Η Ριάνα Κούνου είχε πάντα το χάρισμα να δημιουργεί κόσμους. Η δουλειά της ξεπερνά κατά πολύ την έννοια του ρούχου: κάθε συλλογή είναι ένα πολυσύνθετο σύμπαν, φτιαγμένο από vintage υφάσματα, σπάνια ευρήματα, τολμηρά prints και ενστικτώδεις συνδυασμούς. Οι δημιουργίες της γεννιούνται μέσα από αστείρευτη έμπνευση και εξαιρετική δεξιοτεχνία. Η RIANNA + NINA, το luxury brand που ίδρυσε μαζί με τη Nina Knaudt το 2014, ξεκίνησε από την κοινή τους αγάπη για τα one-of-a-kind κομμάτια, τα σπάνια vintage υφάσματα, το treasure hunting και τα πληθωρικά μοτίβα. Σήμερα, η αναγνωρίσιμη αισθητική του brand ταξιδεύει από το Βερολίνο και το Παρίσι μέχρι resort προορισμούς όπως το Marbella Club, όπου η μπουτίκ μοιάζει λιγότερο με ένα συμβατικό κατάστημα μόδας και περισσότερο με έναν καθηλωτικό κόσμο χρώματος.
Φέτος, το ίδιο πνεύμα φτάνει στην Αθηναϊκή Ριβιέρα, στο Four Seasons Astir Palace Hotel Athens. Μέσα στο εμβληματικό σκηνικό του Αστέρα, ενός τόπου συνδεδεμένου με τη μυθολογία του αθηναϊκού καλοκαιριού, η Ριάνα Κούνου κλήθηκε να ξαναφανταστεί την παραλία Ζολώτα, ένα άλλοτε απομονωμένο, μυστικό κομμάτι ακτής στην άκρη του resort.
Η κρυμμένη παραλία επιστρέφει τώρα γεμάτη χρώμα, σαν ζωντανή καρτ ποστάλ, με μοτίβα και καλοκαιρινή ανεμελιά, μεταμορφωμένη σε έναν χαλαρό, κομψό και παιχνιδιάρικο προορισμό πάνω στο νερό. Στην καρδιά του νέου beach restaurant βρίσκεται ένα μενού που βασίζεται σε εξαιρετικές ελληνικές πρώτες ύλες — ψάρια, θαλασσινά, κρέας και λαχανικά — όλα περασμένα από τη φωτιά της parrilla, της μεγάλης ανοιχτής σχάρας που χαρίζει νοστιμιά, καπνιστές νότες και την απόλαυση των καλοκαιρινών γευμάτων δίπλα στη θάλασσα. Ο σεφ Θοδωρής Παπανικολάου χτίζει το μενού γύρω από την καθαρότητα των υλικών και τους δημιουργικούς συνδυασμούς, ενώ η Ριάνα Κούνου δίνει μορφή στην ατμόσφαιρα. Μαξιλάρια, ομπρέλες, αναπαλαιωμένα έπιπλα και ένα ξεχωριστό art de la table, όλα σε χρώματα που ανακαλούν την Ελλάδα χωρίς να γλιστρούν ποτέ στο κλισέ.
Της μιλήσαμε αποκλειστικά για την Vogue Greece.
Πώς προέκυψε η συνεργασία με το Four Seasons Astir Palace Hotel Athens, και κατά πόσο σας φάνηκε σαν ένα φυσικό επόμενο βήμα στη δουλειά σας με προορισμούς πολυτελείας;
«Πάντα με γοήτευαν τα resort destinations. Με συναρπάζει ο τρόπος με τον οποίο ζουν οι άνθρωποι στις διακοπές: πώς ντύνονται, πώς κινούνται μέσα σε μια μέρα δίπλα στη θάλασσα, πώς κάθονται, πώς τρώνε, πώς απλώς υπάρχουν μέσα σε αυτόν τον ρυθμό. Τα τελευταία χρόνια ένιωσα όλο και πιο έντονα την ανάγκη να κινηθώ πιο συνειδητά προς τη φιλοξενία, να δημιουργώ όχι μόνο ρούχα αλλά ολόκληρα περιβάλλοντα. Έτσι, όταν ήρθε η πρόταση από το Four Seasons Astir Palace Hotel Athens για την παραλία Zolotas, τη βρήκα πολύ ουσιαστική και βαθιά εμπνευστική. Ήξερα αμέσως ότι ήθελα να είμαι μέρος της. Ήθελα πραγματικά να δημιουργήσω κάτι εδώ».
Τι σήμαιναν για εσάς ο Αστέρας και η Βουλιαγμένη σε προσωπικό επίπεδο;
«Το να γίνω μέρος του Four Seasons Astir Palace Hotel Athens ήταν, από πολλές απόψεις, ένα όνειρο ζωής. Έχω τόσες πολλές προσωπικές αναμνήσεις από τη Βουλιαγμένη. Η μητέρα μου με έφερνε εδώ όταν ήμουν μικρή, οπότε ο τόπος αυτός είναι βαθιά χαραγμένος μέσα μου. Δεν είναι απλώς ένα όμορφο κομμάτι ακτής· είναι φτιαγμένος από εικόνες, καλοκαίρια, ανθρώπους και στιγμές που μένουν μαζί μου. Ο Αστέρας ήταν πάντα ένας τόπος όπου διαφορετικοί κόσμοι συναντιούνται: η Αθήνα, οι διεθνείς επισκέπτες, η μόδα, η πολιτική, η κοινωνική ζωή, οι καλοκαιρινές ιστορίες. Όταν σχεδιάζεις για ένα μέρος σαν αυτό, πρέπει να σέβεσαι την ιστορία του χωρίς να εγκλωβίζεσαι στη νοσταλγία. Δεν ήθελα να αναπαραγάγω το παρελθόν. Ήθελα να πάρω αυτό που υπήρχε ήδη εδώ και να το μεταφέρω στο σήμερα, ως κάτι καινούργιο».
Η RIANNA + NINA έχει δημιουργήσει ένα σύμπαν που ορίζεται από το χρώμα, τα vintage υφάσματα, τη δεξιοτεχνία και τη χαρά. Πώς μεταφράζεται αυτή η αισθητική από τα ρούχα σε έναν χώρο σχεδιασμένο για φαγητό, κολύμπι, χαλάρωση και για μια ολόκληρη μέρα δίπλα στη θάλασσα;
«Για μένα, το ρούχο ξεκινά πάντα από έναν χώρο. Όταν ιδρύσαμε τη RIANNA + NINA το 2014, η έμπνευσή μου δεν περιοριζόταν στο σώμα· ερχόταν από εσωτερικούς χώρους, από υφάσματα σπιτιού, από το ύφασμα ενός καναπέ, από την ατμόσφαιρα της καθημερινής ζωής. Γι’ αυτό μου φαίνεται απολύτως φυσικό να σκέφτομαι τον χώρο μέσα από το σώμα ή το σώμα μέσα από τον χώρο. Φυσικά, κάθε περιβάλλον έχει τις δικές του ανάγκες και τον δικό του ρυθμό. Η δική μου διαδικασία είναι να φέρνω αυτά τα στοιχεία σε διάλογο. Στην παραλία Zolotas, δουλέψαμε με υπάρχοντα έπιπλα, τα επανερμηνεύσαμε και τους δώσαμε νέα ζωή. Ήθελα κάτι που να ανακαλεί διακριτικά την Ελλάδα, χωρίς να γίνεται σκηνογραφικό ή τουριστικό. Ένα μέρος που σε κάνει να θέλεις να καθίσεις, να μείνεις και να μη φύγεις».
Ποια είναι η αφετηρία της δημιουργικής διαδικασίας όταν προσεγγίζεις ένα μέρος όπως το Zolotas Beach;
«Είναι κάτι πολύ ενστικτώδες. Δεν υπάρχει πάντα πίσω του η ορθολογική δομή που μπορεί να φαντάζεται κανείς. Ένας χώρος εγκαθίσταται κάπου στο μυαλό μου και από εκεί αρχίζουν να γεννιούνται συνειρμοί. Μπορεί να σκεφτώ ένα ζώο, για παράδειγμα, και αυτό να γίνει ο σπόρος για ένα μοτίβο ή μια παλέτα. Όλα εξελίσσονται αρκετά διαισθητικά. Δεν δουλεύω αργά ή με γραμμικό τρόπο. Συχνά αφοσιώνομαι σε μια ιδέα και την ακολουθώ μέχρι τέλους, ακόμη κι αν δεν ταιριάζει με μια συμβατική αντίληψη της “τελειότητας”. Για μένα, η τελειότητα δεν είναι ο στόχος. Ο στόχος είναι η αίσθηση που αφήνει πίσω του ένας τόπος».
Υπάρχει κάποια συνταγή για την τέλεια ατμόσφαιρα θέρετρου;
«Δεν νομίζω ότι υπάρχει μία ενιαία φόρμουλα. Κάθε μέρος έχει τον δικό του χαρακτήρα και πρέπει να τον σέβεσαι. Φυσικά, έχω ένα πολύ αναγνωρίσιμο προσωπικό στιλ, αλλά κάθε έργο χρειάζεται να το προσεγγίζεις με τους δικούς του όρους. Έχοντας δουλέψει και στο παρελθόν με ξενοδοχεία, έχω μάθει ότι η αίσθηση δεν επαναλαμβάνεται ποτέ με τον ίδιο τρόπο. Σε ένα περιβάλλον, το μπλε μπορεί να δείχνει πιο άγριο όταν συνδυάζεται με γήινα καφέ· σε ένα άλλο, γίνεται τιρκουάζ δίπλα σε έντονους, κορεσμένους τόνους. Το κλειδί είναι πάντα να ακούς τον χώρο».
Όταν σκέφτεστε την Αθήνα το καλοκαίρι, ποια χρώματα σας έρχονται στο μυαλό; Και ποια είναι η παλέτα της Βουλιαγμένης;
Η Αθήνα, όσο κι αν την αγαπώ – και είναι η πόλη που αγαπώ περισσότερο – δεν μου φέρνει ακριβώς ένα χρώμα στο μυαλό. Όταν σκέφτομαι την Αθήνα, σκέφτομαι τις νύχτες της, τα φώτα της, αυτή την ιδιαίτερη ενέργεια που έχει μετά το ηλιοβασίλεμα. Η Βουλιαγμένη, ωστόσο, έχει χρώμα. Και η Παραλία Ζολώτα έχει ακόμα περισσότερο: ρίγες, μπλε, κίτρινο, σχέδια. Ανακαλεί μια αίσθηση της θάλασσας, αλλά με απροσδόκητους τρόπους.
Πώς αποφεύγετε τα γνωστά κλισέ του ελληνικού καλοκαιριού – το λευκό, το μπλε, την ιδέα του «νησιωτικού chic» – δημιουργώντας παράλληλα έναν χώρο που νιώθει ταυτόχρονα ελληνικός και κοσμοπολίτικος;
Οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αφετηρία – ακόμη και τουριστικές αναφορές ή παραδοσιακά στοιχεία – αρκεί να μεταμορφωθεί. Αυτό που με ενδιαφέρει δεν είναι η διατήρηση των πραγμάτων ως έχουν, αλλά η αναδιαμόρφωση αυτού που ήδη υπάρχει και η επανέκφρασή του. Κάτι δεν χρειάζεται να είναι κυριολεκτικό για να αποπνέει Ελλάδα. Μπορείς να πάρεις ένα αντικείμενο όπως μια πολυθρόνα, και να αλλάξεις εντελώς την ταυτότητά του, απλώς και μόνο αλλάζοντας το ύφασμά του.
