Η ώρα έχει περάσει. Η συζήτηση έχει κυλήσει ευχάριστα, η χημεία είναι προφανής και τώρα το μόνο που υπάρχει πάνω στο τραπέζι είναι η απορία για τη συνέχεια. Θα υπάρξει δεύτερο ραντεβού; Θα φιληθούμε; Ήταν κοινή η έλξη; Προτού όμως φτάσετε στις απαντήσεις, πέφτει στα χέρια σας ο λογαριασμός. Μια σειρά νέων ερωτήσεων απασχολεί τα σιωπηλά λεπτά που ακολουθούν. Θα κάνει την κίνηση; Μήπως να βγάλω κι εγώ την κάρτα μου; Θα μου προτείνει να τα μοιραστούμε; Κάθε φορά η έκβαση είναι διαφορετική, όμως το ποιος θα πρέπει να πληρώσει στο πρώτο ραντεβού είναι ένα δίλημμα που δεν φαίνεται να έχει τέλος, όσο κι αν τα πράγματα έχουν αλλάξει. Τα μαθηματικά των σχέσεων είναι δύσκολα, εξισώσεις για δυνατούς λύτες, πόσω δε μάλλον όταν γίνονται πρακτικά. Οι απόψεις διίστανται. Ωστόσο, κατά κοινή ομολογία η σωστή απάντηση είναι μία.
«Είμαι το κορίτσι που δεν θα μοιραζόταν ποτέ τον λογαριασμό»…
γράφει στην Αμερικανική Vogue η Eileen Kelly. «Μπορώ να πληρώσω το ποτό μου. Μπορώ να πληρώσω και το φαγητό μου. Έχω τη δυνατότητα να το κάνω, αλλά ειλικρινά δεν έχω τη δυνατότητα να δεχτώ την έλλειψη ιπποτισμού. Στις σχέσεις είμαι γενναιόδωρη. Θα πληρώσω δείπνα, ταξίδια, εκδρομές και ό,τι άλλο χρειαστεί. Αλλά το να πληρώσει ο άλλος στο πρώτο ραντεβού δεν είναι απλά μια κίνηση, είναι μια μικρή αλλά σημαντική πράξη που δείχνει το ενδιαφέρον του», καταλήγει η ίδια και πολλές άλλες γυναίκες φαίνεται να συμφωνούν. Είτε ως ένδειξη σεβασμού και ευγένειας, είτε ακόμη ως στερεοτυπικό κατάλοιπο, η παράδοση που θέλει τον άντρα να πληρώνει στο πρώτο ραντεβού καλά κρατεί.
Μια φορά και έναν (μακρινό) καιρό, οι σχέσεις ήταν ανδρική υπόθεση.
Πάροχοι και κυνηγοί, ήταν εκείνοι που έπρεπε να καλέσουν τη γυναίκα σε ραντεβού, ύστερα να πληρώσουν και στη συνέχεια να στηρίξουν το υπόλοιπο της σχέσης. Τα πράγματα άλλαξαν – ευτυχώς – και οι γυναίκες απέκτησαν ισοδύναμη ισχύ επί των σχέσεων και της ζωής τους της ίδιας. Μπορεί να απέχουμε ακόμη πολύ από την πλήρη ισότητα, αλλά ποια ο άνδρας δεν είναι εκείνος που οφείλει να «πληρώνει». Μισθολογικά, τουλάχιστον στην περίπτωση της Ελλάδας, τα έσοδα ανδρών και γυναικών δεν διαφέρουν και τόσο, οπότε η ιδέα του άνδρα-παρόχου καταργήθηκε αυτόματα. Ωστόσο, αυτή η πολυπόθητη κίνηση ανάληψης του λογαριασμού στο πρώτο ραντεβού παρέμεινε για πολλές γυναίκες απαραίτητη.
«Δεν είναι ότι θέλω να πληρώνει σε κάθε ραντεβού, ίσα ίσα πολύ συχνά το αναλαμβάνω κι εγώ εξ ολοκλήρου, αλλά στο πρώτο ραντεβού είναι σημαντικό για μένα να κάνει την κίνηση χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν είμαι προετοιμασμένη για το αντίθετο», θα μου πει η Ν. Το αντίθετο στην προκειμένη περίπτωση, είναι το πλέον διαδεμόνο «μισά-μισά». Πριν από κάποια χρόνια, το «μοίρασμα του λογαριασμού» καθιερώθηκε ως τάση στο dating, τόσο ως μια υπόνοια ισότητας όσο και ως μια ένδειξη κοινού ενδιαφέροντος. Άνδρες και γυναίκες, φάνηκαν ικανοποιημένοι από αυτήν τη συνθήκη, ενώ εκτός του ετεροκανονικού πλαισίου η λογική του split υπήρξε εξ αρχής μια ιδανική λύση για την ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα.
«Εγώ προτιμώ να αναλαμβάνω τον λογαριασμό στο πρώτο ραντεβού, γιατί στα δικά μου μάτια λειτουργεί σαν ένα είδος οριοθέτησης. Θέλω να ξέρει ο άλλος ότι μπορώ να στηρίξω τον εαυτό μου και να σταθώ στα πόδια μου, δείχνοντάς του παράλληλα ότι δεν περιμένω κάτι από εκείνον», αποκαλύπτει η Κ. και η νέα γενιά συμφωνεί μαζί της. Όλο και περισσότερες νεαρές γυναίκες επιλέγουν να πληρώνουν οι ίδιες στο πρώτο ραντεβού, σπάζοντας την μακρά αφήγηση που θέλει τον άντρα να πληρώνει.
Η συζήτηση μπορεί να συνεχίζεται για ώρες, με τα επιχειρήματα να αντικρούονται διαρκώς. Όμως, η αλήθεια είναι πως οι περισσότεροι εκεί έξω συμφωνούν πως στο πρώτο ραντεβού πρέπει να πληρώνει αυτός που το έχει οργανώσει. Πρόκειται για έναν κλασικό κανόνα κοινωνικής συμπεριφοράς που σήμερα φαίνεται να έχει ακόμη μεγαλύτερη ισχύ. Είτε κάποιος μας προσκαλεί για ένα μαρτίνι είτε για έναν καφέ, στο πρώτο ραντεβού θα πρέπει να αναλάβει ο ίδιος τον λογαριασμό, εκτός κι αν συμφωνήσουμε εξ αρχής στο «μισά-μισά». Η συγκεκριμένη τάση, επιτρέπει στον καθένα να οργανώσει ένα πρώτο ραντεβού προσαρμοσμένο στα οικονομικά του μέτρα και σταθμά χωρίς να έρχεται κανένας σε άβολη θέση. Αν θέλουμε, ωστόσο, να είμαστε ειλικρινείς, στην straight μεριά του dating, είθισται ακόμη και σήμερα ο άντρας να προσκαλεί τη γυναίκα σε ραντεβού, οπότε ο παραπάνω κανόνας αυτόματα επιβεβαιώνει την παγιωμένη αλήθεια. Όπως και να ‘χει, τα ραντεβού δεν είναι δοσοληπτικές σχέσεις ούτε διπλωματικά επεισόδια, οπότε σε κάθε περίπτωση να είστε προετοιμασμένοι να αναλάβετε τις ευθύνες.
Διαβάστε επίσης / Οι πιθανότητες να συναντηθούμε με έναν πρώην είναι πολλές: Να τι πρέπει να ξέρουμε
