Ο Alphonse Maitrepierre επιθυμεί να κάνει τον κόσμο να ονειρεύεται, μετατρέποντας τη δημιουργία σε πηγή χαράς, έμπνευσης και αισιοδοξίας. Διαβάστε την αποκλειστική του συνέντευξη στον Filep Motwary, όπως παρουσιάστηκε στο διπλό τεύχος Ιουλίου–Αυγούστου της Vogue Greece.
Στα στενά σοκάκια του Παρισιού, όπου η γαλλική Ιστορία αντιπαραβάλλεται με τον γρήγορο παλμό της σύγχρονης ζωής, η καλοκαιρινή συλλογή του Alphonse Maitrepierre με τίτλο En plein Cœur μοιάζει να μεταφράζει απόλυτα αυτή την αντίθεση. Η παρουσίασή της δεν ήταν μία ακόμα επίδειξη μόδας, αλλά ένας στοχαστικός διάλογος με τον χρόνο, μια ποιητική αφήγηση που αγγίζει το παρελθόν με ευαισθησία και προσγειώνεται στο παρόν με αφοπλιστική διαύγεια, αποτυπώνοντας την ουσία της σύγχρονης παριζιάνικης ταυτότητας. Γενικότερα μιλώντας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το έργο του σχεδιαστή ανέκαθεν ισορροπούσε στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο prêt-à-porter και στην υψηλή ραπτική, κάτι που επισημοποιήθηκε εν μέρει το 2019, όταν η Vogue περιέγραψε την οπτική του στη μόδα ως αυστηρή τέχνη και ονειρική προσέγγιση ταυτόχρονα.
Απόφοιτος της διάσημης σχολής La Cambre των Βρυξελλών, ο Alphonse Maitrepierre τελειοποίησε τις δεξιότητές του μέσα από μαθητεία στα ατελιέ των οίκων Chanel, Acne και Jean Paul Gaultier, πριν εγκαινιάσει το ομώνυμο brand του, το 2018. Η πορεία του ήταν γρήγορη, αλλά μελετημένη, καθώς από ανερχόμενος designer αναδείχθηκε σε προνομιακό συνεργάτη πολιτιστικών ιδρυμάτων και μουσείων, εξέλιξη που μοιάζει λιγότερο με απότομη ανάβαση και περισσότερο με μια προσεκτικά σχεδιασμένη τροχιά, καθοδηγούμενη από ένστικτο, περιέργεια και αφοσίωση στην τέχνη του. Τον συνάντησα την επομένη του σόου σε ένα ήσυχο hôtel particulier, για να συζητήσουμε για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον του brand του. Δεν ήταν, ωστόσο, η πρώτη μας συνομιλία· μια σύντομη συνέντευξη για τη Vogue Greece digital πριν από τρία χρόνια είχε ήδη αποκαλύψει το βάθος της οπτικής του. Μιλώντας, λοιπόν, εκ νέου μαζί του, διαπίστωσα ότι ο χρόνος και η εμπειρία είχαν ακονίσει τη φωνή του.
«Η μόδα είναι μια βιομηχανία που εμπνέει, αλλά επίσης τρομάζει», μου λέει με σεμνότητα. «Ποτέ δεν ήθελα να είμαι πλήρως μέρος της. Μου αρέσει που φέρνει τους καλλιτέχνες κοντά και χτίζει γέφυρες μεταξύ δημιουργικών ανθρώπων, αλλά η ίδια η βιομηχανία δεν είναι πάντα φιλόξενη προς τους νέους σχεδιαστές. Κάποιες φορές νιώθεις παρεξηγημένος σε έναν χώρο τόσο ασφυκτικά δομημένο». Η ειλικρίνεια στα λόγια του είναι ευδιάκριτη, όπως και η ταπεινότητα, παρά τα –πολλά– επιτεύγματά του. Μαθαίνω ότι πριν ασχοληθεί με τη μόδα, το βλέμμα του ήταν στραμμένο αλλού. «Ήθελα να φτιάξω ένα άρωμα ή να ασχοληθώ με τις εικαστικές τέχνες – τη ζωγραφική ή τη γλυπτική. Βρέθηκα σε ένα σταυροδρόμι και η μόδα ήταν τελικά το σημείο συνάντησης όλων όσα ήθελα να κάνω με τα χέρια μου. Μπήκα στον χώρο ως απλός επισκέπτης, χωρίς γνώση των κανόνων, και έγινα μέλος μιας μικρής οικογένειας που ζει μέσα από τη δημιουργία, ενός κύκλου ανθρώπων που μοιράζονται τον ίδιο ενθουσιασμό για ό,τι όμορφο, χωρίς σοβαροφάνεια».
Αυτή η ισορροπία ανάμεσα στον σεβασμό και στην τόλμη, στην παράδοση και στον πειραματισμό παραμένει βασικό χαρακτηριστικό του brand που δημιούργησε με κόπο. Αμέσως μετά την ίδρυσή του, ο ίδιος εξελίχθηκε ταχύτατα από ανερχόμενος designer σε δημιουργό τα έργα του οποίου εκτίθενται σε μουσεία. Παρ’ όλα αυτά, επιλέγει να επιβραδύνει και όχι να βιάζεται. «Προσπαθώ να βλέπω κάθε συλλογή σαν να είναι η τελευταία μου», ομολογεί. «Η δουλειά με τα υφάσματα απαιτεί χρόνο: να ανακαλύψεις νέους τρόπους να αξιοποιήσεις το deadstock, πηγαίνοντας πιο πέρα από μια απλή διαδικασία ανακύκλωσης. Συνήθως βυθίζομαι σε αρχεία, βιβλία, στο Tumblr, παίζω παιχνίδια, χαζεύω ώρες ολόκληρες στο Internet. Εμπνέομαι από πληθώρα πηγών. Η βιομηχανία κινείται γρήγορα, αλλά απαιτεί συνέπεια και πρέπει να βρεις τον δικό σου ρυθμό, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να επιβραδύνεις». Πράγματι, η τρέχουσα συλλογή του ξεκίνησε με έναν αργό, στοχαστικό ρυθμό. Αφετηρία της ήταν το Musée des Arts Décoratifs και μια μονογραφία αφιερωμένη στον Paul Poiret, τον Γάλλο couturier που στις αρχές του 20ού αιώνα απελευθέρωσε τη γυναίκα από τους κορσέδες και έδωσε στη μόδα μια κοσμοπολίτικη θεατρικότητα. Μου εξηγεί ότι η σύνδεση που ένιωσε με εκείνον δεν ήταν απλώς ένας φόρος τιμής, αλλά ένας δημιουργικός «διάλογος» μεταξύ τους. «Επί μήνες ένιωθα σαν να ζούσα με τον Poiret», θυμάται. «Αναρωτιόμουν πώς θα αντιδρούσε βλέποντας να ερμηνεύω την οπτική του μέσα από σύγχρονες τεχνικές – laser embroidery, 3D printing, υλικά που ποτέ δεν θα φανταζόταν».
Για το καλοκαίρι του 2026, οι όγκοι του Poiret, επανασχεδιασμένοι με τεχνική ακρίβεια, μεταφράζονται σε σύγχρονες φόρμες με ισχυρή αφηγηματικότητα. «Πολλά κομμάτια από τα αρχεία του θα μπορούσαν να ανήκουν σε μια πρόσφατη σεζόν. Χρειάστηκε όμως να γίνει επαναπροσδιορισμός των όγκων, καθώς και ενσωμάτωση σύγχρονων κωδίκων», ξεκαθαρίζει. Ο τίτλος της συλλογής, En plein Cœur, είναι εμπνευσμένος από μια εικονογράφηση που τον εντυπωσίασε: μια γυναίκα με το κεφάλι γερμένο πίσω και ένα βέλος να διαπερνά το στήθος της. «Η εικόνα αυτή έθεσε το συναισθηματικό πλαίσιο και άρχισα να φτιάχνω τα ρούχα με την ιδέα ενός σκίτσου που ζωντανεύει. Χάρη στο εργαστήριο By Serge H, που επεξεργάζεται δύσκολα υλικά με εντυπωσιακή λεπτομέρεια, το αποτέλεσμα ήταν μια trompe-l’œil διάσταση όπου, εντελώς σουρεαλιστικά, χαρτί και ύφασμα συνδυάζονται αρμονικά». Πράγματι, το παιχνίδι παρελθόντος και παρόντος βρίσκεται στον πυρήνα της φιλοσοφίας του Maitrepierre, μια μορφή φυγής την οποία αντιλαμβάνεται ως ευθύνη. «Υπάρχουν ήδη πάρα πολλά ρούχα παντού. Νομίζω ότι ο μόνος λόγος να σχεδιάζει κανείς είναι για να προσφέρει μια εναλλακτική, ονειρική ευκαιρία σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο τρομακτικός. Έχουμε ευθύνη να εμπνέουμε τους ανθρώπους, ώστε να μπορούν να ονειρεύονται», πιστεύει.
Έχοντας παρακολουθήσει τη δουλειά του από την αρχή, είναι σαφές πως η μεταμόρφωση αποτελεί σταθερό μοτίβο σε κάθε δημιουργία με την υπογραφή Maitrepierre. Οι σιλουέτες του αιωρούνται συχνά ανάμεσα σε διαφορετικές ταυτότητες, αντανακλώντας τόσο την προσωπική εξέλιξη του σχεδιαστή όσο και τη ρευστότητα της σύγχρονης ζωής. «Δεν ήθελα ποτέ να παγώσω τη δημιουργικότητά μου. Η ευελιξία είναι, τελικά, η δύναμή μου. Η περιέργεια με οδηγεί να δοκιμάζω συνεχώς τα όριά μου και μέσα από αυτή τη διαδικασία βρίσκομαι σε συνεχή εξέλιξη, χωρίς στάσεις, αποφεύγοντας τον κίνδυνο της ακινησίας», τονίζει. Παρά τη συνεχή μεταμόρφωση, ωστόσο, η ακρίβεια παραμένει στο επίκεντρο της δουλειάς του: δαντέλα σαντιγί, φιόγκοι, φτερά, φουτουριστικά κεντήματα ισορροπούν μεταξύ ευαισθησίας και θεάματος. Η συνεργασία του με το Musée des Arts Décoratifs, δε, ήταν η αφορμή για την έντονη θεατρικότητα της επίδειξης: τζιν, πολυτελή Τ-shirts αλλά και πιο συγκρατημένα looks έδωσαν ανάσα στους θεατές, δείχνοντάς τους πώς η φαντασμαγορία μπορεί να είναι φορέσιμη. Η τεχνολογία αποτελεί κεντρικό εργαλείο κατά τη δημιουργική διαδικασία του, όχι ως ψυχρός μηχανισμός, αλλά ως πολυεργαλείο που δίνει λύσεις. Μέσω τεχνικών laser, 3D-printing και σχολαστικής ψηφιακής δεξιοτεχνίας μπορεί να ανακαλεί deadstock και ανακυκλωμένα υλικά με τρόπους που ήταν αδύνατον στο παρελθόν.
«Είναι σαν να ανοίγεις το κουτί της Πανδώρας και να αφήνεις το απρόσμενο να διαφύγει», λέει γελώντας. Η χρήση deadstock και αποβλήτων δίνει νέα ζωή στα υλικά, επαναπροσδιορίζοντάς τα. Για τον ίδιο, η βιωσιμότητα δεν αποτελεί περιορισμό, αλλά δημιουργική αφετηρία. Ως πρεσβευτής του NONA Source της LVMH, προωθεί τη δημιουργική επανεφεύρεση μέσα από τον σχεδιασμό. «Στόχος μου είναι η βιωσιμότητα να γίνει αόρατη· να ενσωματωθεί πλήρως στη διαδικασία, ώστε να αναδύονται φυσικά τα καινούργια πράγματα», εξηγεί. Η δημιουργική διαδικασία για εκείνον, άλλωστε, βασίζεται στη χαρά από την ολοκλήρωση μιας ιδέας, που αποτελεί από μόνη της μια ουσιαστική πράξη. Παράλληλα, οι συνεργασίες με άλλα brands, από την Carel έως την Kiko Milano, καθώς και με καλλιτέχνες και ακτιβιστές ενισχύουν μια πρακτική βασισμένη στη συνδημιουργία και την ενσυναίσθηση. Ο διάλογος με το παρελθόν παραμένει κεντρικό στοιχείο. Είτε πρόκειται για ένα σχέδιο του 1952 είτε για μια αρχειακή σιλουέτα, η προσέγγισή του βασίζεται στον σεβασμό πριν από την επανερμηνεία. «Η επίτευξη της ισορροπίας είναι η μεγαλύτερη πρόκληση», αναφέρει. Στη δική του αντίληψη, ο σύγχρονος σχεδιαστής λειτουργεί ως επιμελητής και αφηγητής, διαχειριζόμενος τον χρόνο αντί να ακολουθεί τις τάσεις.
«Το παρελθόν είναι πρόσφατο και το μέλλον μοιάζει μακρινό. Πρέπει να αξιοποιούμε την Ιστορία για να δημιουργούμε νέες αφηγήσεις, χωρίς να εγκλωβιζόμαστε σε αυτήν. Οι άνθρωποι αναζητούν το όνειρο, μια εικόνα του μέλλοντος που ξεδιπλώνεται». Το trompe-l’œil, η οφθαλμαπάτη, εντείνει αυτή την αλληλεπίδραση. Στα κεντήματα, η «απάτη» συνδυάζεται με την απόλαυση, προσκαλώντας τον θεατή να τα παρατηρήσει ξανά και ξανά, να εμβαθύνει στη λεπτομέρεια και να γίνει κομμάτι αυτής της παιχνιδιάρικης, καθ’ όλα σουρεαλιστικής εμπειρίας. Με τον χρόνο να κυλά υπέρ του, γίνεται σαφές ότι η ισορροπία ανάμεσα σε ιστορικές αναφορές και στη σύγχρονη επανερμηνεία τους αποτελεί βασικό στοιχείο της προσέγγισής του, επηρεασμένης από τη βελγική του εκπαίδευση. Στο ευρύτερο έργο του η μόδα λειτουργεί ως μέσο αφήγησης και ως γέφυρα ανάμεσα σε εποχές. Κάθε συλλογή συνδυάζει τεχνική ακρίβεια, πειραματισμό και φαντασία, επαναπροσδιορίζοντας τη σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον. Με αυτά τα εφόδια ξεχωρίζει ως μια διακριτική, αλλά ουσιαστική φωνή στον χώρο, ένας δημιουργός που επενδύει στη διάρκεια και στη δυνατότητα της μόδας να εμπνέει, σε ένα περιβάλλον συνεχούς παραγωγής και ταχύτητας.
Tελικά, η συλλογή En plein Cœur λειτουργεί ως μια συναισθηματική εμπειρία. Για τον Maitrepierre υπερβαίνει την αισθητική, επιδιώκοντας να προσφέρει ένα ονειρικό βίωμα – μια συνάντηση ανάμεσα στην κληρονομιά του Poiret και σε μια σύγχρονη, ελεύθερη προσέγγιση του χρόνου. «Ελπίζω το κοινό να ανακάλυψε το έργο του Poiret, αλλά και η συλλογή να λειτούργησε ως ένα απαλό αντίβαρο στη σκοτεινή εποχή μας. Τα συναισθήματα είναι δύσκολο να ερμηνευτούν, όμως εύχομαι να άγγιξε και να προκάλεσε», καταλήγει.
