Photographer: Yiorgos Kaplanidis @THISISNOTANOTHERAGENCY. Fashion Editor: George Karapetis.
Photographer: Yiorgos Kaplanidis @THISISNOTANOTHERAGENCY. Fashion Editor: George Karapetis.
Photographer: Yiorgos Kaplanidis @THISISNOTANOTHERAGENCY. Fashion Editor: George Karapetis.

O χορός της φωτιάς

Ένα ρομαντικό φόρεμα, σαν ζωντανή φλόγα, θυμίζει στον Κωνσταντίνο Ρήγο την παράσταση για την οποία σχεδιάστηκε και ταυτίζεται με μία από τις πιο δημιουργικές περιόδους του.

«Αυτό το βελούδινο στενό φόρεμα με το μεγάλο σκίσιμο στο πλάι το σχεδίασε ο Διονύσης Φωτόπουλος το 2001, για ένα σόλο που χόρεψε η Έλενα Τοπαλίδου στην παράσταση Κυανοπώγωνας, τη δεύτερή μου στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Έχει το χρώμα του κρασιού: κόκκινο μπορντό. Τα τούλια, έτσι όπως είναι ραμμένα, το κάνουν να μοιάζει με τεράστιο τριαντάφυλλο.

»Με τον Διονύση οραματιστήκαμε ένα κοστούμι για μια ρομαντική ηρωίδα, η οποία θα το φορούσε σε ένα σαλόνι γεμάτο πολυελαίους και θα χόρευε πάνω σε ένα μεγάλο τραπέζι με κεριά. Μια λυρική κατάσταση. Όλο το έργο ήταν μια παρουσίαση χαρακτήρων, με μια σειρά από γυναίκες, εγκλωβισμένες σε ξεχωριστά δωμάτια, να συμβολίζουν κάτι διαφορετικό. Η συγκεκριμένη συμβόλιζε τον ρομαντισμό και το πάθος. Υπήρχαν κι άλλα, πιο αυστηρά κοστούμια – μια ηρωίδα φορούσε λεοπάρ παλτό και καφέ γόβες, άλλη δερμάτινο φόρεμα. Κάθε ρούχο συμβόλιζε επίσης κάτι. Έχει τεράστια σημασία για μένα οτιδήποτε χρησιμοποιείται σε μια παράσταση –ένα ρούχο, ένα αξεσουάρ– να έχει έναν συμβολισμό.

»Ο Διονύσης, εκτός από τα ρούχα, είχε επιμεληθεί και τα σκηνικά σε αυτή την τεράστια παραγωγή, που μου θυμίζει την υπέροχη περίοδο δημιουργίας μου στη Θεσσαλονίκη, την οποία έχω συνδυάσει με τις καλύτερες ημέρες της καριέρας μου. Η αίσθηση της πόλης, της ομάδας μας και του θεάτρου είναι πολύ κοντά σε αυτό που κάνω τώρα στη Λυρική Σκηνή. Δουλεύαμε με αφοσίωση και περιεχόμενο, συνοχή και κοινό στόχο.

»Από εκείνη την παράσταση κράτησα μόνο αυτό το κοστούμι. Το διατηρώ σε έναν χώρο με 4-5 πράγματα από δουλειές τις οποίες αγάπησα ιδιαίτερα. Ίσως γιατί εκφράζει τη ρομαντική πλευρά μου. Άλλος ένας λόγος που του έχω αδυναμία είναι επειδή το φόρεσε η μούσα μου. Με την Έλενα Τοπαλίδου γνωριστήκαμε στις σκάλες της Κρατικής Σχολής Χορού. Coup de foudre θα έλεγα. Με κοίταξε με τα πελώρια μάτια της καθώς κατέβαινε και το βλέμμα της με καθήλωσε. Δουλέψαμε μαζί από το 1993 μέχρι το 2015. Στα Κόκκινα φανάρια χόρευε γυμνή, φορώντας μόνο ένα ζευγάρι μπλε γόβες. Συνεχίζω να τη θαυμάζω, μου πρόσφερε πάρα πολλές μεγάλες καλλιτεχνικές στιγμές σε όλη εκείνη την περίοδο, την πρώτη και τη δεύτερη της δημιουργίας μου. Τώρα θεωρώ ότι βρίσκομαι στην τρίτη.

»Όταν μου ζητήθηκε από τη Vogue Greece να διαλέξω κάτι που αγαπώ πολύ, αρχικά σκέφτηκα τα δικά μου ρούχα, αλλά το στιλ μου είναι μίνιμαλ, για ευκολία. Η καθημερινότητά μου έχει ατελείωτες ώρες τρεξίματος μεταξύ πρόβας, δουλειάς και γραφείου και, επειδή θέλω να νιώθω άνετα, προτιμώ τα μαύρα casual ρούχα που συνδυάζονται εύκολα μεταξύ τους και αθλητικά παπούτσια – αποκλειστικά Adidas, τα οποία τα λατρεύω γιατί θεωρώ ότι δημιουργούν στιλ από μόνα τους. Έχω γύρω στα 300 ζευγάρια και θα χρειαζόμασταν ένα μικρό τεύχος για να τα παρουσιάσουμε, αφού τα αγαπώ εξίσου όλα. Κάπως έτσι, λοιπόν, κατέληξα στο κόκκινο φόρεμα.

»Θεωρώ ότι οι ενδυματολόγοι εμπνέονται από τη μόδα, η οποία ούτως ή άλλως ορίζει την καθημερινότητα και την προσωπικότητά μας. Αυτό που είμαστε αντανακλάται σε αυτό που φοράμε και αντίστροφα. Από το ξεκίνημά μου με ενδιέφερε πάρα πολύ η μόδα, και ας το αντιμετώπιζαν κάποιοι με σκεπτικισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι στο πρώτο μου έργο, το 1999, κάλεσα εννέα Έλληνες σχεδιαστές για να δημιουργήσουν τα ρούχα – όλοι εξακολουθούν να διαπρέπουν στον χώρο τους. Το κοστούμι είναι σημαντικό στοιχείο μιας παράστασης, την καθορίζει, έχει όση σημασία και ο ρόλος που θα ερμηνεύσει ο ηθοποιός ή το κομμάτι που θα εκτελέσει ο χορευτής. Για μένα αυτό είχε ανέκαθεν τεράστια σημασία. Όπως και να ανατρέπω τα κλισέ. Για παράδειγμα, στα Κόκκινα φανάρια απαγόρευσα στους ενδυματολόγους τη χρήση του κόκκινου χρώματος, στο οποίο παραπέμπει ευθέως το έργο. Χρησιμοποιήσαμε ροζ, πορτοκαλί και έντονο μπλε – όπως οι γόβες της Έλενας που ανέφερα. Το ίδιο έκανα το περασμένο καλοκαίρι στην Τραβιάτα, που επίσης δημιουργεί συνειρμούς με το κόκκινο, γιατί θέλω να προκαλώ νέα ερεθίσματα στους θεατές, να μην περιμένουν να δουν το αναμενόμενο. Καταλήξαμε λοιπόν στο ροζ και το λευκό.

»Γενικά μου αρέσει να παίζω με τα χρώματα όταν δεν κάνω black and white παραστάσεις, όπως η Αρκαδία, που είχε μόνο μαύρα κοστούμια, ή η Βαβέλ, με μόνο ένα γαλάζιο τούλι σε μια σκηνή. Από μικρός είχα αυτή την τρέλα. Φωτογράφιζα τα μικρότερα ξαδέλφια μου με το πιο περίεργο styling, τυλίγοντάς τα με σεντόνια και πετσέτες διαφορετικών χρωμάτων. Έκανα κανονικά editorial μόδας.

»Όταν σκέφτομαι τη δουλειά μου όλων αυτών των χρόνων, νιώθω ολοκληρωμένος. Θα μπορούσα να πω και ευτυχισμένος, με την έννοια ότι όσα και αν είναι τα καθημερινά προβλήματα, έχω την τύχη να κάνω αυτό που μου αρέσει. Έχω ταξιδέψει πολύ, έχω δοκιμάσει και δοκιμαστεί, έχω δημιουργήσει πράγματα με διαφορετική απήχηση και διαφορετικούς δέκτες, ώστε αισθάνομαι την υποχρέωση να δηλώνω ολοκληρωμένος. Ανανεώνομαι, λες και λειτουργώ στον αυτόματο. Σαν ένας διακόπτης μέσα μου να ενεργοποιεί εκείνο που επιθυμώ τη συγκεκριμένη στιγμή. Και το ίδιο ξανά και ξανά, γεμίζοντάς με κάθε φορά με καινούργιες εικόνες και εμπειρίες».

Δημοσιεύθηκε στο τεύχος Φεβρουαρίου 2020 της Vogue Greece.

Photographer: Yiorgos Kaplanidis @thisisnotanotheragency
Fashion Editor: George Karapetis
Photographer’s assistant: Stelios Fragoulopoulos
Fashion assistant: Elizabeth Karatsoki
Ευχαριστούμε για τη συμμετοχή την Αλεξάνδρα Γαρδενιώτη.

Scroll to Top