της Sophie Fontanel
Αγαπητή Vogue Greece, με ρωτάτε τι είναι η μόδα σήμερα. Το ερώτημα είναι τόσο απέραντο όσο και η ψυχή μας, όμως θα προσπαθήσω να απαντήσω…
Η μόδα σήμερα, λοιπόν, παρότι την παρακολουθώ στενά με την ιδιότητα της κριτικού της, κάτι που μου εξασφαλίζει θέση στην πρώτη σειρά των επιδείξεων, μου μοιάζει λίγο απόμακρη από εμάς, τους λάτρεις της. Δεν είναι η πρωτοτυπία της που τo προκαλεί αυτό, άλλωστε πάντα της συγχωρούμε αυτή την πρωτοτυπία, η οποία θα έλεγε κανείς ότι τείνει να εξαφανιστεί – δυστυχώς. Όχι, είναι απόμακρη επειδή είναι ακριβή σε μια εποχή που με ένα μόνο κλικ μαθαίνουμε την τιμή των πάντων, κάτι που δεν ίσχυε πριν από δέκα χρόνια. Η μόδα σήμερα απευθύνεται όλο και περισσότερο σε μια χούφτα υπερ-πλουσίων, οι οποίοι είναι οι μόνοι που διαθέτουν την οικονομική άνεση για να αποκτήσουν ρούχα και αξεσουάρ με τιμές ακατανόητες. Το 5% του πληθυσμού αγοράζουν το 50% των προϊόντων πολυτελείας! Την ίδια στιγμή, ο κόσμος της πολυτέλειας μας κατακλύζει με την επικοινωνία του, η οποία είναι όλο και καλύτερα δομημένη ώστε να γίνεται αντιληπτή και να ακούγεται.
Η μόδα σήμερα θέλει να τη γνωρίζουν όλοι, αλλά να την αγοράζουν λίγοι.
Γεννά άπιαστες επιθυμίες. Και εδώ θα ήθελα να διευκρινίσω ότι δεν έχω τίποτα εναντίον τους. Ο Cary Grant και ο Robert Redford είναι οι δικές μου άπιαστες επιθυμίες και θα έλεγα ότι αυτό με βοήθησε εν τέλει στη ζωή μου. Το να κάνεις όνειρα καμιά φορά αξίζει περισσότερο από το να πέφτεις με τα μούτρα σε μια απογοητευτική πραγματικότητα. Όταν μας κάνει να ονειρευόμαστε, η μόδα ανοίγει το πνεύμα μας. Βλέπεις ένα oversized πουκάμισο με μια αλυσίδα Chanel και λες «Γιατί όχι;», ακόμα κι αν είναι από κάθε άποψη κάτι απαγορευμένο για σένα. Αγοράζεις όμως ένα επίσης oversized πουκάμισο, ίσως από κάποιο κατάστημα second–hand, και στερεώνεις μια αλυσίδα στην πίσω πλευρά του. Δεν σου στοιχίζει κάτι. Δεν είναι Chanel, αλλά είναι η Chanel που σου το μαθαίνει. Μερικές φορές, βέβαια, μας αρκεί να γκρινιάζουμε όταν αναφερόμαστε στην τιμή ενός πουκαμίσου Chanel και έτσι να καταλήγουμε σε εκείνο το μεγάλο αλλά ζοφερό κλαμπ των «haters». Η μόδα σήμερα παράγει μίσος. Δεν θα έπρεπε.
Από την άλλη, η μόδα σήμερα μας απλώνει το χέρι…
Εμπνέεται από πράγματα που ήδη υπάρχουν. Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να τα βρούμε εύκολα στη vintage αγορά, αν ψάξουμε. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο εύκολο να χτίσει κανείς ένα look Dior Homme ή Miu Miu – αρκεί να ανοίξουμε τα μάτια και να σκεφτούμε έξυπνα. Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που, όταν τους ζητάς να ανοίξουν τα μάτια και το μυαλό τους, εξοργίζονται. Θα προτιμούσαν να είναι σαν τους πλουσίους, να μη χρειάζεται να σκαρφιστούν κάτι για να τα βγάλουν πέρα. Και όμως, το να τα καταφέρνεις μόνος σου, αυτό ακριβώς είναι η μόδα. Η μόδα σήμερα βρίσκεται περισσότερο από ποτέ στο στρατόπεδο των ευρηματικών. Δεν είναι στο Instagram, ό,τι κι αν λέγεται. Δεν είναι στο Tik Tok, όπου παρ’ όλα αυτά παρελαύνει υπερήφανα. Δεν ανήκει στην Kim Kardashian, ούτε καν στη θεϊκή Rosalia. Ανήκει στο κορίτσι που δεν έχει δεκάρα, αλλά έχει αέρα. Που αγοράζει κάτι πολύ μεγάλο ή πολύ μικρό από δεύτερο χέρι και τα καταφέρνει ιδιοφυώς με αυτό. Η μόδα σήμερα είναι λαϊκή και ανήκει σε εκείνη την ιδιαίτερη ελίτ των ανθρώπων που είναι τόσο «cool», που ακόμη δεν έχουμε βρει άλλες λέξεις για να τους χαρακτηρίσουμε. Γιατί αυτή η αίσθηση του «cool» παραμένει το Άγιο Δισκοπότηρο και, όταν την κατακτήσεις, είναι ένας θησαυρός. Η μόδα σήμερα ενώνει ένα look Chanel με τον δρόμο. Δεν είναι τυχαίο που το ντεφιλέ Chanel Métiers d’Art πραγματοποιήθηκε σε έναν εγκαταλελειμμένο σταθμό μετρό της Νέας Υόρκης. Το μήνυμα ήταν: «Όλα από εκεί προέρχονται, όλα εκεί θα επιστρέψουν».
Η μόδα σήμερα δεν έχει πεθάνει – το αντίθετο. Εκείνο που έχει πεθάνει είναι το «total look», οι celebrities που βάζουν μπροστά το ένα πόδι για να φανούν τα παπούτσια τους στο κόκκινο χαλί, εκείνοι που μεταμφιέζονται και νομίζουν ότι παρ’ όλα αυτά θα θέλουμε να ντυθούμε σαν κι αυτούς, εκείνοι που ανοίγουν με τυμπανοκρουσίες ένα πακέτο που εμείς δεν θα αποκτήσουμε ποτέ, εκείνοι που ζουν κλεισμένοι στη μόδα, αφήνοντάς μας εμάς κλεισμένους στον κόσμο. Η μόδα σήμερα είναι περισσότερο από ποτέ ελεύθερη και απόλυτα απαραίτητη: μια ανάσα αισιόδοξης ανανέωσης. Θα βρούμε τον τρόπο να την αποκτήσουμε. Γιατί το να αποκτάς πράγματα σημαίνει να καταλαβαίνεις πώς να εμπνευστείς από αυτά. Αυτό μόνο. Και είναι τεράστιο.
