Courtesy of Gucci
Courtesy of Gucci
Courtesy of Gucci

Alessandro Michele: «Ναι, θα ξαναγυρίσουμε στη ζωή. Αλλά, ελπίζω, σε μια διαφορετική ζωή»

Η αμερικανική Vogue δημοσιεύει στο τεύχος Ιουνίου/Ιουλίου της, μια απρόσμενη και βαθιά συναισθηματική συνέντευξη του Creative Director της Gucci, ο οποίος μιλά σε πρώτο πρόσωπο για τη στιγμή που «ανακαλύπτουμε -επιτέλους- ότι η ευθραυστότητα αποτελεί βασικό μέρος του συλλογικού μας πεπρωμένου».

Αυτή η κρίση προκαλεί τρομερό πόνο, ο οποίος στην Ιταλία ξεδιπλώνεται μέσα από πολλές απώλειες ζωών αλλά και από τις οικονομικές επιπτώσεις που δεν έχουν ακόμη κατανοηθεί πλήρως. Αυτό που ζούμε πρέπει να είναι ένα μάθημα για όλους μας, σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Προσωπικά, μαθαίνω την έννοια της επιβράδυνσης. Μαθαίνω να παγώνω αυτόν τον έξαλλο και διαρκώς επιταχυνόμενο χρόνο που, προτού εκραγούν όλα, έτρεχε εκτός ελέγχου. Ο κόσμος μας έτρεχε εκτός ελέγχου. Αισθάνομαι ότι όλα έγιναν για να  συνειδητοποιήσουμε ακριβώς αυτό.

Αυτές οι μέρες είναι μια ευκαιρία για μένα να ζήσω με διαφορετικό ρυθμό, δημιουργώντας χώρο για συναισθήματα και σκέψεις που συχνά κρύβονταν κάτω από την «εκπληκτική» μου ζωή. Οι ώρες γεμίζουν τώρα όμορφα με αναγνώσεις. Προσπαθώ να «τρέφω» τον εαυτό μου με βιβλία ποίησης που ήταν κάπου παρατημένα, σχεδόν αόρατα. Είμαι «πεινασμένος» για νόημα και έντονα λόγια που μπορούν να ξυπνήσουν τον εσωτερικό μου εαυτό. Ανακάλυψα ξανά το πλέξιμο, εκτιμώ την ιερότητα της χειροκίνητης εργασίας. Το πλέξιμο είναι ο τρόπος μου να προσεύχομαι. Μαθαίνω, επίσης, να παίζω με την κλασική μου κιθάρα, νιώθοντας τη σύνδεση με την αγάπη του πατέρα μου για τη μουσική. Είναι ένας τρόπος να νιώθω πιο κοντά στις ρίζες μου.

Αυτές οι δραστηριότητες με βοηθούν να συγκεντρωθώ, να διευρύνω τους νοητικούς μου ορίζοντες, να κάνω οραματιστικά ταξίδια ενώ στέκομαι ακίνητος. Η αναγκαστική ακινησία είναι μια σπουδαία ευκαιρία να βρείτε ακόμη πιο απρόσμενους τρόπους για να ξεφύγετε με τη φαντασία σας. Σε τελική ανάλυση, αυτή είναι η ουσία της δουλειάς μου: μια ευφάνταστη βόλτα. Δεν έχει, λοιπόν, περιορισμούς. Δεν σταματά ποτέ. Μπορεί να γεμίζει διαρκώς με ερεθίσματα και κίνητρα ακόμα κι αν είμαστε κλειδωμένοι στο σπίτι.


©Courtesy of Gucci

Έτσι η δουλειά μου μπορεί να συνεχίζεται, εμπλουτισμένη με τις καθημερινές μου παρατηρήσεις, αλλά ταυτόχρονα αναμορφωμένη βαθιά σύμφωνα με αυτό το απαιτητικό παρόν. Είμαι τόσο τυχερός που έχω μια απίστευτη και παθιασμένη ομάδα που δείχνει ανθεκτικότητα και προσαρμοστική ικανότητα. Είμαστε χωριστά, αλλά ίσως πιο κοντά από ποτέ. Ζούμε συνειδητά αυτήν την περίεργη στιγμή. Αμφισβητώντας όσα έχουμε κάνει μέχρι τώρα, σχεδιάζουμε νέα πειραματικά έργα, προσπαθούμε να φανταστούμε ένα διαφορετικό μέλλον, αντιμετωπίζοντας τη μεγαλύτερη πρόκληση που θα μπορούσαμε να φανταστούμε ποτέ.

Γνωρίζω, πλήρως, το προνόμιο που έχω. Μπορώ να επιβραδύνω την εργασία μου, τη στιγμή που πολλοί άλλοι άνθρωποι εργάζονται ακούραστα για να φροντίσουν όλους εμάς. Οι σκέψεις μου πάντοτε πηγαίνουν στη γενναία ανθρωπότητα που βοηθά τον καθένα από εμάς να περάσει μέσα από αυτούς τους αγώνες. Σκεφτόμενος τι μας διδάσκει αυτή η πανδημία, δεν θα ήμασταν εδώ χωρίς την ανεκτίμητη προσπάθειά τους.

Αυτό που ζούμε σήμερα είναι άνευ προηγουμένου. Αλλά αν δεν μπορέσουμε να εκμεταλλευτούμε αυτή τη στιγμή της μάθησης, θα χάσουμε κάτι πολύ σημαντικό. Αυτή η κρίση μας δείχνει ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές τις τελευταίες δεκαετίες έχουν διαλύσει τα συστήματα υγείας μας, τα οποία αγωνίζονται τώρα οδυνηρά για να αντιμετωπίσουν αυτήν την πανδημία. Αυτή η κρίση μας δείχνει ότι το αφήγημα της οικονομικής ανάπτυξης έχει καταστρέψει το περιβάλλον μας και τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και φύσης. Αυτή η κρίση μας δείχνει ότι ο κόσμος στον οποίο ζούσαμε ακολουθούσε κατευθύνσεις για τις οποίες τώρα πρέπει να αναρωτηθούμε βαθιά.

Αυτή τη στιγμή ανακαλύπτουμε -επιτέλους- ότι η ευθραυστότητα αποτελεί βασικό μέρος του συλλογικού μας πεπρωμένου. Ένα πεπρωμένο που πρέπει να αγκαλιάσουμε με αλληλεγγύη και περιβαλλοντική συνείδηση. Ας μην το ξεχνάμε ποτέ. Η ανακάλυψη που κάνουμε μπορεί να είναι ένα δώρο. Μερικοί φίλοι με ρωτούν: Πότε θα επιστρέψουμε στο «κανονικό»; Ελπίζω ότι δεν θα επιστρέψουμε ποτέ σε αυτό το «φυσιολογικό». Επειδή η ζωή που ζήσαμε πριν ήταν φοβικά μη βιώσιμη. Ναι, θα ξαναγυρίσουμε στη ζωή. Αλλά, ελπίζω, σε μια διαφορετική ζωή.

Από τα παράθυρά μου, μπορώ να ακούσω καθαρά τα πουλιά να τραγουδούν, όπως δεν τα έχω ξανακούσει, το επίπεδο της ρύπανσης μειώνεται, το θαλασσινό νερό στη Βενετία είναι και πάλι καθαρό. Αυτά είναι τα μικρά σημάδια που πρέπει να δούμε, μόλις επιστρέψουμε στην κατοίκηση αυτού του εύθραυστου κόσμου.

*Η συνομιλία του Alessandro Michele με τoν Hamish Bowles έχει συμπυκνωθεί και υποστεί επεξεργασία.

Read more at Vogue.com.

Scroll to Top