Υπάρχουν δύο είδη καλλιτεχνικών διευθυντών όταν μιλάμε για την περίπτωση της μόδας. Εκείνοι που επαναστατούν με το προσωπικό τους στυλ και εκείνοι που αφουγκράζονται πλήρως την ταυτότητα του οίκου που αναλαμβάνουν σαν αόρατοι τεχνίτες. Ο Anthony Vaccarello βρίσκεται μάλλον κάπου στο ενδιάμεσο. Συνεπής, σχεδόν ευλαβικός στις γραμμές και το αρχείο του Saint Laurent, δεν απογοητεύει ποτέ με τις συλλογές του. Και φέτος, που συμπληρώνει 10 χρόνια στα ηνία του ιστορικού γαλλικού οίκου, τελεί μια διπλή γιορτή. Η δική του προσωπική επέτειος συμπίπτει με τα 60 χρόνια από την πρώτη εμφάνιση του πλέον κλασικού “Le Smoking”, του tuxedo που έγινε συνώνυμο του ανδρόγυνου look και της πρωτοπορίας του ίδιου του Yves Saint Laurent.
Ήταν μια σύμπτωση την οποία ο Vaccarello δεν είχε ακριβώς συνειδητοποιήσει. Το γυναικείο κοστούμι βρισκόταν ήδη στα σχέδιά του για τη χειμερινή συλλογή του οίκου, αλλά η πρόθεση ήταν μάλλον τυχαία. «Αλλά από τη στιγμή που υπάρχει ακόμα αυτό το παρελθόν που με στοιχειώνει, νιώθω ότι έχω την υποχρέωση να συνδέομαι με αυτό, με την ιστορία του οίκου», δήλωσε λίγα λεπτά πριν το σόου, συντονίζοντας τα πάντα στην εντέλεια. «Πάντα, όμως, προσπαθώ να μην πέφτω στην παγίδα της νοσταλγίας και να παρουσιάζω κάτι σύγχρονο» και αυτό μάλιστα απέδειξε το βράδυ της Τρίτης στο Παρίσι.
Ο Πύργος του Άιφελ φώτιζε στο βάθος, σαν μια απαράλλακτη συνήθεια, ενώ το venue βυθιζόταν σε μια κόκκινη φωτιστική παλέτα. Αντικείμενα από τη συλλογή των Yves Saint Laurent & Pierre Bergé στέκονταν αμίλητα ανάμεσα στα μοντέλα. Ένα ρωμαϊκό αντίγραφο ανδρικού κορμού και μια σειρά από μικρότερα μα εξίσου εντυπωσιακά έργα τέχνης έθεταν εξ αρχής τον τόνο της επίδειξης που θα ακολουθούσε. Πότε αυστηρή και πότε αισθησιακή, η γυναίκα του Saint Laurent κινείται ανάμεσα σε γεωμετρικά κοψίματα και ντελικάτα υφάσματα αποκαλύπτοντας στο βλέμμα του άλλου όσα η ίδια επιθυμεί.
Οι εντυπωσιακές βραδινές τουαλέτες της περασμένης σεζόν, έδωσαν εδώ τη θέση τους σε μια στρατιά από αρχιτεκτονικά σχεδιασμένα κοστούμια – 14 στο σύνολό τους – τα οποία κούμπωναν σταυρωτά πάνω στα γυμνά σώματα των μοντέλων. Ο αισθησιασμός είναι ο απόλυτος ερωτισμός, αυτό φαίνεται να είναι το μότο του Vaccarello, ο οποίος πιστός στις αισθητικές του εμμονές παίζει για μία ακόμη φορά με την δαντέλα και τις άπειρες δυνατότητές της. Είτε ως πρώτη ύλη, είτε καλυμμένη από διάφορες άλλες στρώσεις υφασμάτων, η ντελικάτη της υφή έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο. Την ίδια στιγμή, όμως, η σταθερή παρουσία της στις συλλογές του οίκου αποδεικνύει και τη μαεστρία των ατελιέ του στο craftsmanship.
Φυσικά, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα υπερμεγέθη γούνινα παλτά, ένας ακόμη φόρος τιμής στη νυχτερινή εξτραβαγκάντζα του Yves Saint Laurent, η οποία ενισχύθηκε από τα επιμελώς τοποθετημένα – και εμφανώς μεγάλα – κοσμήματα. Το σμόκιν είχε, βέβαια, τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τα κοστούμια μέχρι το μακιγιάζ των μοντέλων διά χειρός Pat McGrath, κάθε look έμοιαζε να ξεπηδά από κάδρο του Helmut Newton. Οι Michelle Pfeiffer, Zoë Kravitz, Olivia Wilde, Lila Moss, Iris Law και Rosie Huntington-Whiteley στην πρώτη σειρά και η Bella Hadid στην πασαρέλα το επιβεβαίωσαν.
Οι αναφορές ήταν πολλές. Από τη Romy Schneider μέχρι την queer νουβέλα «The City and the Pillar», ο έρωτας και η ρευστότητα του φύλου βρίσκονταν σε πρώτο πλάνο. Μπορεί πια το ανδρόγυνο ντύσιμο και το γυναικείο κοστούμι να έχουν περάσει σε διαφορετικά χέρια, «αλλά το σμόκιν του Saint Laurent θα έχει πάντα κάτι το ξεχωριστό. Γιατί πολύ απλά το κόψιμο είναι καλύτερο. Υπάρχει πάντα αυτό το μανίκι. Μπορείς να αναγνωρίσεις ένα κοστούμι Saint Laurent, ακόμη κι αν στον δρόμο βλέπεις αντιγραφές του», δήλωσε ο Vaccarello μετά το σόου. Πώς άραγε κανείς το πετυχαίνει αυτό; «Αυτό είναι το μυστικό του οίκου», κατέληξε συνωμοτικά.
