Η Patricia Arquette δεν υπήρξε ποτέ απλώς «η ωραία γυναίκα της οθόνης». Προερχόμενη από οικογένεια ηθοποιών και διαμορφωμένη από μια ζωή γεμάτη προκλήσεις, κατάφερε να μετατρέψει το ταλέντο της σε εργαλείο βαθιάς αυτοέκφρασης και κοινωνικής επίδρασης. Από τις συνταρακτικές ερμηνείες της στο True Romance (1993) του Tony Scott σε σενάριο Quentin Tarantino και το Boyhood (2014) του Richard Linklater -για το οποίο τιμήθηκε με Χρυσή Σφαίρα και Όσκαρ Β΄ Γυναικείου Ρόλου-, έχει υποδυθεί ηρωίδες που την οδηγούσαν σε «σκοτεινά» μονοπάτια. Τα τελευταία χρόνια, η καριέρα της μετατοπίστηκε με αξιώσεις στη μικρή οθόνη: η σειρά Severance (2022) την επανατοποθέτησε στο προσκήνιο της prestige TV, ενώ το High Desert (2023) μας αποκάλυψε μια πιο κωμική αλλά εξίσου τολμηρή πλευρά της.
Αυτόν τον καιρό πρωταγωνιστεί στη μίνι σειρά Murdaugh: Death in the Family -βασισμένη σε αληθινή ιστορία που συγκλόνισε τη Νότια Καρολίνα, όταν ο Alex Murdaugh κατηγορήθηκε για τη διπλή δολοφονία της συζύγου του και του γιου τους Paul- που εξερευνά τις αθέατες πλευρές της χειραγώγησης. Η Patricia υποδύεται τη Maggie, μια σύζυγο που ισορροπεί ανάμεσα στην αγάπη και την άγνοια, την υποταγή και την εσωτερική αφύπνιση. Μέσα από την ερμηνεία της, η ηρωίδα δεν είναι απλώς μια γυναίκα δίπλα σε έναν άντρα-τέρας, είναι ο καθρέφτης μιας ολόκληρης κοινωνίας που έμαθε να σωπαίνει και να υποφέρει σιωπηλά. Σε αυτή τη νέα φάση της ζωής της -στην οποία η ωριμότητα δεν είναι εμπόδιο αλλά εφόδιο-, η ηθοποιός μάς δείχνει ότι η πραγματική δύναμη δεν βρίσκεται στην τελειότητα, αλλά στην αλήθεια.
Patricia, θα σου εξομολογηθώ ότι με είχαν αγγίξει βαθιά πολλοί ρόλοι σου, αλλά στη νέα σειρά στην οποία πρωταγωνιστείς με εκπλήσσει ο τρόπος που προσεγγίζεις τον χαρακτήρα, μια γυναίκα για την οποία δεν είμαστε σίγουροι αν, τελικά, είναι θύμα ή ηθικός αυτουργός.
Μου δίνεις μεγάλη χαρά. Πράγματι, είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα, η χρήση ναρκωτικών και ο αλκοολισμός δημιουργούν ένα συγκεκριμένο συναισθηματικό χάρτη. Συνεξάρτηση, άρνηση, συντριβή, gaslighting, είναι όλα εκεί.
Και όμως, την παρουσιάζεις με τρυφερότητα. Ακόμα και όταν πονά ή θυμώνει, υπάρχει αγάπη, σαν να πιστεύει ακόμη στο όνειρο της τέλειας οικογένειας.
Ακριβώς. Νομίζω πως ο άντρας της την αγαπά ακόμη, κάπως σαν ένα παιδί, αλλά εκείνη βλέπει ποιος είναι στ’ αλήθεια. Στη σκηνή του ξενοδοχείου θρυμματίζεται η φαντασίωση, είναι θυμωμένη αλλά και απογοητευμένη με εκείνον και τον εαυτό της. «Ήμουν εγώ που το επέτρεψα; Συμμετείχα στη δική μου απάτη;» αναρωτιέται. Και αυτό παλεύει.
Νομίζεις πως η Maggie ήταν θύμα μιας συγκεκριμένης νοοτροπίας;
Νομίζω πως είχε εκπαιδευτεί να είναι. Μια γυναίκα του Νότου, η οποία μεγάλωσε με τη σκέψη ότι επιτυχία σημαίνει να είσαι καλή σύζυγος και μητέρα. Όταν μεγαλώνεις με αυτό το πρότυπο, δεν το αμφισβητείς, ακόμα κι όταν όλα καίγονται γύρω σου.
Ως μητέρα θεωρείς ότι απέτυχε;
Έκανε λάθη, σίγουρα. Αλλά κοίτα τον σύζυγό της, την καταπίεζε και την έκανε να αμφιβάλλει συνεχώς. Ήταν γοητευτικός, δυνατός, αλλά τη χειραγωγούσε. Όταν εκείνη συνειδητοποίησε τη ζημιά, ήταν πλέον αργά.
Είσαι τόσο διαφορετική από αυτόν τον τύπο γυναίκας, αλλά, όταν διάβασα την ιστορία σου, εντόπισα και κοινά σημεία. Έχεις μιλήσει για προδοσία, για αλκοολισμό…
Ναι, έχω ζήσει πολλά. Αγάπησα ανθρώπους που ήταν γοητευτικοί αλλά τοξικοί. Έχω βιώσει gaslighting, εθισμό. Γι’ αυτό και συναισθάνομαι όσες γυναίκες πέφτουν σε αυτή την παγίδα, επειδή, αν είσαι άνθρωπος που σκέφτεσαι με την καρδιά, δεν πιστεύεις ότι κάποιος μπορεί να είναι διαβολικός.
Θεωρείς ότι οι γυναίκες εξακολουθούν να μεγαλώνουν με τη νοοτροπία να υπηρετούν;
Ναι, μερικές φορές υποσυνείδητα. Και ορισμένες συμπεριφορές -όπως ο αλκοολισμός, η κακοποίηση, η χειραγώγηση- ξεπλένονται με τη φράση «τα αγόρια είναι αγόρια». Αυτή η κανονικοποίηση είναι επικίνδυνη. Συμβαίνει σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο σε μια συγκεκριμένη κουλτούρα.
Έχοντας ξεκινήσει μια δυναμική καριέρα, απέκτησες παιδιά σε νεαρή ηλικία. Ένιωσες ποτέ να υστερείς ως μητέρα;
Όλες τις στιγμές. Η ενοχή είναι πραγματική, χάνεις πράγματα. Όταν απέκτησα τον γιο μου, δούλευα σε μικρές ταινίες και ήμουν περισσότερο κοντά του. Όταν ήρθε όμως η κόρη μου, είχα τρελό ωράριο στη σειρά Medium (2005). Προσπαθούσα να τους προσφέρω μια σταθερότητα, η ενοχή ωστόσο δεν φεύγει ποτέ.
Ήσουν έγκυος όταν έπαιζες στο Medium;
Όχι! Πάντα με ρωτούν. (γέλια) Άρχισα αμέσως μετά τη γέννηση της κόρης μου. Ήταν έξι μηνών τότε.
Έχεις ερμηνεύσει αξέχαστες ηρωίδες – η Αλάμπαμα στο True Romance είναι μία από αυτές. Τότε άρχισες να εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου ως ηθοποιό;
Εκατό τοις εκατό. Ο Tony Scott με βοήθησε πολύ. Δεχόταν κάθε ερώτηση, κάθε παρατήρησή μου. Πριν, δούλευα με σκηνοθέτες οι οποίοι με έκαναν να αμφιβάλλω για τον εαυτό μου, σαν να μην έπρεπε να έχω ιδέες επειδή ήμουν γυναίκα. Αυτή η ταινία τα άλλαξε όλα.
Ήσουν επίσης μία από τις πιο εντυπωσιακές ηθοποιούς της εποχής, μην υποκύπτοντας ωστόσο στη λογική της χολιγουντιανής εμφάνισης. Πώς παρέμεινες προσγειωμένη;
Είναι δύσκολο, ειλικρινά. Δεν έχουν άδικο αυτοί που λένε ότι η κοινωνία σβήνει τις γυναίκες μετά τα 40. Ακόμα και οι πιο όμορφες που ξέρω, νιώθουν αόρατες. Εμένα με βοήθησε η μητέρα μου, η οποία υπήρξε ηθοποιός και ακτιβίστρια. Δεν μακιγιαριζόταν σχεδόν ποτέ, δεν ασχολούνταν με την εμφάνιση, ήθελε να αναπτύξουμε άλλες πλευρές του εαυτού μας. Στην πορεία, είδα και το πώς η ομορφιά μπορεί να περιορίσει μια ηθοποιό. Όταν έκανα την ταινία Human Nature, το 2001, υποδύθηκα μια ηρωίδα με ορμονική ανισορροπία που προκαλεί τριχοφυΐα σε όλο το σώμα για να βγω από το είδος της «γοητευτικής». Ήθελα να κινηθώ έξω από το στερεότυπο της «ωραίας κοπέλας», που ήταν βαρετό.
Οι περισσότερες γυναίκες απογοητεύονται εντοπίζοντας ψεγάδια στην εμφάνισή τους, αλλά εσύ μοιάζει να γίνεσαι πιο ορατή επιλέγοντας τέτοιους ρόλους.
Σε ευχαριστώ. Δεν κρίνω τις γυναίκες που επενδύουν στην ομορφιά τους, τις καταλαβαίνω, όλες με τον τρόπο μας θέλουμε να είμαστε ορατές. Έχω αναρωτηθεί κατά καιρούς γιατί να πάει κανείς στο χειρουργείο, αλλά στην τελική το θέμα είναι να κάνεις ό,τι θέλεις, είναι το πρόσωπό σου, η ζωή σου, απλώς μην αφήνεις την κοινωνία να σε ενοχλεί ούτε έτσι ούτε αλλιώς.
Ας μιλήσουμε λίγο για το Severance, τη σειρά επιστημονικής φαντασίας που έχει συζητηθεί. Θα συνεχιστεί;
Ναι, πιθανόν την άνοιξη ή το καλοκαίρι. Οι σεναριογράφοι δουλεύουν σκληρά, είναι μια πολύ περίπλοκη σειρά, υπάρχουν τόσα πράγματα που πρέπει να συνδεθούν.
Πώς επιλέγεις τους ρόλους σου πλέον;
Κοιτάζω το σενάριο, τον σκηνοθέτη, το καστ. Τελευταία έχω παίξει τέρατα, μητέρες, γυναίκες θύτες, θύματα. Μου αρέσει αυτό.
Τι άλλο ετοιμάζεις;
Μια νέα ταινία με τίτλο Evia, σε σκηνοθεσία της Courtney Cox. Ξεκινάμε τώρα και σου ομολογώ ότι φοβάμαι, πράγμα καλό. Ο φόβος σημαίνει πως εξακολουθώ να ωριμάζω.
Γιατί έγινες ηθοποιός, Patricia;
Είναι στο αίμα μου. Είμαι η τέταρτη γενιά στο επάγγελμα. Οι προπάπποι μου δούλευαν στο βαριετέ. Μεγάλωσα μιμούμενη φωνές και χοροπηδώντας στο τραπέζι. Κάποια στιγμή ήθελα να γίνω μαία, αλλά είπα στον εαυτό μου «προσπάθησε για έναν χρόνο να γίνεις ηθοποιός, θα σε κάνει γενναία». Και έγινα.
Όλα τα αδέλφια ασχολείστε με το θέαμα. Ως άνθρωποι είστε κοντά;
Πολύ. Δεν μιλάμε κάθε μέρα, αλλά συνδεόμαστε πνευματικά, καλλιτεχνικά, συναισθηματικά. Καταλαβαινόμαστε. Είμαι ευγνώμων που τους έχω.
Με τα παιδιά σου είσαι φίλη ή πιο παραδοσιακή μητέρα;
Προσπαθώ να εξελιχθώ. Τους λέω: «Κοιτάξτε, κι εγώ άνθρωπος είμαι, έχω προβλήματα». Παλιά τα έκρυβα όλα. Τώρα τα μοιράζομαι. Θέλω να ξέρουν πως όλοι ψαχνόμαστε.
Νιώθεις πιο δυνατή τώρα στις σχέσεις σου;
Ω, ναι.
Είσαι παιδί των ’80s και ’90s. Ποια η σχέση σου με τη μόδα σήμερα;
Μου αρέσει να ασχολούμαι με το σπίτι περισσότερο – είμαι obsessed με τα υφάσματα και τα περίεργα αντικείμενα. Αλλά και με τη μόδα έχω περιόδους, απλώς δεν είναι η επιλογή μου να εστιάζω στον εαυτό μου. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν σέβομαι εκείνες που το κάνουν.
Μιλάμε σε ελληνικό έντυπο, άρα είναι αυτονόητη η αναφορά στη χώρα μας. Απ’ ό,τι ξέρω, μας έχεις επισκεφτεί, σωστά;
Η Ελλάδα έχει κλέψει την καρδιά μου. Μας έφερε πρώτη φορά η μητέρα μου όταν ήμουν 15 ετών. Δεν υπήρχε internet τότε, πηγαίναμε από νησί σε νησί και το ανακαλύπταμε. Θυμάμαι ότι κοιμηθήκαμε στην Ίο, σε ένα ψαροχώρι, σε ένα δωμάτιο χωρίς μπάνιο, δίπλα στη θάλασσα. Ήταν παράδεισος. Και η Ανάφη επίσης. Έχω ξαναπάει πολλές φορές και ελπίζω κάποια μέρα να μπορέσω να ζήσω στην Ελλάδα.
Θα σε υποδεχτούμε με χαρά.
Σε ευχαριστώ. Σημαίνει πολλά για μένα.
