουδές γλυπτικής, μια τέχνη που της επέτρεψε να διευρύνει τους ορίζοντές της, να σκεφτεί την σχέση του κάθε υλικού με το σώμα και στην πορεία να γίνει πιο τολμηρή με τις πέτρες. “Το κομμάτι της γλυπτικής σίγουρα μου έδωσε αυτή την επαφή με τα χέρια μου, με το υλικό. Το να κόβω τα μαργαριτάρια μπορούσε να γίνει μόνο με ενα γλυπτικό background, αλλιώς δεν θα τολμούσα να το κάνω. Μου αρέσει να δουλεύω με τα χέρια μου, έχω και συνεργάτες, όμως το να δουλεύεις με τα χέρια σου, σου δίνει μια άλλη αμεσότητα. Νομίζω ότι το χειροποίητο είναι η ταυτότητά μας. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που κανουν καλά το craft τους θα διατηρηθούν. Για εμενα το να πιάσω κάτι στα χέρια μου, μου δίνει διαφορετική πληροφορία, γι’ αυτό αναπτύσσω δικές μου τεχνικές, όπως με το φίλντισι που μου επιτρέπει να παίξω με το υλικό, να σκαλίζω επάνω του. Φυσικά και αξιοποιώ την τεχνολογία, όπως όταν συνεργάζομαι με τους Ιάπωνες όταν όμως δουλεύω στον πάγκο μου κάνω πράγματα που δεν θα είχα σκεφτεί μέσω ενός υπολογιστή οπότε όλο αυτό δημιουργεί για εμένα ένα ενδιαφέρον και πολύπλευρο οικοσύστημα. Θα υπάρχει η νέα γενιά που θα συνεχίσει την τέχνη γιατί όσο περισσότερο χρησιμοποιούμε την τεχνολογία, τόσο πιο σπάνιο και πολύτιμο θα είναι το χειροποίητο”, μου εξηγεί μιλώντας για το ξεκίνημα του ομώνυμου brand της το 2010, το οποίο δραστηριοποιείται πλέον σε Αμερική, Αγγλία, Ελλάδα, και σύντομα και στο Ριάντ.
Την ρωτάω φυσικά πως προέκυψε αυτός ο δυνατός έρωτας με το μαργαριτάρι και μου μιλά για την ανάγκη της να αναδείξει την πολύπλευρη φύση αυτού του δημοκρατικού υλικού που ενώνει διαφορετικές γενιές και στυλ κάτω από την ίδια ομπρέλα. “Έχω δύο ειδών πελάτισσες. Από τη μια την γυναίκα με την κλασική σειρά μαργαριταριών που όμως έχει την επιθυμία να φορέσει και κάτι διαφορετικό αναζητώντας το προσωπικό στυλ της. Από την άλλη τη γυναίκα που ψάχνει ένα ενδιαφέρον design χωρίς να αναζητά το μαργαριτάρι. Η νέα γενιά στρέφεται εκεί και αυτό ξεκινά από τις πασαρέλες. Εγώ το βλέπω σαν σύνολο, δεν με νοιάζει καν αν το μαργαριτάρι που θα αγοράσει μια γυναίκα είναι πλαστικό. Το σημαντικό είναι πως ακόμα και ένα μικρό κορίτσι που δεν έχει budget, θα χτίσει την ιδέα ότι μπορεί να φορά μαργαριτάρια και μεγαλώνοντας θα το αναζητήσει σε κάτι πιο ποιοτικό. Θα θέλει να το προσφέρει στον εαυτό της. Για εμένα το να φορέσει κάποιος μια ριβιέρα διαμαντιών δίνει πολύ διαφορετικό μήνυμα από ένα strand μαργαριταριων”, μου περιγράφει.
Άραγε τα μαργαριτάρια έχουν την προσοχή των ανδρών;
“Βλέπω αθλητές να φορούν το κλασικό λευκό κολιέ, μια διακριτική λευκή σειρά με πέρλες. Ακόμα και στο Αμβούργο που ζω και είναι ένα πιο συντηρητικό μέρος, βλέπω νέα αγόρια να το επιλέγουν. Είναι σαν να αγκαλιάζουν λίγο παραπάνω τη θηλυκή πλευρά τους οι άντρες και αυτό μου αρέσει”.
Τα μαργαριτάρια είναι σίγουρα τάση και αυτό επιβεβαιώνεται από την παρουσία τους στα catwalks κορυφαίων οίκων τα τελευταία χρόνια. Αυτό που ίσως δεν είναι ευρέως γνωστό όμως είναι η βιώσιμη φύση τους και αυτό το στοιχείο προσπαθεί και η ίδια να αναδείξει μέσα από τη δουλειά της. “Το μαργαριτάρι είναι το μόνο sustainable gem αυτή τη στιγμή και ο λόγος είναι πολύπλευρος. Οι φάρμες μαργαριταριών κρατούν ένα ολόκληρο σύστημα ανθρώπων μακριά από κέντρα πόλεων γιατί πρέπει να βρίσκονται σε ένα ήσυχο περιβάλλον μακριά από θορύβους και ρύπανση, οπότε αυτές οι φάρμες βοηθούν στην αποκεντροποίηση. Από εκεί και πέρα όσο μεγαλύτερες είναι οι φάρμες, τα στρείδια φιλτράρουν το νερό, καθώς για να έχεις ένα καλής ποιότητας μαργαριτάρι πρέπει να έχεις καθαρά νερά. Οπότε οι φάρμες συνεισφέρουν στη βελτίωση του νερού γύρω τους. Το μαργαριτάρι γύρω στα 10 με 11 χιλιοστά χρειάζεται γύρω στα 2 με 3 χρόνια για να το φτιάξει ένα μαλάκιο, είναι κάτι που έρχεται από τη φύση και για εμένα αυτό του δίνει μια άλλη προσωπικότητα. Μέσα από τη δουλειά μου προσπαθώ να αναδείξω διαφορετικών ειδών μαργαριτάρια και τώρα τα τελευταία χρόνια έχω ασχοληθεί πολύ και με το φίλντισι γιατί για εμένα αυτό πρέπει να είναι μέρος της συζήτησης, είναι στην ουσία αυτό που παράγει το μαργαριτάρι, είναι το mother of pearl”.
Υπάρχει κάποιο κομμάτι με συναισθηματική αξία για την ίδια;
“Έχω ένα κειμήλιο οικογενειακό από την θεία του πατέρα μου την Κατίνα, η οποία έφυγε από την Σμύρνη όταν έγινε η μεγάλη πυρκαγιά και πήρε μαζί της ελάχιστα κοσμήματα. Είχε μια ασημένια καδένα βυζαντινή την οποία έδωσε στη μητέρα μου. Κάποια στιγμή βρέθηκε αυτό το κοχύλι από την Αμερική στα χέρια μου και όταν το είδα αποφάσισα να συνδυάσω όλη αυτή την ιστορία του κοχυλιού με κάτι που για εμένα ήταν πάρα πολύ προσωπικό και να ξαναφτιάξω αυτή την καδένα με αυτό το συγκεκριμένο φίλντισι. Δεν μπορώ να μιλάω μόνο για το πόσο όμορφα είναι τα μαργαριτάρια, πρέπει να εμφυσήσουμε και άλλες ιδέες στο κόσμημα. Έτσι το ίδιο σχέδιο μπορεί να φαίνεται εντελώς διαφορετικό”.
Ως Head Designer του ιαπωνικού οίκου Tasaki εξερευνά ένα διαφορετικό σύμπαν, πιο αυστηρό, πιο γεωμετρικό, με την χαρακτηριστική τελειότητα που αποτελεί μέρος της κουλτούρας αυτής της χώρας, η οποία σίγουρα έχει επηρεάσει την δημιουργική της διαδικασία. “Η Tasaki προέκυψε το 2012 οταν πουλούσα τα κοσμήματα μου στο Λονδίνο και τότε ο διευθυντής της μπήκε στο κατάστημα. Τότε έκοβα μαργαριτάρια, ήταν από τις πρώτες συλλογές μου. Ήθελα να δω πως είναι μέσα και να υπογραμμίσω πως το καθένα είναι διαφορετικό. Το πιο σημαντικό στοιχείο ενός κολιέ είναι η τελειότητα. Κόβοντας όμως το μαργαριτάρι αναδεικνύεις πως είναι ένα οργανικό υλικό και για εμένα αυτό είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Με την Τasaki αρχίσαμε να δουλεύουμε το 2012 και αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι ότι από την αρχή ήθελαν να είναι πολύ avant-garde και ειδικά για την Ιαπωνία που έχει μεγαλώσει με το μαργαριτάρι και έχει βαθιά γνώση του μαργαριταριού. Αυτά τα κοσμήματα δούλεψαν πολύ και συνεχίζουν και οι Ιαπωνέζες γενικά θέλουν πράγματα που δεν έχουν ξαναδεί. Θέλουν όμως και wearable οχι τοσο experimental. Μπορώ να πω όμως πως τα δικά μου κοσμήματα είναι πιο πειραματικά ενώ της Tasaki πιο διακριτικά, αυτό που θέλουν οι Ιαπωνέζες, λίγο πιο αυστηρά και πιο συγκεκριμένα γιατί αυτό είναι μέρος της κουλτούρας τους. Έχω μάθει πάρα πολλά από αυτή την κουλτούρα, τη συμπεριφορά τους, έχουν μια τελειότητα σε όλα που όμως φαίνεται πολύ φυσική. Αυτό με έχει βοηθήσει σαν επαγγελματίας γιατί βλέπω που μπορώ να φτάσω, πώς να ανεβάσω τον πήχη. Το μεγαλύτερο κοινό τους είναι στην Ιαπωνία. Έχουν όμως κατάστημα και στο Λονδίνο και ανοίγουν τώρα ένα δεύτερο στο Παρίσι οπότε κάνουν βήματα και στην Ευρώπη.
Τα κοσμήματα της Melanie Georgacopoulos είναι διαθέσιμα στις μπουτίκ i-D Fine Jewellery στο Κολωνάκι, το Golden Hall και το Four Seasons Hotel στη Μύκονο.
