Photo: Jean - Louis Fernandez / Set Design: Tom Scutt
Photo: Jean - Louis Fernandez / Set Design: Tom Scutt
Photo: Jean - Louis Fernandez / Set Design: Tom Scutt

Ο Akram Khan στη Vogue Greece

Μία μέρα μετά την τελευταία παράστασή του στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας, γιορτάζει τα γενέθλιά του. Ο αστέρας του σύγχρονου χορού κλείνει τον Ιούλιο τα 45 του χρόνια και μοιράζεται με τη Vogue Greece 4+5 αλήθειες που του έμαθε η (συναρπαστική) ζωή του.

1.

«Όταν αποφάσισα ότι με το Xenos θα πω το χορευτικό μου αντίο στις μεγάλες παραγωγές, αισθάνθηκα ένα περίεργο αίσθημα θλίψης και ανακούφισης μαζί. Στη ζωή μου αγαπώ κάθε τέλος και κάθε αρχή. Γι’ αυτό βρίσκω συναρπαστικό που επιστρέφω μετά από χρόνια στην Καλαμάτα. Εντελώς διαφορετικός. Ιδιαίτερα που η ομάδα μου θα παρουσιάσει το Until the Lions. Ένα έργο εμπνευσμένο από το μεγαλείο της Μαχαμπαράτα ανεβαίνει στην Ελλάδα, τον τόπο που γέννησε τους πιο μεγαλειώδεις μύθους. Θεωρούσα ανέκαθεν σημαντικό να παρατηρείς τον κόσμο γύρω σου. Το έργο μου μιλά για τη ρευστότητα των φύλων. Σπουδάζοντας kathak (σ.σ. κλασική ινδική χορευτική έκφραση), κατάλαβα από μικρός ότι οι ρόλοι του άνδρα και της γυναίκας είναι μπερδεμένοι. Και τα δύο φύλα έχουν πολλά κοινά στοιχεία. Με ενοχλεί που παραμένουμε εγκλωβισμένοι στο πατριαρχικό σύστημα της κοινωνίας».

2.

«Δεν μου αρέσει η λέξη ‘νέο’. Δεν πιστεύω στο ‘καινούργιο’. Τα πάντα στη ζωή είναι προϊόν ανακύκλωσης. Μπορείς να δεις κάτι με νέο τρόπο, αλλά στην πραγματικότητα έχει μέσα του το παρελθόν. Δεν πίστεψα ποτέ ότι είμαι ένας ‘καινοτόμος’ καλλιτέχνης. Ο χορός υπήρχε από τότε που υπάρχει ο κόσμος. Εκείνο που πάντα με ενδιέφερε ήταν το στοιχείο της μεταμόρφωσης».

3.

«Η μεγαλύτερή μου επιτυχία είναι η μεγαλύτερή μου αποτυχία – και το αντίθετο. Η αποτυχία με έκανε να μεταμορφωθώ και αυτό έχει μεγαλύτερη αξία».

4.

«Αν έπρεπε να βάλω έναν στόχο για το μέλλον τώρα που κλείνω τα 45, είναι να υπενθυμίσω στον εαυτό μου -και στους γύρω μου- ότι το παρελθόν καθορίζει το μέλλον μας. Θα ήθελα να καταφέρω να εμπλέκομαι περισσότερο σ’ αυτά που συμβαίνουν στη ζωή μου. Και να χρησιμοποιήσω την τέχνη μου για να μας αφυπνίσω από τον βαθύ μας ύπνο. Νιώθω την εποχή μας σαν ένα αυτοκίνητο έτοιμο να τρακάρει».

 


Until the Lions - Akram Khan Company
©Jean Louis Fernandez

5.

«Ο πατέρας μου δεν πίστεψε ποτέ στις δυνατότητές μου. Ούτε η λονδρέζικη κοινωνία όπου μεγάλωσα ως μετανάστης από το Μπαγκλαντές. Δεν πίστεψα ποτέ στον εαυτό μου, εκτός από τις στιγμές που βρισκόμουν πάνω στη σκηνή. Πίστεψα βαθιά στην ακλόνητη πίστη της μητέρας μου σε μένα. Πίστεψα στην απίστευτη πίστη των συνεργατών μου σε μένα. Ποτέ εγώ σε μένα».

6.

«Έχω δύο μικρά παιδιά. Δεν μπορώ να πω με σιγουριά ότι είμαι καλός πατέρας. Πατέρας σημαίνει ‘είμαι παρών’, καθοδηγητής. Εγώ περνάω μέρες ολόκληρες εκτός σπιτιού, κάνοντας πρόβες ή περιοδείες. Όταν είμαι μαζί τους, σκέφτομαι ότι πρέπει να εφεύρω κάτι συναρπαστικό, κάτι που να τα εντυπωσιάσει. Ένα μεγάλο πάρτι, μια βόλτα στον ζωολογικό κήπο… Αυτό, όμως, που πραγματικά μου λείπει είναι οι απλές, καθημερινές στιγμές μαζί τους».

7.

«Ο μεγαλύτερος ήρωας των παιδικών μου χρόνων ήταν ο Michael Jackson. Ένας από τους πολλούς μύθους του παρελθόντος που κατέρρευσαν στα μάτια μου. Σαν καλλιτέχνης έπαιξε μεγάλο ρόλο στην έμπνευσή μου. Κανένα ταλέντο, όμως, δεν δικαιολογεί μια κακοποίηση. Παλιά πίστευαν ότι οι καλλιτέχνες έχουν δικαίωμα στο σφάλμα. Λάθος. Όλοι είμαστε υπεύθυνοι των πράξεών μας».

8.

«Βρίσκω μοναδική την εξέλιξη της τεχνολογίας. Δεν ξέρω, όμως, πόσο μας εγκλωβίζει ή πόσο μπροστά μας πάει. Καμιά φορά λέω ‘Πράγματι έχουμε ανάγκη από έναν καινούργιο κόσμο για να ζήσουμε;’. Το θέμα είναι ποιος ελέγχει αυτή την εξέλιξη. Αν σκεφτώ ότι την ελέγχει ο στρατός, αυτό με κάνει καχύποπτο».

9.

«Πριν λίγο καιρό, ένιωσα πολύ υπερήφανος που με προσκάλεσε ο οίκος Hermes να περπατήσω στην πασαρέλα του σόου του. Το θεώρησα τιμητικό, αλλά και αστείο. Ένας μικροκαμωμένος, μεσήλικας Ινδός με ξυρισμένο κεφάλι να παριστάνει το μοντέλο. Σκέφτηκα τι ωραίο θα ήταν να ξέρω να περπατάω σε ψηλοτάκουνα».

 

Info: Akram Khan Company – Until the Lions. 27 & 28 Ιουλίου, 22:00, Μέγαρο Χορού Καλαμάτας – Κεντρική Σκηνή. Δημοσιεύτηκε στο τεύχος Ιουλίου της Vogue Greece. 

Scroll to Top