Υπάρχει μια στιγμή, συνήθως είναι αυτή που σε βρίσκει στον αναπαυτικό σου καναπέ ένα βράδυ Τετάρτης με ένα ποτήρι κρασί, που κάνεις την αυτοκριτική σου και σκέφτεσαι πως τα έχεις πάει καλά στη ζωή του μέχρι τώρα. Κάποιοι στόχοι έχουν επιτευχθεί, οι κόποι σου έχουν ανταμειφθεί, όλα χωρίς δράματα και ανυπέρβλητες δυσκολίες. Όμως μία φωνή επιμένει, όπως οι κύκλοι του δίσκου στο πικάπ, να σου ψιθυρίζει πως δεν είσαι αρκετή. Να σου λέει πως πρέπει να κάνεις κι άλλα, κι άλλα, κι άλλα για να είσαι τέλεια. Η «βελόνα του μυαλού σου» κολλάει στο ανικανοποίητο που σε κατακλύζει και σε λούπα παίζουν άφταστες προσδοκίες άνευ copywright. Γιατί όμως αυτή η αίσθηση είναι τόσο συνηθισμένη;
Ένας στόχος…δεν φέρνει την ευτυχία
Η Εύη Μεσσαριτάκη ψυχολόγος και ψυχοθεραπεύτρια εξηγεί στην Vogue Greece πως αυτή η αίσθηση δεν είναι ούτε σπάνια ούτε τυχαία. «Πολλοί άνθρωποι θέτουν στόχους που συνεχώς μεταβάλλονται και μαζί τους μετακινείται και ο πήχης της ικανοποίησης», λέει, περιγράφοντας μια σχεδόν αόρατη παγίδα. «Ακόμα κι όταν φτάνουμε εκεί που θέλαμε, το “εκεί” έχει ήδη αλλάξει».
Αλλά το πρόβλημα δεν είναι πάντα ότι θέλουμε περισσότερα. Μερικές φορές είναι απλά λάθος η οπτική μας. «Συχνά θεωρώ ότι υπάρχει μία υπερεπένδυση σε έναν στόχο ή μία φαντασίωση γύρω από την επίτευξή του. Είναι η ιδέα ότι όταν συμβεί αυτό, τότε θα είμαι καλά. Ότι ένα επίτευγμα θα φέρει αυτοπεποίθηση, αποδοχή, πληρότητα. Αν όμως δεν συμβεί αυτό, τότε η ικανοποίηση είτε δε βιώνεται είτε είναι πολύ πρόσκαιρη, αφήνοντας πίσω της ένα αίσθημα ματαίωσης.
Κάπου εκεί, η αφήγηση ίσως πρέπει να αλλάξει κατεύθυνση. Γιατί δεν είναι ο στόχος που μας στερεί την ικανοποίηση, αλλά ο τρόπος που τον ζούμε. «Εστιάζοντας στο στόχο, οι άνθρωποι πολλές φορές ξεχνούν ότι η μεγαλύτερη ικανοποίηση έρχεται από την ίδια την προσπάθεια, από το ταξίδι και το νόημα που δίνουν οι ίδιοι σε αυτό», σημειώνει η ειδικός.
Απαιτητικές ισορροπίες
Το ίδιο μοτίβο εμφανίζεται και στη σχέση ανάμεσα στην επαγγελματική και την προσωπική ζωή. Σε μια εποχή όπου οι γυναίκες διεκδικούν και κατακτούν περισσότερα από ποτέ, η ισορροπία γίνεται πιο απαιτητική από όσο φαίνεται. «Η αλήθεια είναι ότι τα επαγγελματικά επιτεύγματα δε συνδέονται απαραίτητα με τα προσωπικά », τονίζει η κ. Μεσσαριτάκη. Και ενώ σε ορισμένες φάσεις της ζωής, όπως η μητρότητα, η εστίαση σε έναν ρόλο είναι αναμενόμενη, «τις περισσότερες περιόδους της ζωής μας χρειάζεται και επιθυμούμε να διαχειριζόμαστε αυτήν την ισορροπία ανάμεσα στους διάφορους τομείς.
Μόνο που αυτή η ισορροπία δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς. «Η πατριαρχία για παράδειγμα και οι άνισες ευκαιρίες στην επαγγελματική ζωή μπορεί να οδηγούν τις γυναίκες να μοχθούν παραπάνω», εξηγεί. Το αποτέλεσμα είναι μια άνιση κατανομή ενέργειας. Περισσότερη προσπάθεια για να φτάσουν στο ίδιο σημείο, λιγότερος χώρος για να αναπνεύσει η προσωπική ζωή.
Στροφή σε κάτι βαθύτερο
Κι όμως, μέσα σε αυτή τη διαδρομή, κάτι αλλάζει και ίσως αυτό είναι το πιο ουσιαστικό. Οι γυναίκες δεν αρκούνται πια στα ελάχιστα. Όπως λέει και η ψυχολόγος, μία γυναίκα σήμερα που μπορεί να έχει μοχθήσει για να κατακτήσει δικαιώματα και απολαβές κάθε είδους, λογικό είναι να μην περιορίζεται σε ένα σύντροφο που δεν την απατά, δεν έχει εξαρτήσεις και δεν την κακομεταχειρίζεται». Αντίθετα, στρέφεται προς κάτι βαθύτερο. Λογικό είναι, λοιπόν,να αναζητά μεγαλύτερη ποιότητα, όπως συναισθηματική σύνδεση και υποστήριξη.
Και εδώ υπάρχει μία διαφορά, καθώς ενώ η επαγγελματική επιτυχία συχνά απαιτεί αυτονομία και διεκδικητικότητα, οι σχέσεις απαιτούν κάτι διαφορετικό. «Οι σχέσεις συχνά έχουν να κάνουν με τη διαχείριση της εξάρτησης και της ευαλωτότητας και συχνά οι γυναίκες δυσκολεύονται να διαχειριστούν αυτήν την αναλογία και αυτό είναι ακόμα πιο κατανοητό σε μία μεταβατική περίοδο όπως είναι η συγκεκριμένη, όσον αφορά τις αλλαγές στους κοινωνικούς ρόλους», προσθέτει.
Όλα είναι στο παιχνίδι
Μπορεί πάντως το ερώτημα δεν είναι πώς θα νιώσουμε ικανοποιημένες, αλλά πώς θα σχετιστούμε διαφορετικά με αυτά που επιθυμούμε. Γιατί, όπως επισημαίνει, είναι σημαντικό ο άνθρωπος να παίρνει έμπνευση και κουράγιο από τις επιθυμίες του. Αυτό όμως έχει να κάνει με κάποιες προϋποθέσεις. Ότι, δηλαδή οι άνθρωποι είναι ευέλικτοι και ανοιχτοί στις αλλαγές και τις ματαιώσεις.
Γιατί, στο τέλος, η πιο ουσιαστική κατάκτηση δεν είναι μία αύξηση στον μισθό μας ή απώλεια αυτών των 5 ρημαδοκιλών, αλλά το μονοπάτι προς την αυτογνωσία μας. Και ίσως εκεί βρίσκεται η απάντηση στο ανικανοποίητο…όχι σε όσα πετυχαίνουμε, αλλά σε όσα καταλαβαίνουμε για τον εαυτό μας στην πορεία. Και αυτή η πορεία, όπως λέει η κ. Μεσσαριτάκη, πρέπει να χωράει τα πάντα. Αποτυχίες, ματαιώσεις, απογοητεύσεις και επανασχεδιασμούς. Γιατί αλλιώς γίνεται τροχοπέδη και όχι πηγή έμπνευσης και δύναμης για τη ζωή.
Διαβάστε επίσης / Τα αρώματα με βατόμουρα είναι η πιο hot άφιξη της άνοιξης
