Η επίδειξη Dior Haute Couture Φθινόπωρο-Χειμώνας 2026-2027: Οι δημιουργίες του Jonathan Anderson αντανακλούν τα θαύματα της φύσης
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Jonathan Anderson μεταφράζει το καλλιτεχνικό λεξιλόγιο της Αμερικανίδας γλύπτριας Lynda Benglis στην σχεδιαστική γλώσσα μιας συλλογής του. Το είχε ήδη κάνει ως creative director της Loewe, όταν επέλεξε τρία σιντριβάνια της καλλιτέχνιδας ως μέρος του σκηνικού για την ανδρική επίδειξη άνοιξη/καλοκαίρι 2024. Στον κήπο Dior που δημιουργήθηκε στο Μουσείο Ροντέν με αφορμή την Εβδομάδας Υψηλής Ραπτικής στο Παρίσι, για τις συλλογές φθινόπωρο/χειμώνας 2026-2027, ήταν η σειρά Peacock Series – την οποία η Benglis ξεκίνησε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, εμπνευσμένη από τα παγώνια- που διαμόρφωσε το δημιουργικό όραμα του σχεδιαστή.
Η έμπνευση που ζωντάνεψε από τη Lynda Benglis
Η Lynda Benglis έλεγε πάντα ότι περιέγραφε το στούντιο της ως ένα είδος εργαστηρίου, όπου τα υλικά αποκτούν διαρκώς νέες μορφές. Πολλά από τα έργα της καλλιτέχνιδας γεννιούνται από δισδιάστατα υλικά που αποκτούν όγκο χάρη σε κόμπους, πτυχώσεις και οργανικούς σχηματισμούς. Και αφού στην Υψηλή Ραπτική, τα φορέματα μετατρέπονται σε γλυπτά, ο Jonathan Anderson θέλησε πάνω από όλα να τονίσει τις κατασκευές τους, αντιμετωπίζοντας τα ως φορετές μορφές τέχνης. Στην πασαρέλα αποκαλύπτονταν οι χειρονομίες των μικροκαμωμένων γυναικών που εργάζονται στα ατελιέ του Οίκου: από το χειροποίητο πτύχωμα μέχρι το δέσιμο των υφασμάτων, μέχρι τα ντραπέ και τις γλυπτικές διακοσμήσεις. Το έργο της Lynda Benglis λειτούργησε ως δημιουργικός καταλύτης για τον σχεδιαστή και λόγω του ιδιαίτερου δεσμού που έχει η καλλιτέχνιδα με την Αχμενταμπάντ, στην πολιτεία Γκουτζαράτ – όπου είχε την ευκαιρία να παρατηρήσει τα παγώνια στο οικογενειακό κτήμα Sarabhai στην Αχμενταμπάντ. Η ινδική χειροτεχνία αποτέλεσε έτσι ένα πεδίο προς εξερεύνηση, και μαζί της η παράδοση του chintz και των indiennes, που επανεμφανίστηκαν στο Petit Dîner και τη μίνι Lady Dior.
Η ηχώ του Monsieur Dior στα μεταλλικά εφέ και τις φλοράλ αναφορές
Παράλληλα με τις αναφορές στη Lynda Benglis, ωστόσο, η συλλογή Dior Haute Couture Φθινόπωρο/Χειμώνας 2026–2027 αντηχεί και τον κόσμο του Monsieur Christian. Ο Jean Cocteau είχε πει γι’ αυτόν: «Είναι μια ιδιοφυΐα της εποχής μας, του οποίου το μαγικό όνομα συνδυάζει τον Θεό και το χρυσό». Οι μεταλλικές επιφάνειες αρκετών φορεμάτων της πασαρέλας – σε ασημί, χρυσό ή χάλκινο, πολλές φορές ακόμη και ιριδίζουσες αντανακλάσεις- μοιάζουν να αποτυπώνουν τη θεατρικότητα αυτών των λέξεων.
Ο Christian Dior συνήθιζε επίσης να κρύβει ένα λουλούδι κρίνου της κοιλάδας στο στρίφωμα κάθε δημιουργίας του, ενώ κατά τη διάρκεια των επιδείξεων κρατούσε πάντα ένα μικρό μπουκέτο στην τσέπη του ή στην κουμπότρυπα του σακακιού του. Πριν αφοσιωθεί στη μόδα, είχε ανοίξει μια γκαλερί τέχνης, όμως ανάμεσα στις πιο αγαπημένες του αναμνήσεις ήταν πάντα ο χρόνος που περνούσε στον κήπο του σπιτιού των παιδικών του χρόνων στο Granville. Στο όραμα του Jonathan Anderson, όλα αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται αρμονικά δημιουργώντας μια αισθητική σχεδόν παραμυθένια, με διακριτικές ιμπρεσιονιστικές αποχρώσεις.
Διαβάστε επίσης | 7 μίνι φορέματα που θα φορέσουμε non-stop το καλοκαίρι
