Unsplash
Unsplash
Unsplash

Με τα χέρια ψηλά!

Σε μια τοξική εποχή, θέλω να σας πω την αλήθεια για τις καινούργιες αρχές. Προσδεθείτε!

Σε μια τοξική εποχή, θέλω να σας πω την αλήθεια για τις καινούργιες αρχές. Προσδεθείτε!

Μου αρέσουν οι καινούργιες αρχές. Ειδικά μετά τον δεύτερο -εντάξει, τον τρίτο- καφέ, όταν έχω αποφασίσει ότι η ζωή είναι ωραία και έχει φτάσει η στιγμή να πάρω την τύχη μου στα χέρια μου, να αλλάξω τα κακώς κείμενα, να διαμορφώσω το πεπρωμένο μου, να απαντήσω σε όλα τα αστεράκια στο inbox μου και άλλα τέτοια φοβερά και υπεραισιόδοξα. Οι ιστορίες ζωής που διηγούμαι με λίγο παραπάνω καμάρι απ’ όσο δικαιολογεί ο δείκτης σοφίας μου περιλαμβάνουν πάντα δραματικές αναχωρήσεις, μετακομίσεις, ενάρξεις, χωρισμούς, αλλαγές σελίδας, παραγράφου, πρότασης. Είναι ιστορίες τρέλας, αυθορμητισμού και μεγάλων δηλώσεων. Κυρίως όμως είναι ιστορίες θάρρους – αλλά όχι αλήθειας. Γιατί πάνω στη μυθιστορηματική καταγραφή της αδρεναλίνης, του ρίσκου και των χαριτωμένων εμποδίων -που όλοι ξέρουμε ότι δεν ήταν και τόσο σοβαρά, αφού είμαστε εδώ και τα λέμε σιγοπίνοντας μια παγωμένη μιμόζα-, επιλέγω να αφήσω έξω πολλές λεπτομέρειες, που όμως είναι σημαντικές για την ολοκληρωμένη εικόνα.

Και δεν είμαι μόνο εγώ. Γενικά σε αυτές τις κουβέντες αποφεύγουμε να αναφερθούμε στις μέρες, στις εβδομάδες ή στους μήνες που προηγήθηκαν της κινηματογραφικής μας απόφασης, όταν ακόμα διστάζαμε να την πάρουμε, όταν βασανιζόμασταν από την αγωνία, την ανασφάλεια και, τελικά, από τις τύψεις για την αδυναμία μας. Σε αυτές τις ιστορίες επιτυχίας και happy end δεν απαριθμούσαμε τις βραδιές της αϋπνίας, όταν μας έπνιγε η κατάσταση/σχέση/δουλειά/πόλη που αφήσαμε πίσω, δεν αποκαλύπταμε πόσο δυστυχισμένοι, αγχωμένοι και μίζεροι νιώθαμε για μεγάλο χρονικό διάστημα, πριν μαζέψουμε τελικά το θάρρος μας και προχωρήσουμε. Ο μύθος της ξαφνικής απόφασης να πετάξουμε δυο ρούχα σε έναν σάκο και να φύγουμε για το αεροδρόμιο μπορεί να σταθεί στα κινηματογραφικά στούντιο, αλλά στην πραγματική ζωή δεν συμβαίνει τίποτα ξαφνικά. Έρχεται μετά από καιρό αμφιταλαντεύσεων, λίστες προτεραιοτήτων και φίλες στο σπίτι, να μιλάμε μέχρι το ξημέρωμα, μπας και καταφέρουμε να φύγει το σφίξιμο στο στομάχι μας. Αλλά έχει σημασία να παραδεχτούμε ότι μας πήρε καιρό μέχρι να σηκώσουμε τα μανίκια και να κάνουμε μια καινούργια αρχή, γιατί κάποιος που περνάει κάτι παρόμοιο τώρα και ακόμα δεν έχει φτάσει στο σημείο της δράσης, αλλά διανύει τη φάση του δισταγμού, πρέπει να ξέρει ότι αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό, πως όλοι το περάσαμε, με μοναδικό εφόδιο τρομακτικές ποσότητες καφέ και σοκολάτας. Πρέπει να ξέρει πως δεν είναι ένδειξη δειλίας, παθητικότητας ή βολέματος να χρειάζεται χρόνο πριν κάνει τις μεγάλες αλλαγές του.


©Unsplash

Όμως, τώρα που μιλάμε για μεγάλες αλλαγές -και ακόμα μεγαλύτερες αλήθειες-, ας πάμε και στο «μετά» της τεράστιας απόφασης/έναρξης/μετακόμισης. Σύσσωμα τα inspirational quotes στο διαδίκτυο και τα μαγνητάκια στα καταστήματα με είδη δώρων κατάφερναν να μας πείσουν ότι, άπαξ και πάρουμε τη μεγάλη απόφαση, όλα τα άλλα θα έρθουν εύκολα. Το οποίο μπορεί να συμβεί, τίποτα δεν είναι απίθανο, και ποια είμαι εγώ που θα αμφισβητήσω τόση μαζεμένη ανθρώπινη γνώση, αλλά έτσι, για την τρέλα του πράγματος, ας σκεφτούμε και κάτι πιο πεζό. Πολύ συχνά, όταν παίρνουμε την απόφαση να αλλάξουμε κάτι, ακόμα κι αν είναι η πιο σωστή του κόσμου, μπορεί να νιώσουμε θλίψη. Να θρηνήσουμε την προβληματική κατάσταση που αφήνουμε πίσω μας. Και, ναι, τώρα που το βλέπουμε γραμμένο ακούγεται παρανοϊκό, αλλά τι να κάνουμε, έτσι είναι η ανθρώπινη φύση, δεν υπάρχει ίχνος λογικής στα συναισθήματα. Πριν τα βάλετε λοιπόν με τον εαυτό σας και αρχίσετε να αναρωτιέστε τι στο διάολο πάει στραβά μ’ εσάς, σας έχω νέα: όλοι τα ίδια περνάμε.

Μια μεγάλη απόφαση/αλλαγή/νέα αρχή μπορεί να είναι καλή για εσάς, αλλά επίσης μπορεί να σας κάνει να νιώσετε τύψεις για όσα και όσους αφήνετε, ανασφάλεια για το αν θα τα βγάλετε πέρα και μερικές φορές αμφιβολία για το αν απλώς πρέπει να γυρίσετε πίσω – σε αυτό γνωρίζετε ήδη την απάντηση. Ή μπορεί οι πρώτες στιγμές να είναι γεμάτες αδρεναλίνη και ευφορία, αλλά μετά να έρθουν κακές μέρες, εμπόδια και εκπλήξεις που δεν είχατε υπολογίσει στο αρχικό σας σχέδιο. Σκεφτείτε πόσες γυναίκες ήταν έτοιμες να αφήσουν δυστυχισμένους γάμους, σχέσεις ή συγκατοικήσεις όταν χτύπησε η πανδημία. Πόσες σχεδίαζαν να εγκαταλείψουν γραφεία με τοξικό κλίμα και προϊσταμένους χωρίς όρια, όταν ξέσπασε η οικονομική κρίση. Πόσες ετοιμάζονταν για μεταπτυχιακά ή για ένα μεγάλο βήμα στην καριέρα τους όταν έκλεισαν τα σύνορα πέρυσι ή όταν η Αγγλία αποφάσισε να μην παίξει άλλο με τις φίλες της στην Ευρώπη και τους γύρισε την πλάτη. Δεν υπάρχει τρόπος να προβλέψει κανείς τέτοιου είδους εμπόδια. Αλλά ακόμα κι αν εξαιρέσουμε την πανδημία, τις φυσικές καταστροφές και τα βρετανικά tantrums, μπορεί να υπάρξουν άλλα εμπόδια, αναποδιές ή απλώς αργόσυρτες συνεννοήσεις, που η Susan Miller θα απέδιδε στον ανάδρομο Ερμή. Όλα αυτά είναι μέσα στους κανόνες του παιχνιδιού. Και δεν θα έπρεπε να σας τρομάζουν τόσο, ώστε να μην «παίξετε». Γιατί όσο και να σας ταρακουνήσει μια αλλαγή, μια νέα αρχή, μια θαρραλέα απόφαση, τη χρειάζεστε. Αλλιώς δεν θα κάναμε τώρα αυτή τη συζήτηση. Και οι αναταράξεις είναι καλές, αν μη τι άλλο μας θυμίζουν πως είμαστε ζωντανοί. Είναι πολύ πιο εύκολο να τις αντιμετωπίσουμε αν τις περιμένουμε.


©Unsplash

Δεν μπορώ να σκεφτώ ούτε μία από τις αποφάσεις μου που τώρα συνθέτουν ωραίες ιστορίες για την οποία να έχω μετανιώσει. Μας αρέσει να λέμε πως, αν ξεκινούσαμε και πάλι τη ζωή μας από την αρχή, θα κάναμε τα ίδια λάθη, για να τονίσουμε πόσο πολύ μας αρέσει να έχουμε δίκιο. Εγώ νομίζω ότι θα έκανα ακόμα περισσότερα. Για την ακρίβεια, θα μάζευα το θάρρος μου για να πάρω τις αποφάσεις μου νωρίτερα. Στα ’90s της εφηβείας μου ακούγαμε πολύ ωραία μουσική και αγοράζαμε αρβύλες που τις φορούσαμε ακόμα και το καλοκαίρι, αλλά δεν μοιραζόμασταν καμία από τις έννοιες της ενδυνάμωσης, της αυτοπεποίθησης ή, έστω, την υποψία ότι μπορούσαμε να γίνουμε ό,τι εμείς αποφασίζαμε. Προσπαθούσαμε να ανακαλύψουμε τον κόσμο με την παμπάλαια λογική της ελληνικής οικογένειας να μας τρομάζει μέχρι υπακοής -ο μπαμπούλας της παιδικής μας ηλικίας μεγάλωνε μαζί μας-, και παρέα με τον σεξισμό του νεοπλουτισμού που τότε πετάχτηκε πάνω μας σαν μυθικό τέρας και κάλυψε τον ήλιο. Χρειάστηκαν χρόνος, πείσμα και τεράστια πάλη με όλα μας τα ένστικτα για να πατήσουμε στα πόδια μας. Χρειάστηκαν φίλες να μας κρατήσουν το χέρι, βιβλία που μίλησαν στην ψυχή μας και πολλές μπαταρίες για τα discman μας, πριν αρχίσουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να υψώσουμε τη φωνή μας και να ορκιστούμε σε μια καινούργια αρχή. Σε μια νέα εποχή. Σε κάτι καλύτερο για εμάς τις ίδιες. Και τίποτα, τίποτα δεν συγκρίνεται με την ευτυχία της στιγμής που είσαι έτοιμος για το μεγάλο βήμα, της στιγμής που παίρνεις βαθιά ανάσα, σηκώνεις τα χέρια ψηλά και πηδάς.

 

Διαβάστε επίσης | Ένα καινούργιο τέλος

Scroll to Top