Το χέρι σταθερό και τεντωμένο μπροστά. Το ένα μάτι κλειστό. Τα πόδια ριζωμένα στο πάτωμα. Το δάχτυλο στη σκανδάλη. Σκοπός της, να πλησιάσει με τη βολή της όσο πιο κοντά στο κέντρο του στόχου απέναντι. Η χρυσή Ολυμπιονίκης μας στη σκοποβολή, Άννα Κορακάκη, έχει πάντα τα μάτια στραμμένα στον στόχο, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Είναι 28 χρονών και το όνομά της ακολουθούν ήδη μια σειρά ευρωπαϊκών και παγκόσμιων τίτλων με πολλά χρυσά μετάλλια. Το 2016, στους Ολυμπιακούς του Ρίο, κατέκτησε το χρυσό στο πιστόλι 25 μέτρων και το χάλκινο στο αεροβόλο 10 μέτρων, επιτυχία που την έστεψε πρώτη Ελληνίδα αθλήτρια η οποία κατακτά δύο μετάλλια στην ίδια ολυμπιακή διοργάνωση.
Στο πλευρό της βρίσκεται πάντα ο Τάσος Κορακάκης, μπαμπάς αλλά και προπονητής της. Μαζί έχουν ζήσει την εμπειρία του Ρίο και του Τόκιο, και τώρα ετοιμάζονται εντατικά για το Παρίσι. Η σχέση τους είναι συγκρουσιακή αλλά και πολύ δυνατή, όπως παραδέχεται η Άννα, η οποία, αν και δεν έχει το άγχος της απειρίας, βιώνει την αγωνία της προσδοκίας, γνωρίζει πως ο κόσμος περιμένει από αυτή να ξεχωρίσει. Παρ’ όλα αυτά, το βλέμμα της δεν είναι στο χρυσό, και εξηγεί γιατί. Μας εξηγεί επίσης τον λόγο που η σκοποβολή δεν την κέρδισε με την πρώτη και απαντά σε εκείνους που πιστεύουν πως δεν θα έπρεπε να θεωρείται άθλημα. Αφού βεβαιωνόμαστε πως ακουγόμαστε καλά και συμφωνούμε να μιλάμε στον ενικό, μιας και είμαστε συνομήλικες, ξεκινώ τις ερωτήσεις.
Άννα, πώς κυλούν οι ημέρες σου πριν από το Παρίσι; Προετοιμάζεσαι πυρετωδώς;
Αυτή τη στιγμή με πετυχαίνεις στο Μόναχο. Έχουμε έρθει για αγώνες. Γυρνάω στην Ελλάδα για προπονήσεις και μετά από έναν μήνα και κάτι φεύγουμε για Παρίσι.
Βάση σου παραμένει η Δράμα, σωστά; Απ’ ό,τι έχω καταλάβει, δεν αλλάζεις την πόλη σου.
Σωστά. Δεν την αλλάζω και μου αρέσει πολύ που μένω σε μια επαρχιακή πόλη. Άλλωστε, μεγάλωσα στη Δράμα, δεν μετακόμισα. Θυμάμαι να παίζουμε ανενόχλητοι στη γειτονιά με τα άλλα παιδιά και οι γονείς μας δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν. Ούτε είχε ούτε έχει εγκληματικότητα. Με ηρεμεί που οι ρυθμοί είναι χαλαροί, δεν υπάρχει βαβούρα, δεν χάνω χρόνο στις μετακινήσεις. Όλα είναι πιο εύκολα, γι’ αυτό και δεν θα μετακόμιζα στην Αθήνα.
Στη Δράμα ήρθες για πρώτη φορά σε επαφή με τη σκοποβολή;
Ακριβώς. Ήμουν 12 χρονών όταν κράτησα για πρώτη φορά το όπλο, αν και η ιδέα δεν με ενθουσίαζε. Ο πατέρας μου με παρακίνησε να το δοκιμάσω, μιας και λόγω ενός πόνου στα πόδια δεν μπορούσα να συνεχίσω τον στίβο που έκανα τότε και λάτρευα.
Τι θυμάσαι από αυτή την πρώτη σου επίσκεψη στο σκοπευτήριο;