Politicult: Γιατί η απλότητα είναι η νέα χλιδή;

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Politicult: Γιατί η απλότητα είναι η νέα χλιδή;

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
DF6EEAED-6986-4DE8-99F2-8F5552C53592

Ένα εικοσιτετράωρο στη Ζάκυνθο ήταν αρκετό για να την αγαπήσω. Ήταν το μοναδικό νησί του Ιονίου που δεν είχα επισκεφτεί παρότι έχω καλούς φίλους που με καλούν κάθε χρόνο. Φέτος, εμβολιασμένη πια, άρπαξα την ευκαιρία μετά τη θελκτική πρόσκληση της φίλης μου της Φλώρας που συμπεριλάμβανε, ναυάγια, καρέτα καρέτα και καταγάλανα νερά. Μπήκα στο old school ελικοφόρο και πέταξα. Έμεινα στο κουκλίστικο Contessina Suites and Spa, στο Τσιλιβί, που είχε μία πισίνα σαν αυτή που ζήλευα στη σειρά Melrose Place, με ωραίο νέο κόσμο να λιάζεται στις μαξιλάρες και genial αρχιτεκτονική. Άφησα τα πράγματα και πήγα για μπάνιο στο Porto Azzuro, στον Βασιλικό.

 

Δεν ήξερα που πάω, πρώτη φορά δεν είχα μελετήσει χάρτη νησιού. Απλά αφέθηκα. Θάλασσα λάδι, ένας υπέροχος βράχος ντεκόρ, τοπίο καταπράσινο. Χαίρομαι που τα beach bars δεν έχουν μουσική και απολαμβάνω τους ήχους της φύσης. Έχω γίνει και ψιλοπαράξενη. Με ενοχλεί η ρακέτα, το beach volley και άλλα ανατρεπτικά. Το βράδυ έφαγα στο ξενοδοχείο με τους ιδιοκτήτες του, τον Λευτέρη και τη Λήδα. Ένα νεαρό ζευγάρι με όραμα που μένει στο νησί και επενδύει στον τουρισμό και στην ευζωία. Την επόμενη πήραμε ένα μικρό σκάφος και πήγαμε στο Μαραθονήσι που ζουν οι χελώνες καρέτα καρέτα. Στο δρόμο είδαμε μία να κολυμπάει και αρχίσαμε να της φωνάζουμε λες και θα μας άκουγε και να την τραβάμε βίντεο. Όταν έβγαζε έξω το κεφάλι της, μου θύμισε πολύ το πάγκ μου – εκείνη βέβαια κολυμπάει καλύτερα.

Με το σκαφάκι μπήκαμε σε αρκετές σπηλιές, στο Κερί, και στο τέλος απλωθήκαμε σε μία μικρή παραλία , με κρυστάλλινα νερά, που “έσταζε” χαλικάκια από τον απότομο γκρεμό. Κάθε λίγο ερχόταν απειλητικά ένα μικρό βαρκάκι που ξεχύλιζε από κόσμο. Εμείς τους κοιτούσαμε με εχθρική διάθεση ώστε να μην γίνει η απόβαση που φοβόμασταν.

Ήταν τόσο ωραία τα χρώματα μέσα στις σπηλιές που άφησα κάτω το κινητό μου, γιατί ήταν αδύνατον να τα αποτυπώσει. Έχει άλλο αέρα το Ιόνιο. Μία μοναδική ηρεμία. Έχει βέβαια και πολλά “πρωτότυπα” κτίρια με σουρεαλιστικά τύπου νεοκλασικά κολωνάκια που δεν τα λες και πρότυπο αρχιτεκτονικής. Έμαθα πως στο Ακρωτήρι έχει τα ωραία σπίτια και πρόλαβα να ανάψω και ένα κεράκι στον συγκλονιστικό Άγιο Διονύσιο. Η έκπληξη όμως και το υπέροχο φινάλε του sejour ήταν η επίσκεψη στη φάρμα του κύριου Διονύση, του πατέρα της Λήδας στα Λιθακιά. Ο κύριος Διονύσης που δούλευε παλιά στα καράβια ήταν ο πρώτος άνθρωπος που πήγε στο θρυλικό Ναυάγιο. Τώρα είναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου. Με μεράκι έφτιαξε μαζί με την κόρη του, ένα μικρό παράδεισο. Ένα “χωριό” με πέτρινα σπίτια που καταλήγει σε μία παραμυθένια φάρμα. Δεν έχω δει πιο όμορφα και καθαρά κατσικάκια, προβατάκια, γουρουνάκια, χήνες, αλογάκια, κοτούλες! Η πάπια τους δεν αποχωρίζεται την μικρή λίμνη που της έχουν φτιάξει. Εκεί μας έστησαν τραπέζι με ντόπια προϊόντα και βιολογικά φρούτα που ήταν σαν να είχε βγει από σελίδες περιοδικού.

Αυτή η “εμπειρία” της φάρμας και της απλής φυσικής ζωής είναι η νέα χλιδή. Το απόλυτο lifestyle στους καταπιεστικούς καιρούς που ζούμε. Μόνο αυτάρκης στη φύση είσαι ελεύθερος. Επέστρεψα με την τσάντα γεμάτη μάντολες και κατά τη διάρκεια της πτήσης έψαχνα ημερομηνίες για την επόμενη επίσκεψη μου στο φιλόξενο αυτό νησί. Ανυπομονώ να δοκιμάσω το εκλεκτό λάδι που μου έδωσαν και τα κρασιά τους.

Διαβάστε επίσης | Μαγικό Κουτί

Scroll to Top