Ο Νικόλας Χαλκιαδάκης είναι αστυνομικός το πρωί (Ντέρτι) και επαναστάτης το βράδυ (The dreamers). «Στη σειρά είμαι ένας αστυνομικός που είναι ταγμένος στη δουλειά του και υπηρετεί το καθήκον, ενώ παράλληλα έχει να διαχειριστεί τον έρωτα, που συγκρούεται με το καθήκον του, γιατί ερωτεύεται την πληροφοριοδότρια του. Στην παράσταση είμαι ο Μάθιου, ένας παιδί που έχει πάει από το Σαν Ντιέγκο της Αμερικής στο Παρίσι, με μια αφορμή την οποία δεν μπορώ να πω γιατί είναι μια μεγάλη αποκάλυψη στην παράσταση. Ας πούμε ότι πάει για να μάθει γαλλικά.
Το εσωτερικό του contrast, λοιπόν, είναι το εξής: παρόλο που του φαίνεται πάρα πολύ γοητευτική η κατάσταση στο Παρίσι, οι Παριζιάνοι, το κρασί, το γαλλικό σινεμά, το σεξ και όλες οι αναταραχές που συμβαίνουν εκείνη την περίοδο, έχει κάποιους ηθικούς φραγμούς όσον αφορά τη βία και την επανάσταση, που τον κρατάνε πίσω από το να βγει στους δρόμους και να πετάξει μολότοφ στους αστυνομικούς. Έχει ένα κράτημα μέχρι που τελικά δεν το έχει. Μέχρι να φτάσει στο μη περαιτέρω και με μια αφορμή να βρει το κουράγιο να πάει κόντρα στο πώς μεγάλωσε και να κάνει την επαναστατική του πράξη».
Πρόκειται για δύο ήρωες πολύ διαφορετικούς, που ωστόσο ορίζονται εξίσου από την ηθική τους, ξεκαθαρίζει. «Τώρα που το σκέφτομαι κι εγώ έχω έντονους ηθικούς φραγμούς, ίσως λόγω του πατέρα μου και της ζωής στην Κρήτη. Προσπαθώ να κάνω τα πράγματα με τον δικό μου τρόπο και να μην παγιδεύομαι. Δεν έχει νόημα η ηθική αν δεν την ασκείς. Θέλω να αλλάξω ό,τι μπορώ και περνάει από το χέρι μου». Για τον ίδιο, η μεγαλύτερη αλλαγή ήταν να αφήσει τον αθλητισμό και να ασχοληθεί με την υποκριτική.
«Δεν σπούδασα σε κάποια δραματική σχολή. Στην αρχή με ενοχλούσαν τα σχόλια που δεχόμουν, πια όχι. Με αφορούν οι άνθρωποι από τους οποίους θα ζητήσω εγώ τη γνώμη τους. Φυσικά και με ενδιαφέρει να πάει καλά η δουλειά μου, αλλά δεν μπορώ να ασχοληθώ με ένα εκατομμύριο γνώμες. Η έκθεση ήρθε οργανικά κι ας φαίνεται απότομα. Προσπαθώ να μην εκτίθεμαι πολύ, ούτε στα social media, γιατί μου φαίνεται μάταιο. Ξέρεις, η αναγνωρισιμότητα είναι πολύ όμορφη στις καλές σου μέρες και πολύ άσχημη στις κακές σου».
Όσο μιλάς μαζί του, νιώθεις όλο και περισσότερο πως τον ξέρεις. Είναι ακομπλεξάριστος, άμεσος και ειλικρινής, έτοιμος να απαντήσει σε κάθε ερώτηση. «Κοίτα, με την απόλυτη συνείδηση ότι όταν κάνεις τηλεόραση πουλάς εικόνα, σίγουρα μπορώ να πω ότι παίζει ρόλο η εμφάνιση. Αλλά εγώ νιώθω πάντα πάρα πολύ αμήχανα να συζητάω για τον εαυτό μου και την εμφάνιση μου σαν να είναι κάτι αντικειμενικό, σαν να μπορώ να πω ότι αυτός είναι ωραίος και ο άλλος δεν είναι. Δεν μπορώ να το κάνω γιατί εγώ δεν βλέπω τον εαυτό μου έτσι».
«Δεν ξέρω αν νιώθω όμορφος. Εγώ στον καθρέφτη βλέπω απλά τον εαυτό μου Ξέρεις, και εγώ το σκέφτομαι πολλές φορές. Βλέπεις, τον Brad Pitt, τον Jake Gyllenhaal, τον οποιοδήποτε και μπορεί να νιώθουν κι αυτοί χάλια, για την πάρτη τους. Ποτέ δεν με ενδιέφερε να παίζω τον ωραίο ή τον ζεν πρεμιέ. Αυτό που με νοιάζει είναι να κάνω καλά τη δουλειά μου, να μην είμαι κακός απέναντι στους ανθρώπους που αλληλεπιδρώ στην καθημερινότητά μου και γενικώς να κάνω το καλύτερο που μπορώ», καταλήγει και συνεχίζουμε να μιλάμε για λογοτεχνία και σινεμά, για ταξίδια και σπορ. Μου λέει πως τα αγαπημένα του βιβλία είναι «Ο μικρός πρίγκιπας», «Η γιορτής της ασημαντότητας», «Το δέντρο που έδινε» και «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι», ενώ απ’ όσα διάβασε φέτος ξεχώρισε το «Sonny boy». Πριν φύγει από τη φωτογράφιση, στέκεται για λίγο στα βιβλία που έχουμε φέρει ως props. Κοιτάει τους τίτλους και γελάει. «Μα τον Καζαντζάκη για prop;», ρωτάει και μας χαιρετάει.
Info: «Ντέρτι», Δευτέρα έως Τετάρτη στον Ant1 & «The dreamers», έως 29 Νοεμβρίου, Σύγχρονο Θέατρο
