Press
Press
Press

10 LGBTQ+ ταινίες για να δείτε τον “Pride” μήνα Ιούνιο

Καλωσορίζοντας τον Pride μήνα Ιούνιο, η Vogue σας προτείνει 10 LGBTQ+ ταινίες που άνοιξαν τον δρόμο για μια δυναμική παρουσία του είδους στον κινηματογράφο. 

Όσοι ανήκουν στην LGBTQ + κοινότητα, έχουν αισθανθεί ουκ ολίγες φορές το ζωογόνο αίσθημα της εκπροσώπησης μέσω των ταινιών αντίστοιχης θεματικής που έχουν κυκλοφορήσει τα τελευταία χρόνια. Μεγάλα διεθνή φεστιβάλ σαν αυτό των Καννών, του Βερολίνου ή της Βενετίας έχουν ειδική κατηγορία LGBTQ + στα βραβεία που απονέμουν, ενώ σύμφωνα με μια μελέτη της GLAAD το 13% των ταινιών που κυκλοφόρησαν από μεγάλα studio παραγωγής μέσα στο 2017, οι χαρακτήρες προσδιορίζονται ως λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανσέξουαλ ή/και queer. Ωστόσο, το ποσοστό αυτό για την περασμένη χρονιά έπεσε στο 6%.

Βραβευμένα ή υποψήφια για Όσκαρ κινηματογραφικά διαμάντια, όπως το The Favorite, το Call me by your name ή το Green Book, φέρνουν επίσης στο φως ιστορίες ατόμων της LGBTQ + κοινότητας. Από την άλλη, οι κριτικές για το Bohemian Rhapsody μπορεί να ήταν θριαμβευτικές, οι κριτικοί όμως δεν παρέλειψαν να κατακρίνουν τον καμουφλαρισμένο τρόπο με τον οποίο οι συντελεστές της παραγωγής θέλησαν να μιλήσουν για την ομοφυλοφιλία του Freddy Mercury. Η ποικιλομορφία των χαρακτήρων στις LGBTQ + ταινίες, είναι ένα ακόμα ενδιαφέρον θέμα συζήτησης. Οι queer μαύροι ήρωες, λόγου χάρη, είναι το πιο σπάνιο φαινόμενο στην οθόνη. Υπάρχουν, φυσικά, εξαιρέσεις, όπως το Rafiki, το A Fantastic Woman αλλά και το Moonlight.

1. Paris Is Burning (1990)

Οι φανατικοί της σειράς “Pose” που έκανε πρεμιέρα το 2018 και τώρα προετοιμάζεται για έναν ολοκαίνουργιο δεύτερο κύκλο επεισοδίων, ξέρουν καλά τι εστί “Paris is Burning”. Κι αυτό γιατί η αληθινή έμπνευση πίσω από την σειρά του FX, βρίσκεται στο συνταρακτικό ντοκιμαντέρ της Jennie Livingston, ένα φιλμ που καταγράφει την πραγματικότητα των ballrooms και της drag κουλτούρας τη δεκαετία του 1980 στη Νέα Υόρκη. Με συνεντεύξεις από τους πραγματικούς παίκτες της σκηνής του Vogueing, μεταξύ των οποίων οι Dorian Corey και Willi Ninja, η ταινία είναι ένα καλό μάθημα για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν κάτι παραπάνω από την queer ορολογία, πολλά στοιχεία της οποίας ενυπάρχουν σήμερα σ’ αυτό που αποκαλούμε mainstream κουλτούρα.

 

2. Nowhere (1996)

Όσοι είναι εξοικειωμένοι με τη σκηνοθετική ματιά του Gregg Araki, θα απολαύσουν σίγουρα αυτή τη σκοτεινή κωμωδία – ύμνο στο σεξ και στο φανταχτερό στιλ της δεκαετίας του 1990. Στο ίδιο μήκος κλίματος με άλλες cult ταινίες του σκηνοθέτη (The Living End, Mysterious Skin, The Doom Generation), το Nowhere είναι πλούσιο σε οπτικά ερεθίσματα, εξωφρενικούς  διαλόγους και εκρηκτική βία. 

Το ιδιαίτερο σκηνοθετικό στιλ του Araki ναι μεν απαιτεί γερά νεύρα, από την άλλη του έχει χαρίσει φανατικούς οπαδούς και πολλά βραβεία.Το queer επιστημονικής φαντασίας φιλμ του Kaboom (2010), κέρδισε το πρώτο βραβείο Queer Palm στις Κάννες για τη συμβολή του στην ανάδειξη θεμάτων που απασχολούν την LGBTQ+ κοινότητα. Τον περασμένο Μάρτιο, δοκίμασε τις δυνάμεις του και στην τηλεόραση με το Now Apocalypse, μια σειρά οκτώ επεισοδίων με θέμα το σεξ, γυρισμένη στο Los Angeles, που παρακολουθεί την ιστορία του Ulysses, ενός ήρωας που ζει στον κόσμο του dating και των sex apps. 

 

3. Pariah (2011)

Σκηνοθετημένο από την Dee Rees, το Pariah ρίχνει φως στην ιστορία μιας νεαρής Αφροαμερικανής γυναίκας, η οποία αναζητά τη σεξουαλική της ταυτότητα σαν λεσβία στη Νέα Υόρκη. Η Αμερικανίδα ηθοποιός Adepero Oduye παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Alike, μιας 17χρονης ποιήτριας που ερωτεύεται τη στενή της φίλη Bina (στο ρόλο η Aasha Davis), αντιμετωπίζοντας τρομερά προβλήματα με την οικογένειά της. Μέσα από τη γυναικεία ματιά, η ταινία δεν θίγει μόνο θέματα φεμινισμού και σεξουαλικής ταυτότητας, αλλά μιλά ανοιχτά για αυτοεκτίμηση και αποδοχή. 

 

4. Moonlight (2016)

Μπορεί η κατακραυγή στην 89η απονομή των Όσκαρ να ήταν μεγάλη (κατά λάθος είχαν ανακοινώσει ότι το βραβείο καλύτερης ταινίας πήγαινε στο La La Land, αντί για το Moonlight που ήταν ο πραγματικός νικητής), παρά ταύτα δεν κατάφερε να επισκιάσει την ισχυρή θεματική της ταινίας. Βασισμένη στην ιστορία του Tarell Alvin McCraney, η ταινία εστιάζει σε θέματα φυλής, ανδρικής ταυτότητας και σεξουαλικότητας, ακολουθώντας τα βήματα ενός νεαρού άνδρα προς την ενηλικίωση. 

 

5. A Fantastic Woman (2017)

Το δράμα του Χιλιανού σκηνοθέτη Sebastián Lelio με πρωταγωνίστρια την Daniela Vega ως τρανς γυναίκα που έρχεται αντιμέτωπη με τον ξαφνικό θάνατο του μεγαλύτερου συντρόφου της, καταγράφει δεξιοτεχνικά τον αγώνα της ενάντια στην τρανσφοβία που υφίσταται τόσο από την οικογένεια του νεκρού φίλου της, όσο και από την αστυνομία, τη στιγμή που έχει να διαχειριστεί το πένθος ενός πολύ αγαπημένου της ανθρώπου.  Το υποκριτικό ντεμπούτο της Vega ήταν η ερμηνεία – αποκάλυψη της χρονιάς. Παρόλο που η ίδια δεν έλαβε κάποια υποψηφιότητα, η ταινία κέρδισε το βραβείο Καλύτερης Ξενόγλωσσης στην 90η διοργάνωση των Όσκαρ και η ίδια έγινε η πρώτη ανοιχτά τρανς γυναίκα ηθοποιός που απένειμε βραβείο στην ιστορία του θεσμού.

 

6. 120 Beats Per Minute (2017)

Τοποθετημένο τη δεκαετία του 1990 στο Παρίσι, το γαλλικό πολιτικό δράμα εξιστορεί τα πρώτα χρόνια δράσης του κινήματος Act Up. Το κίνημα που εμφανίστηκε στη Νέα Υόρκη το 1987 και στο Παρίσι το 1989, ήταν μια δυναμική αντίδραση στην παγερή στάση των κυβερνήσεων απέναντι στην παγκόσμια πανδημία του HIV / AIDS.

Η ιστορία εκτυλίσσεται μέσα από τη σχέση του θετικού στον ιό – βετεράνου ακτιβιστή Sean (Nahuel Pérez Biscayart) και του αρνητικού στον HIV Nathan (Arnaud Valois). Το ζευγάρι διαμαρτύρεται ενάντια στις φαρμακευτικές εταιρείες και τη γαλλική υγειονομική πολιτική που παρακρατούν τα φάρμακα των ασθενών.

 

7. God’s Own Country (2017)

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Βρετανού Frances Lee, μας μεταφέρει στην καθημερινότητα του νεαρού Jonny (Josh O’ Connor), ο οποίος μετά το εγκεφαλικό επεισόδιο του πατέρα του αναλαμβάνει να φροντίζει την οικογενειακή φάρμα στο Yorkshire της Βορειοανατολικής Αγγλίας. Ξεδίνει στην τοπική παμπ και αναζητά περιστασιακό σεξ, μέχρι που η άφιξη ενός Ρουμάνου μετανάστη (Alec Secăreanu) ως εποχικού εργάτη δίνει καινούργιο νόημα στην καθημερινότητά του. O Francis Lee, ετοιμάζει ακόμα μια ταινία με queer θεματική, το Ammonite, με πρωταγωνίστριες τις Kate Winslet και Saoirse Ronan, οι οποίες μπλέκονται στα δίχτυα ενός αισθαντικού λεσβιακού ρομάντζου.

 

8. Call Me By Your Name (2017)

Η προσαρμογή του μυθιστορήματος του André Aciman στη μεγάλη οθόνη από τον σκηνοθέτητου Luca Guadagnino, συνεπήρε τις καρδιές των θεατών σε όλο τον κόσμο πριν δύο χρόνια. Η ερωτική έλξη μεταξύ του Elio (Timothée Chalamet) και του Oliver (Armie Hammer) ένα καλοκαίρι στην Βόρεια Ιταλία, αποτυπώθηκε τόσο δεξιοτεχνικά στο φακό, που το κοινό μπορεί να αισθανθεί κάθε σταγόνα απογοήτευσης, επιθυμίας και έρωτα κάθε φορά που την παρακολουθεί. Η ιστορία, βέβαια, δεν τελειώνει εκεί. Τον Οκτώβριο του 2019 θα κυκλοφορήσει η συνέχεια της ιστορίας από τον Aciman, ένα νέο μυθιστόρημα με τίτλο “Find Me”, για το οποίο ο Guadagnino έχει ήδη εκφράσει το έντονο ενδιαφέρον του να το σκηνοθετήσει.

 

9. Rafiki (2018)

«Ραφίκι» θα πει «φίλος» στα Σουαχίλι – αυτή τη λέξη χρησιμοποιούν συχνά η Κένα και η Ζίκι για να κρύψουν το ερωτικό τους πάθος από τη συντηρητική κοινωνία της Κένυας και πιο συγκεκριμένα από τις οικογένειές τους, που πολιτεύονται με διαφορετικές παρατάξεις στις τοπικές εκλογές. Η ταινία απαγορεύτηκε στη χώρα παραγωγής της, αλλά εξακολουθεί να μάχεται, πέρα από τα όρια της κινηματογραφικής αίθουσας, για ν’ αλλάξει το τοπίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην Ανατολική Αφρική.

 

https://www.youtube.com/watch?v=IqHsHxwt9Iw

10. The Miseducation of Cameron Post (2018)

Η ιδέα της ύπαρξης ενός κέντρου θεραπείας της ομοφυλοφιλίας μπορεί να ακούγεται πεπερασμένη, παρόλα αυτά η πραγματική ιστορία της ταινίας συνέβη το όχι και τόσο μακρινό 1993. Η Cameron οδηγείται σε ένα κέντρο «θεραπείας» γκέι εφήβων όταν ο φίλος της την πιάνει να ερωτοτροπεί με ένα κορίτσι κατά τη διάρκεια ενός σχολικού χορού. Εκεί, παρά τις εξοντωτικές ψυχολογικά συνθήκες, η νεαρή θα δημιουργήσει μια πολυπόθητη νέα οικογένεια. Η Κλόε Γκρέις Μόριτζ («Hugo», «Kick-Ass») πρωταγωνιστεί σε έναν τρυφερό ύμνο στη διαφορετικότητα και την αισιοδοξία, που κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ταινίας στο Σάντανς.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει μια μελέτη του 2015 από την Stonewall. Η έρευνα διαπίστωσε ότι το 10% του υγειονομικού και νοσηλευτικού προσωπικού του Ηνωμένου Βασιλείου εξέφρασε την πεποίθηση ότι οι λεσβίες, οι ομοφυλόφιλοι και οι ετεροφυλόφιλοι μπορούν να «θεραπευτούν» από τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

 

Scroll to Top