Τη γνώρισα το καλοκαίρι στη Μύκονο, ένα νησί που την κέρδισε μέσα από τις αντιθέσεις του: την ένταση και την ησυχία, τη διεθνή λάμψη και την κυκλαδίτικη γοητεία, τα ξενύχτια και τα ατελείωτα τραπέζια όπου κανείς δεν βιάζεται να φύγει.
Η Kiera Chaplin έχει ζήσει σχεδόν παντού. Γεννήθηκε στην Ιρλανδία, μεγάλωσε ανάμεσα στην Ιρλανδία, το Λονδίνο και την Ελβετία, στα δεκαέξι της μετακόμισε στο Παρίσι για να γίνει μοντέλο και αργότερα πέρασε δώδεκα χρόνια στη Νέα Υόρκη. Η μόδα ήταν το πρώτο κεφάλαιο μιας πορείας που επεκτάθηκε στην κινηματογραφική παραγωγή, την επιχειρηματικότητα, τη φιλανθρωπία, το wellness και, σήμερα, τα παιδικά βιβλία.
Μαζί με τον αδελφό της Spencer δημιούργησε το Generation Spirits, ενώ μέσω του Desert Flower Foundation έχει στηρίξει ένα σχολείο για 400 παιδιά στη Σιέρα Λεόνε. Παράλληλα αναπτύσσει το Lumi, μια σειρά παιδικών βιβλίων με άξονες την καλοσύνη, την ανθεκτικότητα, τη διαφορετικότητα και τη φαντασία.
Και βέβαια υπάρχει ο Charlie Chaplin. Ο παππούς που δεν γνώρισε ποτέ, αλλά του οποίου η παρουσία συνοδεύει αναπόφευκτα τη ζωή της. Για χρόνια προσπάθησε να αποδείξει ότι μπορεί να υπάρξει ανεξάρτητα από το όνομά του. Σήμερα, έχοντας πια τη δική της ταυτότητα, δεν αισθάνεται την ανάγκη ούτε να κρυφτεί πίσω από την κληρονομιά του ούτε να απομακρυνθεί από αυτήν.
Μιλά για τη μόδα και την απόρριψη, την ηλικία και την αυτοπεποίθηση, τη φιλοδοξία, τη γυναικεία επανεκκίνηση, τον χρόνο και το προνόμιο ενός μυθικού επωνύμου. Και το συνοψίζει ιδανικά η ίδια: «Το όνομα είναι μέρος της ιστορίας μου. Δεν είναι ολόκληρη η ιστορία».
Ξεκίνησες το μόντελινγκ μόλις στα δεκαέξι. Κοιτάζοντας πίσω, ήσουν έτοιμη για τον κόσμο της μόδας σε τόσο μικρή ηλικία ή απλώς έμαθες στην πορεία;
Απολύτως. Ήμουν πανέτοιμη. Ανυπομονούσα πραγματικά να ξεκινήσω. Ως έφηβη είχα φωτογραφίες όλων των supermodels στους τοίχους μου και πίστευα ότι θα ήταν η πιο glamorous δουλειά στον κόσμο.
Πού να φανταζόμουν ότι στην πραγματικότητα θα έκανα είκοσι castings την ημέρα, θα γύριζα το Παρίσι με το μετρό κρατώντας τους χάρτες μου και θα άκουγα διαρκώς «όχι». Αυτό δεν το είχα υπολογίσει! Πίστευα ότι θα έφτανα στο Παρίσι και, με ένα χτύπημα των δαχτύλων, θα βρισκόμουν στο εξώφυλλο της Vogue, θα έκανα όλες τις μεγάλες καμπάνιες και θα έβγαζα πολλά χρήματα χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια.
Ας πούμε, λοιπόν, ότι ήμουν έτοιμη, αλλά και πολύ αφελής — και η πραγματικότητα με προσγείωσε γρήγορα.
Ήμουν, βέβαια, και πολύ τυχερή. Ο πατέρας μου είχε ζητήσει από έναν οικογενειακό μας φίλο να με συνοδεύει. Ήταν ένας ψηλός, πολύ γοητευτικός άνδρας, για μένα σαν αδελφός, και όλοι νόμιζαν ότι ήταν ο σωματοφύλακάς μου. Κατά κάποιον τρόπο, μάλλον ήταν! Ερχόταν μαζί μου σε όλα τα castings, βγαίναμε μαζί τα βράδια και φρόντιζε πάντα να μη μπλέκω σε μπελάδες.
Χωρίς εκείνον, ποιος ξέρει σε τι περιπέτειες θα μπορούσα να είχα μπλέξει στα δεκαέξι μου!
Τι σου έμαθε το μόντελινγκ για τον εαυτό σου που δεν είχε καμία σχέση με την εμφάνιση;
Την ανθεκτικότητα. Στο μόντελινγκ ακούς συνεχώς «όχι». Μπορεί να θεωρείσαι ιδανική για μια δουλειά και εντελώς ακατάλληλη για μια άλλη, ακόμη και μέσα στην ίδια μέρα. Αν παίρνεις κάθε απόρριψη προσωπικά, δεν θα αντέξεις πολύ.
Μου έμαθε επίσης τη σημασία του επαγγελματισμού και της προσωπικότητας. Η εμφάνιση μπορεί να σου ανοίξει μια πόρτα, αλλά η προσωπικότητα μπορεί να σε πάει πολύ πιο μακριά. Η συνέπεια, το να είσαι ευχάριστη στη συνεργασία, να φέρεσαι καλά στους ανθρώπους και να φέρνεις καλή ενέργεια στη δουλειά είναι πράγματα που οι άλλοι θυμούνται.
Τελικά, το μόντελινγκ με έμαθε να συνεχίζω, να προσαρμόζομαι και να μην επιτρέπω στη γνώμη κάποιου άλλου να καθορίζει την αξία μου. Είναι μαθήματα που με ακολουθούν σε όλη μου τη ζωή και μου έχουν φανεί εξαιρετικά χρήσιμα και στις επιχειρήσεις.
Μεγάλωσες σε έναν κόσμο όπου σε φωτογράφιζαν και σε έκριναν για την εμφάνισή σου. Πώς άλλαξε με τα χρόνια ο δικός σου ορισμός της ομορφιάς;
Νομίζω ότι το γεγονός πως από μικρή με έκριναν για την εμφάνισή μου, αλλά και πολύ συχνά εξαιτίας του επωνύμου μου, με έκανε αρκετά σκληρή και σχεδόν αδιάφορη απέναντι σε αυτού του είδους την κριτική. Πάντα πίστευα ότι η γοητεία έχει πολύ περισσότερο να κάνει με τη στάση, το στιλ και, φυσικά, την αυτοπεποίθηση παρά απλώς με τα χαρακτηρισ ενός προσώπου.
Όταν είσαι νέα, έχεις τη νεότητα με το μέρος σου, αλλά είσαι ταυτόχρονα γεμάτη ανασφάλειες και δεν εκτιμάς απαραίτητα αυτό που έχεις. Είναι αστείο να κοιτάζεις αργότερα φωτογραφίες σου και να σκέφτεσαι: «Μα γιατί στο καλό ένιωθα ανασφαλής;»
Τώρα που μεγαλώνω, το βλέπω διαφορετικά. Για μένα έχει να κάνει πολύ περισσότερο με αυτό που εκπέμπει ένας άνθρωπος. Συνδέεται επίσης με την υγεία — να φροντίζεις τον εαυτό σου, να αισθάνεσαι καλά μέσα στο σώμα σου και να είσαι άνετη με αυτό που είσαι. Τελικά, αυτή η αυτοπεποίθηση και η ενέργεια είναι πολύ πιο ελκυστικές από ένα απλώς «τέλειο» πρόσωπο.
Πιστεύεις ότι οι γυναίκες σήμερα έχουν πραγματικά μεγαλύτερη ελευθερία να μεγαλώνουν ή απλώς βρίσκονται κάτω από μια νέα πίεση να παραμένουν για πάντα νέες;
Ναι, πιστεύω απόλυτα ότι σήμερα οι γυναίκες έχουν μεγαλύτερη ελευθερία. Βλέπω γυναίκες στα εξήντα και στα εβδομήντα τους που είναι εκπληκτικές. Πρόσφατα είδα τη Michelle Pfeiffer στο Παρίσι και ήταν υπέροχη.
Νομίζω ότι οι γυναίκες αισθάνονται πλέον πιο δυνατές και ανεξάρτητες, ενώ παράλληλα μιλάμε πολύ πιο ανοιχτά για το τι σημαίνει πραγματικά να μεγαλώνεις ως γυναίκα. Υπάρχουν περισσότερες ταινίες και συζητήσεις για το τι αισθανόμαστε και τι θέλουμε, επιτέλους μιλάμε ανοιχτά για την εμμηνόπαυση και η ηλικία δεν είναι πια κάτι για το οποίο πρέπει να ντρεπόμαστε.
Το να μεγαλώνεις μπορεί, στην πραγματικότητα, να σου δίνει δύναμη — και να είναι sexy. Σίγουρα δεν σημαίνει ότι μας βγάζουν στη σύνταξη!
Νομίζω ότι είναι μια εξαιρετική εποχή για να μεγαλώνει μια γυναίκα, γιατί περισσότερο από ποτέ μπορούμε να επιλέξουμε πώς θέλουμε να το κάνουμε. Δεν υπάρχει ένας σωστός τρόπος. Και αυτή η ελευθερία με συναρπάζει.
Υπάρχει κάτι που γνωρίζεις σήμερα για τον εαυτό σου και θα ήθελες να μπορούσες να πεις στη δεκαεξάχρονη Kiera;
Θα της έλεγα να πιστεύει περισσότερο στον εαυτό της, να έχει περισσότερη υπομονή και, πάνω απ’ όλα, να είναι πιο καλή με τον εαυτό της.
Παρόλο που είχα πολύ επαναστατικό πνεύμα και συμπεριφερόμουν σαν να μη με ενδιέφερε αν ταίριαζα κάπου ή τι πίστευαν οι άλλοι για μένα, κοιτάζοντας πίσω νομίζω ότι ένα μέρος αυτού του «δεν με νοιάζει» προερχόταν στην πραγματικότητα από ανασφάλεια.
Θα ήθελα να είχα χαλαρώσει λίγο περισσότερο, να είχα διασκεδάσει περισσότερο και να είχα καταλάβει ότι η ζωή είναι σύντομη και πρέπει να την απολαμβάνεις. Ταυτόχρονα, μάλλον θα έλεγα στον εαυτό μου να πάρει ορισμένα πράγματα λίγο πιο σοβαρά. Είναι θέμα ισορροπίας: να μην είσαι τόσο σκληρή με τον εαυτό σου, να απολαμβάνεις τη στιγμή, αλλά και να αναγνωρίζεις τις ευκαιρίες που βρίσκονται μπροστά σου.
Από το μόντελινγκ πέρασες στις επιχειρήσεις, τη φιλανθρωπία, το wellness και τα δημιουργικά projects. Υπήρξε κάποια στιγμή που αποφάσισες συνειδητά ότι ήθελες να δημιουργείς εσύ το project και όχι απλώς να είσαι το πρόσωπό του;
Στην πραγματικότητα, πάντα ήθελα να δημιουργώ τα δικά μου projects. Γύρω στα είκοσι ίδρυσα στο Λος Άντζελες τη δική μου εταιρεία, τη Limelight Films Productions. Δουλεύαμε στην παραγωγή και τη διανομή ταινιών, έκανα την παραγωγή σε μερικά μουσικά βίντεο, συμπαραγάγαμε αρκετές ταινίες και σκηνοθέτησα ακόμη και μια διαφήμιση. Αυτό το λάτρεψα, γιατί μου έδωσε έναν διαφορετικό τρόπο να εκφράζω τη δημιουργικότητά μου. Το κομμάτι της διανομής, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, το έβρισκα λίγο πιο βαρετό!
Η ανάγκη να δημιουργώ υπήρχε, λοιπόν, πάντα, ακόμη και όταν δούλευα ως μοντέλο. Αυτό που χρειάστηκε περισσότερο χρόνο ήταν να αποκτήσω την αυτοπεποίθηση να εκφράζω πραγματικά τις ιδέες μου, να ζητώ αυτό που θέλω και να καταλάβω ακριβώς τι ήθελα να χτίσω.
Νομίζω ότι αυτό είναι ένα από τα μεγάλα δώρα της ηλικίας: γνωρίζεις καλύτερα τον εαυτό σου. Ξέρεις πιο καθαρά τι θέλεις και φοβάσαι λιγότερο να το διεκδικήσεις.
Έχω μάθει πάρα πολλά δουλεύοντας όλα αυτά τα χρόνια με άλλους ανθρώπους, αλλά κάποια στιγμή θέλεις να πάρεις όσα έμαθες και να τα δοκιμάσεις μόνη σου. Μου αρέσει να παίρνω ρίσκα, να δοκιμάζω καινούργια πράγματα και, κατά βάθος, ήμουν πάντα ένας άνθρωπος που αγαπά να δημιουργεί. Το να παίρνω μια ιδέα και να τη μετατρέπω σε κάτι πραγματικό είναι αυτό που με γεμίζει περισσότερο.
Συνίδρυσες το Generation Spirits με τον αδελφό σου Spencer. Τι σας τράβηξε σε αυτόν τον κόσμο και τι ανακάλυψες για τον εαυτό σου ως επιχειρηματία;
Ο Spencer κι εγώ θέλαμε να δημιουργήσουμε μαζί κάτι που να αντικατοπτρίζει όσα αγαπάμε και οι δύο: τον κινηματογράφο, τον πολιτισμό, τη φιλοξενία και το να φέρνουμε ενδιαφέροντες ανθρώπους κοντά. Έτσι γεννήθηκε ουσιαστικά το Generation.
Δεν θέλαμε να δημιουργήσουμε ακόμη ένα celebrity alcohol brand. Η ποιότητα έπρεπε να έρχεται πρώτη. Έχουμε μια vodka, ένα ιρλανδικό single malt whiskey και ένα aperitif και έχουμε συμμετάσχει πολύ ενεργά σε κάθε στάδιο της δημιουργίας του brand.
Η επιχειρηματικότητα με έχει διδάξει υπομονή, η οποία, δυστυχώς, δεν είναι ένα από τα φυσικά μου χαρίσματα! Μπορεί να έχεις ένα εξαιρετικό προϊόν και παρ’ όλα αυτά να πρέπει να χτυπάς πόρτες, να ακούς «όχι», να αλλάζεις στρατηγική και να συνεχίζεις.
Έχω επίσης συνειδητοποιήσει πόσο μου αρέσει να πουλάω κάτι στο οποίο πιστεύω πραγματικά. Υπάρχει κάτι απίστευτα ικανοποιητικό στο να μπαίνεις σε ένα ξενοδοχείο ή ένα bar και, αργότερα, να βλέπεις το δικό σου μπουκάλι πίσω από την μπάρα.
Η δουλειά σου με το Desert Flower Foundation περιλαμβάνει τη στήριξη ενός σχολείου για 400 παιδιά στη Σιέρα Λεόνε. Τι έκανε αυτή την υπόθεση τόσο προσωπική για σένα;
Ασχολήθηκα με το Desert Flower Foundation επειδή με άγγιξε βαθιά η δουλειά που γίνεται για την καταπολέμηση του ακρωτηριασμού των γυναικείων γεννητικών οργάνων και για να αποκτήσουν τα κορίτσια πρόσβαση στην εκπαίδευση και σε ένα διαφορετικό μέλλον.
Η εκπαίδευση έχει τεράστια δύναμη, γιατί δεν αλλάζει απλώς τη ζωή ενός ανθρώπου. Μπορεί να αλλάξει οικογένειες και, τελικά, ολόκληρες κοινότητες.
Το να βλέπω το σχολείο στη Σιέρα Λεόνε να γίνεται πραγματικότητα και να γνωρίζω ότι εκατοντάδες παιδιά μορφώνονται εκεί είναι κάτι για το οποίο αισθάνομαι εξαιρετικά περήφανη που υπήρξα μέρος του. Η φιλανθρωπία μπορεί κάποιες φορές να μοιάζει αφηρημένη έννοια. Ένα σχολείο είναι ακριβώς το αντίθετο. Βλέπεις τα παιδιά, τις αίθουσες και τις δυνατότητες που δημιουργεί η εκπαίδευση.
Τώρα αναπτύσσεις το Lumi, μια σειρά παιδικών βιβλίων με επίκεντρο την καλοσύνη, την ανθεκτικότητα και τη φαντασία. Από πού γεννήθηκε η ιδέα και πόσο από τη δική σου παιδική ηλικία υπάρχει στον Lumi;
Σίγουρα υπάρχει. Ο Lumi είναι λίγο outsider. Δεν ταιριάζει απόλυτα, αλλά αντί να αφήσει αυτό το γεγονός να τον νικήσει, ανακαλύπτει ότι η διαφορετικότητά του μπορεί στην πραγματικότητα να είναι η δύναμή του.
Η ιδέα εμπνεύστηκε εν μέρει από τη συναισθηματική γλώσσα του βωβού κινηματογράφου — από την ιδέα ότι το χιούμορ, η καλοσύνη και το συναίσθημα μπορούν να ξεπεράσουν τα σύνορα χωρίς να χρειάζονται πολλές εξηγήσεις. Όσο όμως εξελίσσω τον Lumi, τόσο πιο προσωπικός γίνεται για μένα.
Νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουμε περάσει στιγμές στη ζωή μας όπου αισθανθήκαμε ότι δεν ανήκουμε κάπου. Εγώ σίγουρα το ένιωσα μεγαλώνοντας. Θέλω τα παιδιά να καταλάβουν ότι δεν χρειάζεται να αλλάξουν τον εαυτό τους για να αξίζουν τη φιλία ή την αγάπη. Μερικές φορές, το να βρεις τη θέση σου στον κόσμο αρχίζει από το να αποδεχτείς ακριβώς αυτό που είσαι.
Η μόδα είναι μέρος της ζωής σου εδώ και δεκαετίες. Τι εξακολουθεί να σε συναρπάζει σήμερα και τι δεν σε εντυπωσιάζει πια;
Η μόδα εξακολουθεί να με εντυπωσιάζει και να με συναρπάζει, αν και, έχοντας περάσει τόσα χρόνια μέσα σε αυτόν τον κόσμο, βρίσκω αρκετά αστείο το πόσο συχνά επαναλαμβάνεται. Επέστρεψαν τα ’90s, τώρα επιστρέφουν σταδιακά τα early 2000s και τάσεις που πίστευες ότι είχαν εξαφανιστεί προ πολλού εμφανίζονται ξανά σαν να είναι εντελώς καινούργιες.
Εξακολουθώ να αγαπώ τα καλοφτιαγμένα ρούχα που εφαρμόζουν σωστά, αλλά σήμερα η μόδα για μένα έχει περισσότερο να κάνει με το να γνωρίζω τι μου αρέσει και τι ταιριάζει στο σώμα μου, παρά με το να ακολουθώ ό,τι τυχαίνει να είναι της μόδας εκείνη τη στιγμή.
Αυτό που πραγματικά με εντυπωσιάζει πλέον είναι οι σχεδιαστές που δημιουργούν κάτι που μοιάζει αυθεντικά καινούργιο και απρόβλεπτο. Αγαπώ, για παράδειγμα, αυτό που κάνει ένας οίκος όπως ο Schiaparelli, όπου σχεδόν αισθάνεσαι ότι κοιτάζεις ένα κινούμενο έργο τέχνης και όχι απλώς ρούχα. Αυτού του είδους η δημιουργικότητα εξακολουθεί να με συναρπάζει.
Και αυτό είναι που συνεχίζω να αγαπώ στη μόδα: όσες φορές κι αν επιστρέφουν οι ίδιες τάσεις, υπάρχουν πάντα σπουδαίοι σχεδιαστές που καταφέρνουν να σε εκπλήξουν.
Τι σημαίνει στιλ για σένα σήμερα; Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο να είσαι fashionable και στο να έχεις πραγματικό στιλ;
Απολύτως. Η μόδα είναι αυτό που σου παρουσιάζεται· το στιλ είναι αυτό που αποφασίζεις εσύ να κάνεις με αυτό.
Στιλ σημαίνει να γνωρίζεις τον εαυτό σου. Να ξέρεις τι σε κάνει να αισθάνεσαι sexy, δυνατή ή άνετη και να μη χρειάζεσαι την έγκριση όλων για τις επιλογές σου.
Πάντα μου άρεσαν τα πράγματα που έχουν λίγο edge. Δεν θέλω να δείχνω υπερβολικά τέλεια ή πολύ «στημένη». Νομίζω ότι το πιο ενδιαφέρον στιλ έχει σχεδόν πάντα κάτι απρόβλεπτο.
Ταξιδεύεις συνεχώς και έχεις ζήσει μια πολύ διεθνή ζωή. Πού αισθάνεσαι πραγματικά ότι είναι το σπίτι σου;
Γεννήθηκα στην Ιρλανδία και, πριν ακόμη αρχίσω σχολείο, ζούσα ήδη ανάμεσα στην Ιρλανδία, το Λονδίνο και την Ελβετία — στο Vevey, για την ακρίβεια. Έτσι, από πολύ μικρή ηλικία συνήθισα να μετακινούμαι και να αισθάνομαι συνδεδεμένη με διαφορετικά μέρη.
Αργότερα μετακόμισα στο Παρίσι στα δεκαέξι μου, έζησα δώδεκα χρόνια στη Νέα Υόρκη και συνέχισα να ταξιδεύω διαρκώς λόγω της δουλειάς μου. Νομίζω ότι γι’ αυτό δεν συνέδεσα ποτέ πραγματικά την έννοια του σπιτιού με μία συγκεκριμένη χώρα ή πόλη.
Για μένα, σπίτι είναι εκεί όπου βρίσκονται οι άνθρωποι που αγαπώ. Είναι η οικογένειά μου, οι φίλοι μου, ο σκύλος μου, το άλογό μου — οι άνθρωποι και τα πλάσματα που με γειώνουν και μου επιτρέπουν να είμαι απόλυτα ο εαυτός μου. Είναι πολύ περισσότερο ένα συναίσθημα παρά ένας τόπος.
Γνωριστήκαμε στη Μύκονο αυτό το καλοκαίρι. Τι εντύπωση σου έκανε το νησί και τι αντιπροσωπεύει για σένα η Ελλάδα;
Αυτό που μου έκανε εντύπωση στη Μύκονο ήταν η αντίθεση. Από τη μία υπάρχει αυτή η απίστευτη party σκηνή και από την άλλη τα παλιά σοκάκια, η θάλασσα, η αρχιτεκτονική και αυτή η πολύ πιο παραδοσιακή πλευρά του νησιού. Πάντα βρίσκω ενδιαφέρουσες αυτές τις αντιθέσεις.
Και, φυσικά, υπάρχει εξαιρετικό φαγητό και φαίνεται ότι συναντάς πάντα υπέροχους ανθρώπους — όπως εσένα!
Γενικότερα, αυτό που αγαπώ στην Ελλάδα είναι η ζεστασιά, το φαγητό, η ιστορία και αυτός ο τόσο μεσογειακός τρόπος να απολαμβάνεις τη ζωή: να κάθεσαι γύρω από ένα τραπέζι, να συζητάς, να γελάς και να μη βιάζεσαι να φύγεις. Είναι ένας τρόπος ζωής με τον οποίο ταυτίζομαι πολύ.
Πώς μοιάζει για σένα μια τέλεια μέρα όταν δεν υπάρχει event, κάμερα ή κάπου όπου πρέπει να βρίσκεσαι;
Θα ξεκινούσε χωρίς ξυπνητήρι! Μετά καφές, χρόνος με τον σκύλο μου και στη συνέχεια θα πήγαινα στους στάβλους για να ιππεύσω. Όταν βρίσκομαι κοντά στα άλογα, το μυαλό μου αδειάζει εντελώς, με έναν τρόπο που ελάχιστα πράγματα μπορούν να πετύχουν.
Μετά, ένα αργοπορημένο lunch κάπου όμορφα, με ανθρώπους που αγαπώ, κατά προτίμηση έξω, πολύ γέλιο, χωρίς καμία βιασύνη και πιθανότατα με ένα πολύ καλό ποτήρι κρασί.
Η ζωή μου μπορεί να είναι εξαιρετικά πολυάσχολη και κοινωνική, οπότε σήμερα πολυτέλεια για μένα είναι μερικές φορές απλώς το να μην έχω πουθενά να πάω.
Σε αυτή τη φάση της ζωής σου, για ποιο πράγμα είσαι περισσότερο φιλόδοξη;
Να χτίζω πράγματα που είναι πραγματικά δικά μου.
Για μεγάλο διάστημα η καριέρα μου ήταν συνδεδεμένη με το να είμαι το πρόσωπο κάποιου project. Τώρα με ενδιαφέρει πολύ περισσότερο η ιδιοκτησία και η εξέλιξη όσων έχω δημιουργήσει η ίδια — είτε αυτό σημαίνει να αναπτύξω το Generation Spirits, να επεκτείνω διεθνώς τα Chaplin Awards, να εξελίξω το Generation Conversations και το Lumi ή να δημιουργήσω κάτι που δεν έχω καν σκεφτεί ακόμη.
Με ενδιαφέρει επίσης όλο και περισσότερο η ιδέα της επανεφεύρεσης του εαυτού μας, ιδιαίτερα για τις γυναίκες. Εξακολουθεί να υπάρχει αυτή η παράλογη αντίληψη ότι, φτάνοντας σε μια συγκεκριμένη ηλικία, πρέπει να αρχίζεις να γίνεσαι μικρότερη, πιο ήσυχη ή πιο «συνετή». Εγώ αισθάνομαι σχεδόν το αντίθετο. Έχω περισσότερες ιδέες τώρα, περισσότερη αυτοπεποίθηση και πιθανότατα μεγαλύτερη φιλοδοξία απ’ ό,τι είχα στα είκοσί μου.
Μου αρέσει να παίρνω ρίσκα και εξακολουθεί να με ενθουσιάζει το να ξεκινώ κάτι από το μηδέν και να βλέπω πού μπορεί να φτάσει. Δεν θέλω αυτό το κεφάλαιο της ζωής μου να αφορά όσα έχω ήδη κάνει. Θέλω να αφορά αυτά που χτίζω από εδώ και πέρα.
Κουβαλάς ένα από τα διασημότερα ονόματα στην ιστορία του κινηματογράφου. Πώς αξιοποιείς το τεράστιο προνόμιο αυτού του ονόματος χωρίς να του επιτρέπεις να γίνει η ταυτότητά σου;
Πάντα γνώριζα πολύ καλά ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό προνόμιο. Ανοίγει πόρτες, δημιουργεί περιέργεια και θα ήταν ανειλικρινές να προσποιηθώ το αντίθετο.
Αλλά το να ανοίξει μια πόρτα και το τι κάνεις από τη στιγμή που θα μπεις μέσα στο δωμάτιο είναι δύο εντελώς διαφορετικά πράγματα.
Έχω περάσει το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου προσπαθώντας να δημιουργήσω τη δική μου δουλειά και τη δική μου ταυτότητα. Είμαι απίστευτα περήφανη για την οικογένειά μου και για όσα δημιούργησε ο παππούς μου, αλλά δεν θέλω το μεγαλύτερο επίτευγμα της ζωής μου να είναι κάτι που πέτυχε κάποιος άλλος πριν καν γεννηθώ.
Το όνομα είναι μέρος της ιστορίας μου. Δεν είναι ολόκληρη η ιστορία.
Δεν γνώρισες ποτέ τον παππού σου, κι όμως η παρουσία του σε ακολουθεί σε όλη σου τη ζωή. Τι πιστεύεις ότι έχεις κληρονομήσει από τον Charlie Chaplin που δεν έχει καμία σχέση με το επώνυμο;
Είναι πολύ δύσκολο να το γνωρίζω, ειδικά επειδή δεν τον γνώρισα ποτέ. Θα ήθελα όμως να πιστεύω ότι κληρονόμησα την αίσθηση του χιούμορ του. Λατρεύω να γελάω και να ανακαλύπτω την αστεία πλευρά των πραγμάτων, και νομίζω ότι αυτό υπάρχει σε πολλούς ανθρώπους της οικογένειάς μου. Έχουμε επίσης πολύ δημιουργική φαντασία.
Θα ήθελα να πιστεύω ότι έχω κληρονομήσει και λίγη από τη συμπόνια του, αυτό το ένστικτο να υπερασπίζεται τον αδύναμο. Και ίσως κάτι από το πάθος του για δημιουργία.
Μερικές φορές οι άνθρωποι μου λένε: «Wow, κάνεις τόσα πολλά πράγματα», αλλά μετά κοιτάζω όλα όσα έκανε ο παππούς μου και αισθάνομαι ότι, συγκριτικά, εγώ δεν κάνω τίποτα! Έγραφε, σκηνοθετούσε, έπαιζε, έκανε μοντάζ και συνέθετε τη μουσική. Ειλικρινά δεν ξέρω πού έβρισκε τόση ενέργεια.
Μπορώ μόνο να φιλοδοξώ να αποκτήσω κάτι από αυτή τη δημιουργική ενέργεια και την προσήλωσή του — ειδικά σήμερα, που περιστοιχιζόμαστε από τόσους περισπασμούς. Η ικανότητά του να δημιουργεί τόσο πολύ και ταυτόχρονα να χρησιμοποιεί το χιούμορ και τη συμπόνια για να επικοινωνεί με τους ανθρώπους είναι κάτι που θαυμάζω βαθιά. Και θα ήθελα να πιστεύω ότι κουβαλάω κι εγώ ένα μικρό κομμάτι του.
Σε αυτή τη φάση της ζωής σου, τι εκτιμάς περισσότερο απ’ ό,τι στα είκοσί σου — και για τι νοιάζεσαι πολύ λιγότερο;
Εκτιμώ πολύ περισσότερο τον χρόνο. Όταν είσαι είκοσι, κατά κάποιον τρόπο πιστεύεις ότι έχεις απεριόριστο χρόνο μπροστά σου. Σήμερα έχω πολύ μεγαλύτερη επίγνωση του με ποιους επιλέγω να περνάω τον χρόνο μου, πού επενδύω την ενέργειά μου και αν κάτι με κάνει πραγματικά ευτυχισμένη.
Εκτιμώ τις αληθινές φιλίες, την υγεία, την οικογένεια, το γέλιο, την ελευθερία και τη δυνατότητα να δημιουργώ. Και με ενδιαφέρει πολύ λιγότερο να αρέσω σε όλους. Αυτό είναι ίσως ένα από τα ωραιότερα πράγματα του να μεγαλώνεις: συνειδητοποιείς ότι έτσι κι αλλιώς είναι αδύνατον, οπότε καλύτερα να συνεχίσεις απλώς να είσαι ο εαυτός σου.
Έχει ενδιαφέρον ότι όταν ήμουν νεότερη πέρασα πολύ χρόνο προσπαθώντας να αποστασιοποιηθώ από το όνομα Chaplin. Ήθελα να αποδείξω ότι μπορούσα να είμαι ο δικός μου άνθρωπος και να δημιουργήσω τη δική μου ταυτότητα. Σήμερα, επειδή αισθάνομαι πολύ μεγαλύτερη σιγουριά για το ποια είμαι, έχω γίνει στην πραγματικότητα πολύ πιο άνετη με το να αγκαλιάζω την κληρονομιά μου.
Θέλω να δημιουργώ projects τόσο στο όνομά του όσο και στο δικό μου. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δημιούργησα τα Chaplin Awards, ενώ ακόμη και ο Lumi έχει εμπνευστεί από τον παππού μου και τις ταινίες του — από το χιούμορ, τη συμπόνια, τον outsider και αυτή τη μοναδική ικανότητα να μεταδίδει συναίσθημα από γενιά σε γενιά.
Νομίζω ότι όταν αποκτήσεις πραγματική αυτοπεποίθηση για τη δική σου ταυτότητα, παύεις να αισθάνεσαι ότι απειλείσαι από την καταγωγή σου. Σήμερα διστάζω πολύ λιγότερο να εμφανίζομαι ως μια αληθινή Chaplin, παραμένοντας όμως απόλυτα Kiera.
