Στην τελευταία σεζόν του «Emily in Paris», ο τίτλος μοιάζει λίγο παράταιρος. Το Παρίσι παραμένει ως ιδέα, αλλά πια τον πρωταγωνιστικό ρόλο έχει η Ρώμη. Αντίστοιχα και κάπως παράδοξα, η συλλογή Υψηλής Ραπτικής Άνοιξη/Καλοκαίρι 2026 του Daniel Roseberry για την Schiaparelli ήταν ένας φόρος τιμής στη Ρώμη, έστω κι αν όλα θύμιζαν την πόλη του φωτός. Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του οίκου, μαέστρος της φαντασίας και της δεξιοτεχνίας, μας παρασύρει εδώ σε ένα ταξίδι αναφορών και εποχών. Η Καπέλα Σιστίνα, τα απομεινάρια μιας αρχαίας πόλης και η πάντα επιβλητική ιταλική φύση μεταφράστηκαν σε χιλιάδες πούπουλα και εκατοντάδες ώρες χειροτεχνίας.
Όλα ξεκίνησαν από μια επίσκεψη του Roseberry στη Ρώμη τον περασμένο Οκτώβριο. Η ώρα της αναχώρησής του πλησίαζε και εκείνος αποφάσισε την τελευταία στιγμή να επισκεφθεί το Βατικανό για να προλάβει μία μικρή δόση των έργων του Μικελάντζελο. Απρόσμενα, αυτή η έκτακτη στάση αρκούσε για να γεννήσει μια ακόμη εντυπωσιακή συλλογή. Η πρόσκληση του σόου λειτουργούσε σαν ένα ιδιότυπο εισιτήριο. Ένα χρυσό κεφάλι φιδιού που κατέληγε σε περίτεχνα φτερά, εισήγαγε τους καλεσμένους σε έναν κόσμο όπου τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από την «Έκσταση και την Αγωνία», όπως δήλωνε ο τίτλος. Τα ρούχα που ακολούθησαν ήταν για μια ακόμη φορά ονειρικά, αλλά αυτό που καθιστά τις δημιουργίες του Roseberry ξεχωριστές δεν είναι τόσο το ίδιο το αποτέλεσμα όσο η σύλληψη που προηγείται.
«Με εντυπωσίασε η αντίθεση μεταξύ της αυστηρότητας, του σχεδόν στατικού ελέγχου των τοίχων του ναού, και της δημιουργικής ελευθερίας που συναντά κανείς στα σχέδια της οροφής που ζωγραφίστηκαν σαράντα χρόνια αργότερα. Αυτή η συνύπαρξη με συγκίνησε βαθιά και με απελευθέρωσε από τον υπερβολικό έλεγχο που ασκούσα στην υψηλή ραπτική τις τελευταίες σεζόν», σημείωσε ο ίδιος στη Γαλλική Vogue λίγα λεπτά πριν από την έναρξη του σόου. Απελευθερωμένος πια από την εμμονή του στη γεωμετρία και τη δομή, ο Roseberry αφέθηκε σε ένα καλλιτεχνικό παιχνίδι με κάθε του δημιουργία να υμνεί τη φαντασία.
Η συλλογή είναι συναισθηματική και ειλικρινής. Η Schiaparelli επανασυστήνεται. Οι κώδικες, το αρχείο και ο σουρεαλισμός βρίσκονται ακόμη εκεί, όμως κάτι έχει μετακινηθεί. «Το συναισθηματικό επίκεντρο της σεζόν είναι η ελευθερία και το παιχνίδι, όχι η αυστηρότητα και ο έλεγχος». Οι όγκοι, μια έννοια πολύ σημαντική για τον σχεδιαστή, φτάνουν εδώ στα άκρα, όπως και οι σιλουέτες, οι οποίες κατασκευάζονται εξ αρχής. Η ακρότητα συναντά την κομψότητα, με τις δημιουργίες να μαρτυρούν την επιθυμία του Roseberry να ξεπεράσει τα όρια της υψηλής ραπτικής: ουρές σκορπιού αναδύονται από την πλάτη των κορσέδων, ενώ ορισμένες σιλουέτες μεταμορφώνονται σε πουλιά, μερικά από τα οποία είναι κατασκευασμένα από trompe-l’œil μετάξι.
Το craftsmanship, το διαρκές διακύβευμα της βιομηχανίας για τις τελευταίες σεζόν, ανάγεται διά χειρός των ατελιέ της Schiaparelli σε τέχνη. «Κάθε look εισάγει μια νέα τεχνική. Βαμμένα μεταξωτά νήματα, κομμένα σαν φτερά, συνδυάζονται με ανάγλυφη δαντέλα. Φτερά βουτηγμένα σε κρύσταλλα τοποθετούνται πάνω σε τούλι βαμμένο με φωτεινά χρώματα, ενώ κεντήματα μιμόζας από μεταξωτά νήματα ολοκληρώνουν το σύνολο». Ο κεντρικός άξονας είναι το όνειρο και η φαντασία. Πώς θα μπορούσε όμως κανείς να τα κατασκευάσει; Το κίνημα του σουρεαλισμού, που τόσο αγάπησε και εκπροσώπησε η Elsa Schiaparelli, ράβεται έντεχνα πάνω σε πτυχώσεις και χρωματιστά σιφόν. Σημασία δεν έχει το πώς δείχνουν τα ρούχα, αλλά πώς νιώθουμε όταν τα βλέπουμε, θα τονίσει κάποια στιγμή ο σχεδιαστής.
7 χρόνια στην καλλιτεχνική διεύθυνση του θρυλικού Ιταλικού οίκου, ο Roseberry φαίνεται να έχει γίνει πια και ο ίδιος κομμάτι της ταυτότητας του brand. Το αρχείο, η ιστορία και η μόδα του σήμερα συνομιλούν ξανά. Πέρυσι η έμπνευση ήταν το ταξίδι της Elsa Schiaparelli από το Παρίσι στη Νέα Υόρκη το καλοκαίρι του 1940. Φέτος η αιώνια ομορφιά της Ρώμης. Ο επόμενος προορισμός μοιάζει αβέβαιος, αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο, το ταξίδι συνεχίζεται.
