Tα παιδικά κι εφηβικά δωμάτια είναι συνώνυμα της χαράς. Φανταχτερές κουρτίνες και σκεπάσματα, αρκουδάκια, αφίσες, όλη η τρικυμία στο μυαλό των παιδιών καθρεφτίζεται στα ξέστρωτα κρεβάτια, τους χαοτικούς τοίχους, τις ανακαταμένες ντουλάπες. Τι γίνεται όμως όταν λείπουν τα παιδιά από μέσα; Πώς απογυμνώνονται από νόημα όλα τα αντικείμενα; Πόσο σπαρακτικά είναι τα άδεια παιδικά δωμάτια;
Αυτός είναι ο τίτλος του υποψήφιου για Οσκαρ ντοκιμαντέρ μικρού μήκους του Τζόσουα Σεφτέλ, που προβάλλεται στο Netflix. Το «All the Empty Rooms» βασίζεται στο βλέμμα του δημοσιογράφου του CBS Στιβ Χάρτμαν και του φωτογράφου Λου Μποπ, που επισκέπτονται και φωτογραφίζουν τα δωμάτια τεσσάρων παιδιών (9, 14 και 15 ετών) που σκοτώθηκαν σε επιθέσεις κατά σχολείων στις ΗΠΑ. Ο φακός σταματά σε μικρές λεπτομέρειες τις οποίες αναγνωρίζει κάθε γονιός: ένα καλάθι γεμάτο άπλυτα ρούχα, παιδικές ζωγραφιές και ορνιθοσκαλίσματα σε ένα καθρέφτη, σημειώσεις για το μέλλον. «Αγαπητέ μελλοντικέ εαυτέ μου, OMG, πάω στο γυμνάσιο. Περίμενα αυτήν τη μέρα όλη μου τη ζωή…Προφανώς πρέπει να φορέσω κάτι συμπαθητικό. Σ αγαπώ!!! Καλή τύχη», γράφει η Γκρέισι Μίλμπεργκερ σε μια επιστολή προς το μελλοντικό εαυτό της.
Λίγες εβδομάδες αφότου ξεκίνησε την πρώτη γυμνασίου, ένας μαθητής εισέβαλε στο σχολείο της στην Σάντα Κλαρίτα της Καλιφόρνια και σκότωσε δυο. Η Γκρέισι ήταν μια από αυτούς. Ηταν 15 ετών. Η μαμά της κράτησε το δωμάτιο ακριβώς όπως ήταν. Πηγαίνει εκεί όποτε θέλει να νιώσει την παρουσία της. Μία άλλη μαμά δεν έπλυνε τα ρούχα του παιδιού της για να διατηρήσει τη μυρωδιά του κοντά της. Με την ταινία ο Χάρτμαν ήθελε να αφυπνίσει μια χώρα που μοιάζει να έχει εθιστεί στις επιθέσεις σε σχολεία. «Ενιωσα ότι ολόκληρη η χώρα έχει αποδεχθεί ότι οι επιθέσεις σε σχολεία είναι μέρος της καθημερινότητας μας. Αρχισα να σκέφτομαι: “Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να αποτινάξουμε αυτό το μούδιασμα;”», δήλωσε σε πρόσφατη συνέντευξή του στο CNN.
Ο Μποπ έχει φωτογραφίσει σκηνές συγκρούσεων στο Αφγανιστάν, ηφαίστεια που εκρήγνυνται, κανένα άλλο θέμα όμως δεν τον συγκλόνισε σε τέτοιο βαθμό, όπως λέει σε συνέντευξή του στην εφημερίδα Γκάρντιαν. Και ο Μποπ και ο Χάρτμαν είναι μπαμπάδες. Στην ταινία ο φακός τους παρακολουθεί να φεύγουν συγκλονισμένοι από τα παιδικά δωμάτια και να πηγαίνουν να βρουν τα παιδιά τους. Είναι το «All the Empty Rooms» ο νέος «Ακήρυχτος πόλεμος» (Bowling for Columbine) του Μάικλ Μουρ που είχε προκαλέσει κύμα πιέσεων για περιορισμό της οπλοκατοχής στις ΗΠΑ στο γύρισμα της χιλιετίας;
Δεν είμαι σίγουρη, αν το δόγμα του σοκ με αυτόν τον κάπως ηδονοβλεπτικό τρόπο είναι ικανό να κινητοποιήσει τους Αμερικανούς. Πολλοί θεατές έχουν ενστάσεις. Μιλούν για εντυπωσιοθηρία και σκηνοθετική εκμετάλλευση της οδύνης των γονιών. Είναι δύσκολη συζήτηση, χωρίς ξεκάθαρες απαντήσεις.
