«Το 2026 θα χάσω δεκαπέντε κιλά, θα μάθω ιταλικά και θα πουλήσω το σπίτι μου», διακήρυξε περήφανη η φίλη μου στις 6 Ιανουαρίου. Εντυπωσιάστηκα και διαπίστωσα με φρίκη ότι δεν πρόλαβα να κάνω λίστα με New Years Resolutions. Κι όταν κάθισα και το σκέφτηκα καλύτερα δε μου ερχόταν ούτε μια «πρωτοχρονιάτικη δέσμευση».
Για την ακρίβεια ενώ τον Δεκέμβριο είχα διάφορες ιδέες, τώρα δεν θέλω να αλλάξω κάτι. Δεν θέλω να τρώω περισσότερη πρωτεϊνη, δεν θέλω να μάθω ξένες γλώσσες, ούτε κάποιο όργανο. Δεν θέλω να βγω από τα σόσιαλ μίντια-το δοκίμασα και δεν δούλεψε. Εξάλλου έχω κόψει το κάπνισμα, πίνω ελάχιστα, δεν κάνω ναρκωτικά, δεν υπάρχει κακή συνήθεια που να μην έχω πατάξει.
Μ’ αρέσει όμως τρομερά να διαβάζω συμβουλές πώς μπορεί κανείς να υλοποιήσει τέτοιου είδους μεγαλεπίβολες αποφάσεις. Μου φαίνονται τρομερά μάταιες κι αγχωτικές αλλά παρ’ όλα αυτά τις παρακολουθώ εμμονικά. Ολες οι συστάσεις, ακόμη κι οι πιο γλυκές («αισθανθείτε τα συναισθήματά σας!») είναι γραμμένες σε προστακτική και συνήθως ακολουθούνται από θαυμαστικό. Αρα το παρηγορητικό στοιχείο τους ακυρώνεται και παίρνει ψυχαναγκαστική μορφή.
Οι New York Times παρουσιάζουν 4-5 βιβλία προκειμένου να αυξήσουμε τα επίτευγματά μας το 2026, αν και είναι μάλλον κακός οιωνός ότι ένα εξ αυτών αναφέρεται στο Burnout κι ένα άλλο έχει τίτλο «Το μανιφέστο της λίστας», που έχει ένα τεράστιο αγχωτικό τσεκ στο εξώφυλλό του.
Η δεύτερη Παρασκευή του Ιανουαρίου μετά την Πρωτοχρονιά λέγεται Quitter’s day, γιατί έχει παρατηρηθεί πως ήδη ένα 80% έχει εγκαταλείψει το στόχο που έθεσε στο γύρισμα του έτους. «Η αλλαγή συμπεριφοράς είναι δύσκολη, αλλά με κάποια απλά-και ίσως αστεία-τεχνάσματα θα μπορούσε κανείς να κρατήσει τις υποσχέσεις προς τον εαυτό του γι’ αυτήν τη χρονιά», αναφέρει η παρουσιάστρια σχετικού ποντκαστ της Washington Post.
Η Μάγκι Πενμαν εξηγεί π.χ. ότι είναι ευκολότερο να θέτει κανείς θετικούς παρά απαγορευτικούς ή τιμωρητικούς στόχους («Θα τρώω περισσότερα φρούτα» αντί του «θα κόψω τα κουλουράκια»), ότι οι αποφάσεις πρέπει να έχουν ρεαλιστική χροιά («Θα πάρω μέρος στον αγώνα των 10 χλμ» κι όχι «θα τρέξω μαραθώνιο») και πως είναι καλό να λαμβάνονται συλλογικά, π.χ. από κοινού με κάποιο φίλο. Σύμφωνα με έρευνες οι πιθανότητα να πετύχει κανείς κάποιο στόχο αυξάνεται κατά 35% όταν ληφθεί ταυτόχρονα με ένα άλλο πρόσωπο.
Αν συμπορευθώ με τη φίλη μου δηλαδή έχω ελπίδες να μάθω ιταλικά και να πουλήσω το σπίτι μου; Α ναι ξέχασα, δεν έχω σπίτι.
