Στη Μυρτώ Αλικάκη αρέσουν οι δύσκολοι ρόλοι, οι αλλαγές και τα πρακτικά πράγματα της καθημερινότητας. Μιλάμε στο τηλέφωνο ενώ ψήνει κέικ για τον μεγάλο της γιο. Το κουδούνισμα του φούρνου που ακούγεται στο βάθος σημαίνει πως σε περίπου μισή ώρα εκείνος θα έχει φτάσει σπίτι. Είναι το καθιερωμένο τους ραντεβού, θα μου αποκαλύψει. «Βρισκόμαστε και λέμε τα νέα μας, και αυτό δίνει κάτι νέο στη σχέση μας». Δεν προλαβαίνω να τη ρωτήσω για τη γεύση του κέικ, αλλά θυμάμαι να μου λέει πως της αρέσει η μαγειρική. «Είναι από αυτά τα πράγματα που αναγκάζεσαι κάποιες φορές να κάνεις και τα συνηθίζεις, ώσπου στο τέλος σου αρέσουν. Για να είμαι ειλικρινής, δεν θα με πείραζε να ξεφύγω λίγο από αυτό». Γελάμε.
Το χιούμορ της είναι διαπεραστικό και πηγαίο. Νιώθω σαν να την ξέρω και σαν την ώρα που μιλάμε να γίνομαι κι εγώ γιος της. Είναι προστατευτική με έναν δικό της τρόπο. Κάθε της κουβέντα μοιάζει αβίαστη. Ακόμη και όταν μιλά για τις πιο δύσκολες στιγμές της, δεν έρχεται σε αμηχανία. «Μήπως ακούγομαι σαν σοφή κουκουβάγια; Δεν είναι λίγο αστείο;» με ρωτά και τη διαβεβαιώνω πως όχι. Η εικόνα της είναι τελείως διαφορετική από αυτήν της Λίντα, του χαρακτήρα της στην ομώνυμη παράσταση, η οποία και ολοκληρώνεται σήμερα. Υποδύεται μια γυναίκα κάπως σκληρή, καριερίστρια και σε σημεία μανιακή. Με αυτή την αφορμή ξεκινάμε, άλλωστε, τη συζήτησή μας.
Είχατε πει σε πρόσφατη συνέντευξή σας ότι ταυτίζεστε περισσότερο με την κόρη της Λίντα παρά με την ίδια.
Ναι. Και έχει να κάνει με τη δική μου σχέση με τη μητέρα μου. Αυτό το κορίτσι νιώθει ότι η μαμά του δεν το αποδέχεται πλήρως, γιατί βάζει λίγο πιο πάνω το τι θα πει ο κόσμος. Δεν είναι δηλαδή μια κακή μάνα, ούτε μια κακή γυναίκα που δεν αγαπάει τα παιδιά της. Αλλά θα λέγαμε ότι τα αγαπάει υπό προϋποθέσεις.
Η Λίντα καθορίζεται από τους άλλους σε μεγάλο βαθμό. Εσείς νιώσατε ποτέ ότι οι άλλοι σάς καθόρισαν;
Πιστεύω ότι, με κάποιον τρόπο, αυτό υπάρχει στη ζωή μας. Ζούμε σε μια κοινωνία ανθρώπων και όχι μόνοι μας στα βουνά. Θεωρώ ότι η δουλειά μας είναι να ζούμε τη ζωή μας με τέτοιο τρόπο, ώστε να είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν λέω να μην υπολογίσουμε τους άλλους ή να τους περιφρονούμε, γιατί τότε είμαστε μόνοι μας.
Φαντάζομαι ότι αυτό ήταν ακόμη πιο δύσκολο για εσάς, δεδομένης της έκθεσης που βιώσατε από μικρή ηλικία.
Βούτηξα στα βαθιά ξαφνικά, αλλά ταυτόχρονα επειδή χρειάστηκε να το αντιμετωπίσω άμεσα το θέμα, να δω δηλαδή πού στέκομαι εγώ απέναντι σε αυτό, το καλό είναι ότι το διαχειρίστηκα στο τέλος. Κάνω μια δουλειά που απευθύνεται στον κόσμο, αλλά δεν μπορώ και να είμαι αυτό που θέλουν οι άλλοι. Η αυτοεκτίμηση είναι που μας βοηθάει να διαχωρίζουμε τη θέση μας και να αντέχουμε αυτόν τον διαχωρισμό.
Θυμάμαι ότι μια αντίστοιχη συμβουλή είχατε δώσει και στα παιδιά σας. «Να είναι αληθινοί», τους είχατε πει.
Ναι, το πιστεύω. Κι εγώ η ίδια προσπαθώ να είμαι αληθινή με τα παιδιά μου, και αυτό σημαίνει ότι θα τους πω και κάτι που αισθάνομαι ότι κάνουν λάθος. Γιατί το να είμαι αληθινός δεν σημαίνει ότι είμαι πάντα σωστός, έτσι; Σημαίνει ότι εκφράζω αυτό που είμαι, τις απόψεις μου, τα αισθήματά μου, τις ανάγκες μου, και ανοίγομαι στον απέναντι για να μου το επιστρέψει με κάποιον τρόπο.
Καταλαβαίνω ότι είστε κι εσείς εξίσου ανοιχτή στο να δεχτείτε κριτική από τα παιδιά σας.
Κάποια στιγμή κατάλαβα ότι τα πράγματα πάνε πολύ καλύτερα όταν οι άνθρωποι μιλάμε και ακούμε τους άλλους και βγαίνουμε από το «εγώ». Ζούμε σε μια ζούγκλα και προσπαθούμε με κάποιον τρόπο να επιβιώσουμε. Πρέπει να είμαστε δυναμικοί, να μπορούμε να στηρίξουμε τη θέση μας και να έχουμε χιούμορ. Δεν χρειάζεται να παίρνεις πολύ σοβαρά το κάθε στραβό που υπάρχει γύρω σου. Άλλωστε, για να αντιληφθεί κανείς την έννοια του φωτός, πρέπει να έχει βιώσει το σκοτάδι. Το άσπρο και το μαύρο, το γιν και το γιανγκ, το καλό και το κακό, η κόλαση και ο παράδεισος, όπως θέλει κάθε άνθρωπος να το ονομάσει, πάντα συνυπάρχουν.
Για εσάς τι ήταν πιο δύσκολο; Να βρείτε το φως ή το να αποδεχτείτε το σκοτάδι;
Νομίζω πως το φως υπήρχε μέσα μου, πάντα το έβλεπα. Είμαι γενικά αισιόδοξος άνθρωπος. Το θέμα δεν είναι να μεγαλώνουμε χωρίς πόνο ή χωρίς φόβο ή χωρίς δυσάρεστα αισθήματα. Πάντα θα υπάρχουν. Το θέμα είναι να τα αποδεχόμαστε και να βρίσκονται σε ισορροπία με τα θετικά. Είχα διαβάσει μικρή πως, όταν ένα παιδί ρωτάει κάτι τον γονιό του, σημαίνει πως είναι έτοιμο να λάβει την απάντηση. Εγώ κάπως το διεύρυνα και πλέον πιστεύω πως, όταν τα παιδιά ζητάνε να κάνουν κάτι, είναι έτοιμα και να το κάνουν.
Ήταν εύκολο να το δεχτείτε αυτό ως μητέρα;
Το προσπάθησα. Όταν ένιωθα ότι θέλουν να δοκιμαστούν σε κάτι, προσπάθησα να τα αφήνω. Είναι μια δύσκολη ισορροπία. Υπήρξαν σίγουρα δύσκολες φάσεις και είναι πολλή η κούραση. Ωστόσο, θεωρώ ότι αυτά τα δύο κάπως συντελούσαν στην ισορροπία. Το σπίτι και τα παιδιά είναι πράγματα που σε γειώνουν και την ίδια στιγμή ιεραρχούν τη ζωή σου με έναν μαγικό τρόπο. Σε βοηθάνε να βγαίνεις από το ναρκισσιστικό και το εγωιστικό του πράγματος, κάτι που οι ηθοποιοί το έχουμε λίγο παραπάνω.
Θέλατε από πάντα να γίνετε ηθοποιός;
Ναι, από μικρή νομίζω ότι το ήξερα. Δεν μου ήταν δύσκολο, μεγάλωσα σε καλλιτεχνικό σπίτι. Δεν χρειάστηκε να το κυνηγήσω ακριβώς και μάλλον όλα πήγαν καλά τελικά.
Οπότε, να φανταστώ ότι, όταν ο μεγάλος σας γιος σάς είπε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, δεν είχατε αντίδραση.
Όχι. Ούτε φοβήθηκα. Μπορεί να ακουστώ σαν σοφός γέρος, αλλά δεν με τρομάζει τίποτα. Όλοι πρέπει να ακολουθήσουμε μια διαδρομή και οι επιλογές που κάνουμε έχουν να κάνουν με την εσωτερική ανάγκη να περπατήσουμε αυτόν τον δρόμο. Μπορούμε να αλλάξουμε τη ζωή μας οποιαδήποτε στιγμή, αν κάτι δεν μας κάθεται ή αν έχουμε ολοκληρώσει έναν κύκλο. Και υπό αυτή την έννοια δεν με τρομάζει κάτι. Το βασικό κίνητρο για τα παιδιά, όταν είναι μικρά, είναι να αντιληφθούν τον κόσμο. Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να αντιληφθούν τη μάνα και τον πατέρα τους. Εκεί απ’ όπου φύγανε, εκεί απ’ όπου ήρθαν και γεννήθηκαν. Πιστεύω, λοιπόν, ότι για αρκετό καιρό στη ζωή μας αυτό είναι το βασικό κίνητρο που έχουμε. Αν, για παράδειγμα, το παιδί μου θέλει να γίνει ηθοποιός, γιατί θέλει να καταλάβει τι σημαίνει για εμάς, ενδέχεται με τον καιρό να συνειδητοποιήσει ότι είναι κάτι που το θέλει για τον ίδιο ή να συνειδητοποιήσει ότι είναι κάτι που δεν το θέλει καθόλου. Αλλά πρέπει σε κάθε περίπτωση να το κάνει.
Εσείς τους καταλάβατε τους γονείς σας;
Έχουν υπάρξει πολλές επώδυνες στιγμές. Μπορεί να τα έχω καταλάβει με το μυαλό μου, αλλά με την ψυχή μου όχι.
Σας τρομάζει αυτό;
Με πονάει. Το καλοκαίρι θα κλείσω τα 54 και δεν το έχω καταφέρει ακόμη – δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω κιόλας. Ξέρω σίγουρα πως δεν με τρομάζει να συμβεί το ίδιο με τα παιδιά μου. Θεωρώ ότι αυτό το έχω αποδείξει. Το θέμα δεν είναι αν θα κάνεις λάθος, κάτι που δεν πρέπει, αλλά τι κάνεις μετά. Πώς το απαλύνεις. Θεωρώ ότι είμαι ανοιχτή να ακούσω και να βοηθήσω με πράξεις. Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι το «μουλάρωμα», το «δεν μετακινούμαι».
Ποιος ρόλος ήταν ο πιο δύσκολος; Της μητέρας ή της κόρης;
Της κόρης. Δεν είναι γενικά εύκολος ή δύσκολος, αλλά στη δική μου περίπτωση, με τη δική μου μαμά, κατέληξε να είναι έτσι.
Και η σχέση σας με τα δικά σας παιδιά;
Ο μεγάλος αποφοίτησε πέρυσι και ο μικρός σε λίγο θα φύγει κι αυτός από το σπίτι. Δεν μπορώ να πω ότι μου λείπουν, τους βλέπω αρκετά συχνά. Επίσης, έχω κουραστεί λιγάκι. Θέλω να μην είναι όλη την ώρα εδώ μέσα. Και, εντάξει, θα κανονίσουμε να πιούμε έναν καφέ. Σε λίγο περιμένω να περάσει ο μεγάλος από εδώ να πούμε τα νέα μας. Πρέπει να υπάρχει και μια ποιότητα σε αυτόν τον χρόνο.
Σαν φίλοι ή σαν μαμά με γιο;
Εντάξει, μιλάμε πολύ ανοιχτά, αλλά νομίζω ότι το μαμά και γιος είναι αυτό που τελικά ισχύει. Δεν φιλοδοξώ να είμαι φίλη. Είμαι εδώ και ανοιχτή να τους ακούσω, θα τους ρωτήσω, αλλά δεν θέλω να μοιραστώ πράγματα που μπορεί να τους κάνουν να νιώσουν άβολα. Είμαι σε μια σταθερή σχέση εδώ και χρόνια, αν δεν ήμουν δεν θα ήθελα να ξέρουν ακριβώς με ποιον βγήκα και τι έκανα.
Θεωρείτε τον εαυτό σας cool τύπο;
Γενικά ναι, αλλά ξέρετε κάτι, όσο μεγαλώνεις γίνεσαι πολύ, πολύ κουλ (γελάει).
