Στη Σικελία οι τουρίστες ψάχνουν το ξενοδοχείο στο οποίο γυρίστηκε το White Lotus. Στο Παρίσι αναζητούν τα ίχνη της Έμιλι. Στη Βενετία την πλωτή προβλήτα από την οποία παρέλαβε το Ρίβα την Κιμ Καρντάσιαν στο γάμο του Τζεφ Μπέζος. Οι ξεναγοί εξηγούν πού έγινε η δεξίωση, που έμεινε το ζευγάρι και δείχνουν στους επισκέπτες πού ακριβώς βρίσκονταν οι εκατοντάδες παπαράτσι.
Δεν κάνω την έξυπνη. Κι εγώ έχω πληρώσει αδρά το Μπελίνι στο Χάρις Μπαρ (22 ευρώ), επειδή το ίδιο έκανε ο Ερνεστ Χέμινγέι. Εχω πιει καφέ στο Φλορ επειδή σύχναζε ο Σαρτρ, έχω καταθέσει στεφάνι στον τάφο του Μπρεχτ στο Βερολίνο και του Προυστ στο Παρίσι κι έχω αφήσει ένα σημάδι στο δέντρο έξω από το σπίτι του Τζέρι Γκαρσία στο Σαν Φρανσίσκο. Εχω συγκινηθεί στο σπίτι της Εμιλι Ντίκινσον στο Αμχιρστ κοιτώντας το νυχτικό της και σε αυτό του Μαρκ Τουέιν στο Χαρτφορντ εξετάζοντας το κρεβάτι του. Εχω φάει σάντουιτς με παστράμι στο Katz’s deli και δεν έχω έρθει σε οργασμό. Eχω αναζητήσει τα ίχνη του Φίλιπ Σέιμουρ Χοφμαν στο Σαν Πάουλι, το ξενοδοχείο Ατλάντικ και το Χάφενσιτι στην κινηματογραφική μεταφορά του «Ο νούμερο ένα καταζητούμενος» του Λε Καρέ στο Αμβούργο. Α, κι έχω βγει από την ίδια πίσω έξοδο, από την οποία δραπέτευε από τους παπαράτσι η Κέιτ Μος σε γνωστό μπαρ του Λονδίνου.
Όμως ο τουρισμός-ρεπεράζ, η φρενήρης αναπαράσταση ταινιών και τηλεοπτικών σειρών από ορδές επισκεπτών είναι πλέον τόσο γελοίος όσο η σκηνή από το Playtime του Ζακ Τατί, στην οποία Αμερικανοί τουρίστες φωτογραφίζουν κάτι άσχετα κτίρια στο Παρίσι. Τα σκηνογραφικά τοπόσημα παύουν πλέον να ανήκουν στις περιοχές όπου βρίσκονται και γίνονται κτήμα ενός ομογενοποιημένου, διεθνούς κοινού. Το κτίριο, στο οποίο μένει η Εμιλι, δεν είναι Παρίσι. Είναι Νέτφλιξ. Η προβλήτα του γάμου του Μπέζος δεν είναι η στάση των βαπορέτι στη Βενετία. Ανήκει στην Κιμ.
