μy-big-blue-γενναίες-βουτιές-σε-καινούργια-νε-238058
©Unsplash

Είχα περάσει ένα από αυτά τα στερεοτυπικά μελαγχολικά καλοκαίρια της εφηβείας, παγιδευμένη στο τσιμεντένιο αστικό κέντρο μας, σε πυρετό προετοιμασίας για τις Πανελλήνιες της επόμενης χρονιάς, κάνοντας εντατικά μαθήματα σχεδίου με την αριστερή πλευρά του εγκεφάλου μου και με τη δεξιά πλευρά σε πρώιμο στάδιο ερωτικής απογοήτευσης. Το στάδιο εκείνο που είσαι τόσο στενοχωρημένη ώστε να θέλεις να ακούς μόνο μουσική που σε κάνει χάλια -και αν δε γίνεις αρκετά χάλια να ξαναβάζεις το κομμάτι στο repeat ώσπου να γίνεις-, αλλά όχι αρκετά στενοχωρημένη για να θέλεις να κάνεις και κάτι για να αλλάξει η κατάσταση. Σε ένα αναπαυτικό στάδιο ερωτικής απογοήτευσης, θα έλεγα, οριακά γόνιμο.

Το πολυτραγουδισμένο μπλε του Αττικού ουρανού δεν είχε καμία επίδραση πάνω μου. Έβγαινα από το σκοτεινό υπόγειο του νεοκλασικού των Εξαρχείων, όπου μόλις είχα περάσει τέσσερις συνεχόμενες ώρες σχεδιάζοντας κατόψεις εμμονικά, και ο ουρανός με ενοχλούσε, η γνώση ότι οι συμμαθήτριές μου ήταν σκορπισμένες στα νησιά επίσης με ενοχλούσε, αλλά περισσότερο από όλα με ενοχλούσε η σκέψη ότι περνούσα άλλο ένα καλοκαίρι χωρίς το Αγόρι. Βγαίναμε από το μπουντρούμι των εμμονικών κατόψεων και όλοι πήγαιναν για βουτιές κάπου στην Αττική, ενώ εγώ γύριζα σπίτι να ξεπλύνω τους ραπιντογράφους από τα χέρια μου πάνω από το τηλέφωνο – κι αν χτυπούσε; Δύσκολος ο έρωτας πριν τα κινητά. Αντικοινωνικός.

Μy big blue: Γενναίες βουτιές σε καινούργια νερά-1
©Unsplash

Στον δρόμο της επιστροφής περνούσα πρώτα από ένα δισκάδικο και μετά από ένα μαγαζί με κορνίζες. Έψαχνα συνήθως να βρω κάτι πολύ συγκεκριμένο που τις περισσότερες φορές δεν υπήρχε, και έτσι έβαζα ένα ακόμα λιθαράκι στη θεματική του καλοκαιριού μου, που ήταν «summertime blues/δεν μπορείς να έχεις αυτό που θέλεις». Σε μια απ’ αυτές τις μάταιες αναζητήσεις έπεσα πάνω στην αφίσα του Απέραντου Γαλάζιου, η οποία είχε ακριβώς το μπλε που έψαχνα, το τέλειο συμπλήρωμα για τον βυσσινί μου τοίχο και την απίθανη ατάκα γραμμένη επάνω με μεγάλα γράμματα: «Η ιστορία δύο ανδρών αρχίζει και τελειώνει στους καταγάλανους βυθούς του Αιγαίου. Αγαπούν τη θάλασσα και την ίδια γυναίκα». Για κάποιο λόγο μίλησε στην καρδιά μου αυτή η εξαιρετικά άστοχη περιγραφή τού Le Grand Bleu, κι ενώ μέσα μου το έβρισκα βλακώδες να αγοράσω την αφίσα μιας ταινίας που δεν είχα ακόμα δει, δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό.

Το έφτιαξα πολύ ωραία στο μυαλό μου, θα γυρνούσα σπίτι, θα στόλιζα την τεράστια μπλε αφίσα μου και όποτε την κοιτούσα θα μου υπενθύμιζε ότι όχι μόνο περνάω άλλο ένα καλοκαίρι χωρίς το Αγόρι, αλλά ότι κάποιες άλλες έχουν δύο να τους αγαπάνε και κάνουν και όλοι μαζί διακοπές σε καταγάλανες θάλασσες – ταίριαξε τέλεια με τη μαζοχιστική θεματική του καλοκαιριού μου. Όποτε δεν λειτουργούσε η μουσική για να με κάνει χάλια, το μόνο που είχα να κάνω θα ήταν να κοιτάξω την αφίσα.

Μy big blue: Γενναίες βουτιές σε καινούργια νερά-2
©Unsplash

Τη μέρα που νοίκιασα, επιτέλους, από το video club την ταινία, ήμουν ψυχολογικά προετοιμασμένη ότι θα δω το softcore ερωτικό τρίγωνο που θα με κάνει να κλάψω από ζήλεια και να λερώσω όλα τα μαξιλάρια του καναπέ με μάσκαρα και ραπιντογράφους, να νιώσω εκατό φορές πιο έντονα την έλλειψη του Αγοριού και των ανέμελων διακοπών και να τερματίσω το summertime blues theme μου. Αλλά έγινε το ανέλπιστο: η ταινία λειτούργησε εντελώς αντίστροφα. Ίσως επειδή περίμενα να δω την ερωτική σαχλαμάρα και τελικά έφαγα κινηματογραφικό χαστούκι. Ίσως επειδή κάθε μέρα όλη μέρα μες στο καλοκαίρι στα Εξάρχεια είχα ξεχάσει πόσο λυτρωτικές είναι οι θάλασσες, οι βουτιές, το κρύο θαλασσινό νερό που χτυπάει το πρόσωπό σου. Ίσως επειδή χαμένη μέσα στον μικρόκοσμό μου είχα ξεχάσει ότι υπάρχουν πολύ πιο πολύπλοκες, επικίνδυνες, αδιέξοδες ανθρώπινες σχέσεις από τις δικές μου. Το βάρος αυτού του καλοκαιριού εξανεμίστηκε μέσα σε ένα βράδυ, η δύναμη της ταινίας λειτούργησε σαν μια ένεση καλοκαιρινών διακοπών και με έκανε να αλλάξω τόσο δραστικά παραστάσεις, με ξύπνησε και μου έδειξε ότι τελικά το είχα ήδη τερματίσει το theme μου, απλώς δεν το είχα καταλάβει.

Η αφίσα αυτή είναι ακόμα εκεί, στο παιδικό μου δωμάτιο, σαν υπενθύμιση πως το να ξεφύγεις από την οποιαδήποτε μίζερη θεματολογία στην οποία έχεις υποβάλλει αυτοκαταστροφικά τον εαυτό σου είναι πάντα ένας κουβάς ποπκορν μακριά, μια απόφαση, ένα μικρό κλικ μέσα σου, λίγες μέρες διακοπές, μια γενναία βουτιά σε καινούργια, πεντακάθαρα καταγάλανα νερά.

MHT