Τις τελευταίες μέρες ενόψει της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας βλέπω παντού συνεντεύξεις με γυναίκες. Λένε τι διαβάζουν, ποια είναι τα πρότυπά τους, τι τις εμπνέει. Κάνουν δημόσια αυτοψυχανάλυση. Είναι σαν να τους έχουν παραχωρήσει ένα βήμα, ένα μικρόφωνο, ένα αυτί να τις ακούει, ώστε να ξεχαρμανιάσουν. Να τα πουν, να ανακουφιστεί η ψυχούλα τους, να τελειώνουμε με δαύτες, να επιστρέψουμε στην κανονικότητα.
Βαριέμαι αφόρητα την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Μου προκαλεί χασμουρητά ο θεσμοποιημένος φεμινισμός. Λέξεις-κλισέ όπως «έμφυλες», «θηλυκότητες» κι «ενδυνάμωση» που δε σημαίνουν πια τίποτα, χρησιμοποιούνται εξίσου από γυναικείες οργανώσεις, στελέχη ανθρώπινου δυναμικού πολυεθνικών, διαφημίσεις σοκολάτας και λυσάρια σχολικών εκθέσεων.
Είναι κάπως σαν ετήσια ιεροτελεστία. Σαν αριστερή πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία τη μέρα του Πολυτεχνείου. Πάνε, διαδηλώνουν, αλλά στην πραγματικότητα αυτό που περιμένουν είναι τα ούζα μετά. Ε, κάπως έτσι γίνεται και με τις γυναίκες στις 8 Μαρτίου. Μνημονεύονται οι αγώνες κι οι σουφραζέτες, καταγγέλλονται οι γυναικοκτονίες, αλλά αυτό που μένει είναι οι ανθοδέσμες και τα κραγιόν που πουλήθηκαν.
Μαμάδες σκοτώνονται αξημέρωτα στο εργοστάσιο, λες και ζούμε στην εποχή του Κάρολου Ντίκενς. «Της είχα δώσει δυο χαστούκια πριν δυο μήνες», ισχυρίστηκε ο ύποπτος δράστης της φετινής πρώτης γυναικοκτονίας. Μόνο αυτό. Δύο χαστούκια. Και μετά πέθανε. H απόκλιση στις αμοιβές ανδρών-γυναικών παραμένει στο 13,5%. Στη δημόσια ζωή γυναίκες αποκαλούνται μιλφ(άρες). Στην επαγγελματική συνήθως αντιμετωπίζονται σαν γλάστρες, στην προσωπική παλεύουν με τον καλά κρυμμένο-ή και όχι τόσο-σεξισμό.
«Κάνε ένα πλήρες τσεκ απ εμμηνόπαυσης», προτείνει για το μήνα Μάρτιο το εργαστήριο προληπτικών εξετάσεων. «Μόλις 30 ευρώ». Τι πειράζει που η ιατρική έρευνα άρχισε να ασχολείται με την εμμηνόπαυση πολύ πρόσφατα, αφού παλιότερα η μόνιμη επωδός ήταν «εξοικειώσου!»; Από το κολιέ κρέμεται ένα βαράκι, γιατί η σχεδιάστρια κοσμημάτων ήθελε να δείξει τη δύναμη των γυναικών: Μόλις 29 ευρώ, ένα ευρώ λιγότερο από το τσεκ απ. Μέχρι κι ο Δήμος Καλαμάτας διοργανώνει εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα. Άσχετο που ένα μήνα πριν το αποκριάτικο σποτάκι έδειχνε μια γυναίκα δεμένη να περιφέρεται ως τρόπαιο τράφικινγκ ανάμεσα σε νταβατζήδες.
Ποδοσφαιρικές ομάδες που κάθε Κυριακή βρίζουν μανάδες κι αδερφές αντιπάλων, οι οποίοι με τη σειρά τους θιγμένοι που έπιασαν στο στόμα τις ιερές τους αγελάδες τούς πλακώνουν στο ξύλο, στις 8 Μαρτίου θα αγωνιστούν για τις γυναίκες-το γυναίκες γραμμένο με μωβ. Θεέ μου, τι μωβ ξοδεύεις για να μη βλέπουμε το μισογυνισμό σου;
Θα ήθελα, ειλικρινά να βρω να γράψω κάτι μαχητικό κι αισιόδοξο να πω, αλλά βαριέμαι αφόρητα την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας. Και την υποκρισία.
