Ο Heathcliff επιστρέφει στα Ανεμοδαρμένα Ύψη αλλαγμένος, αλλά ολότελα και αιώνια παραδομένος στην αγαπημένη του Cathy. Εμφανίζεται μέσα από την ομίχλη σαν ένας ημίθεος, γονατίζει στο όνομα της αγάπης και κλαίει δίχως τέλος για όσα δεν πρόλαβε να πει. Η βία του μένει εκτός της συζήτησης. Η πρόσφατη μεταφορά του βιβλίου της Έμιλυ Μπρόντε στη μεγάλη οθόνη έχει ταρακουνήσει τα πλήθη γιατί επαναφέρει την ιδέα ενός μεγάλου ρομάντσου. Κορίτσια ανά την υφήλιο αναζητούν τον δικό τους Heathcliff ή μάλλον σε αυτήν την περίπτωση τον δικό τους Jacob Elordi. Εντός και εκτός οθόνης, ο νεαρός σταρ από την Αυστραλία, έχει κερδίσει καρδιές και θαυμασμό λόγω της ομορφιάς του, αλλά κυρίως λόγω της υποτιθέμενης συναισθηματικής επάρκειάς του. «Δεν με νοιάζει καθόλου το ΑΙ και τα social media. Θα προτιμούσα να φιλιέμαι στην παραλία ή να διαβάζω το βιβλίο μου» δήλωσε πρόσφατα σε συνέντευξή του και ακόμη και οι πιο επιφυλακτικοί πείστηκαν.
Καλώσηρθατε, λοιπόν, στην εποχή του συναισθηματικά διαθέσιμου άντρα.
Αντίβαρο της χρόνιας συναισθηματικής ανεπάρκειας και μετεξέλιξη του performative male, μπαίνει στις ζωές μας διεκδικώντας κάτι καινούργιο, κάτι πρωτόγνωρο. Ακούει, συμπονάει, καταλαβαίνει και πάνω απ’ όλα εκδηλώνει το συναίσθημά του. Εκ πρώτης όψεως φαντάζει ιδανικός, όμως κατά το γνωστό ρητό είναι πολύ καλός για να είναι αληθινός. Η αγορά του dating έχει αλλάξει και μαζί της έχουν αλλάξει και τα σταντάρ μας στον έρωτα. Το συναίσθημα μοιάζει με ένα ακριβό τίμημα και οι σχέσεις περιορίζονται σε χρόνο και επένδυση. Όλοι δείχνουν κουρασμένοι από το συνεχές κυνήγι της αγάπης και η απογοήτευση φαντάζει μονόδρομος. Για το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνονται οι άντρες, ή τουλάχιστον σε αυτό συμφωνεί η πλειονότητα. Γι’ αυτό και σήμερα όλο και περισσότεροι νέοι άντρες προσπαθούν να επιδείξουν ένα διαφορετικό προφίλ στις σχέσεις τους.
Πρέπει πρώτα, όμως, να ξεκαθαρίσουμε το εξής. Το συναίσθημα δεν είναι από μόνο του επικίνδυνο ούτε και η έκφρασή του. Επικίνδυνο γίνεται όταν πλασάρεται ως πειστήριο και όχι ως γνήσια δήλωση. Κι εδώ θα χρειαστεί να εισάγουμε την έννοια του performativity. Αντίθετα από την εικόνα που ενδεχομένως έχουμε, δεν εξαντλείται στις tote bags, τα βιβλία και την ωραία εμφάνιση. Ένας performative τύπος, σκηνοθετεί συνεχώς τον εαυτό του και αυτό δεν έχει να κάνει με το φύλο. Όσον αφορά στην περίπτωση των αντρών, αυτό που καθιστά ανησυχητική τη νέα αυτή συμπεριφορά τους, είναι ο τρόπος με τον οποίο εκμεταλλεύονται το συναίσθημα. Ας το δούμε πρακτικά. Η ψυχοθεραπεία, οι όμορφες κινήσεις, οι εκδηλώσεις αγάπης είναι όλες τους ξεχωριστά και μαζί τα απόλυτα green flags, όλα όσα δηλαδή αναζητούμε σε έναν σύντροφο σήμερα. Τι κι αν όμως από πίσω τους κρύβεται κάτι όχι και τόσο θετικό;
Θα ήταν άδικο να γενικεύσουμε και να πούμε πως οι άντρες είτε δεν έχουν συναισθήματα είτε απλά τα χρησιμοποιούν να να φανούν πιο γλυκοί. Οι δύο αυτές κατηγορίες υπεραπλουστεύουν την κατάσταση και μας μπερδεύουν παραπάνω. Όλοι μας έχουμε υπάρξει θύματα της συναισθηματικής μη διαθεσιμότητας και προφανώς αρκετοί άντρες σήμερα θέλουν συνειδητά να απεγκλωβιστούν από αυτό. Η καταπίεση είναι χρόνια και άκρως ευνουχιστική. Μάθανε από πολύ μικροί ότι δεν πρέπει να κλαίνε, ότι αν εκφράζονται είναι αδύναμοι και λιγότερο άντρες. Το συναίσθημα ήταν γυναικεία υπόθεση και άθελά μας όλοι το στηρίξαμε έστω και έμμεσα αυτό. Για να αλλάξει η συνθήκη θα χρειαστεί καιρός και σίγουρα πολλή προσπάθεια. Οπότε όταν ένας άντρας εκφράζει το συναίσθημά του δεν πρέπει να τον κοιτάμε καχύποπτα, μα ούτε και να τον θεοποιούμε για τη συμπεριφορά του.
Το θέμα μας δεν είναι αν κλαίνε ή αν λένε σ’ αγαπώ, αλλά κατά πόσο είναι έτοιμοι να αναλάβουν τις ευθύνες των πράξεών τους και να επωμιστούν το συναισθηματικό φορτίο μιας σχέσης. Δεν είναι οι άντρες ο εχθρός, αλλά η δυναμική που έχει χτιστεί στο σύγχρονο πεδίο των σχέσεων. Κανείς μας δεν είναι εκ φύσεως πιο επικίνδυνος ή πιο ικανός για μία σχέση. Ο πυρήνας της συνύπαρξης είναι η αμοιβαία προσπάθεια και επιτέλους αυτή μετατοπίζεται στον άξονα του συναισθήματος. Πια δεν πρέπει μιλάμε για συναισθηματική διαθεσιμότητα ή μη, αλλά για ετοιμότητα. Πόσο έτοιμοι είμαστε, ο καθένας από τη δική του πλευρά, να συσχετιστούμε, να αναπτύξουμε συναισθήματα και να μπορέσουμε να διαχειριστούμε αυτά ενός άλλου ανθρώπου; Αυτή είναι τελικά η ερώτηση κι η απάντηση είναι στα χέρια μας.
