θάλασσα-και-ουρανός-σαν-την-ερημική-πα-232819
©Unsplash

Την ονειρεύομαι αγκομαχώντας ανάμεσα στα πυρακτωμένα τσιμέντα της Αθήνας. Τη σκέφτομαι κολλημένη στον Κηφισό κι ενώ φουντώνω το air condition μέχρι να μην το αντέχω πια. Φέρνω στο μυαλό μου τα τζιτζίκια και τον απαλό παφλασμό των κυμάτων – οι μοναδικοί ήχοι που επιτρέπεται να ακούγονται στην ερημική παραλία. Το λαίμαργο και βιαστικό πρώτο «μπλουμ» στα κρυστάλλινα, ελαφρώς παγωμένα νερά. Τον ήχο από το αργό κολύμπι και τα μακροβούτια. Τον ήλιο που χορεύει στο βαθύ μπλε και τη γεύση από αλμυρό ροδάκινο πλυμένο στη θάλασσα.

Τον ύπνο με το βιβλίο ανοιγμένο πάνω στην κοιλιά και το ελαφρό απογευματινό αεράκι στα μάγουλα. Πάνω απ’ όλα αδημονώ για την απόλυτη ηρεμία που βρίσκω μόνο σε μία παραλία, στην οποία βρισκόμαστε αποκλειστικά ο άνθρωπός μου κι εγώ – άντε και κάνα δυο άλλοι «έξοριστοι», πάντα σε ασφαλή απόσταση μερικών δεκάδων μέτρων.

Θάλασσα και ουρανός: Σαν την ερημική παραλία το καλοκαίρι, δεν έχει-1
©Unsplash

Δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο από την ερημική παραλία το καλοκαίρι. Το συνειδητοποιείς τη στιγμή που θα τη συναντήσει το βλέμμα σου, όταν σε υποδέχεται με τα προκλητικά, καταγάλανα νερά της. Τι κι αν έχεις λουστεί στον ιδρώτα λόγω πεζοπορίας μέσα στο λιοπύρι ή από τις ατελείωτες ώρες στο αυτοκίνητο. Τι κι αν έχεις κατακαεί σε ώμους και πλάτη και ξέρεις ότι το βράδυ θα υποφέρεις. Τι κι αν η άμμος τσουρουφλίζει σαν δαιμονισμένη. Τι κι αν πρέπει άμεσα να ξεφορτώσεις εξοπλισμό παραλίας, φαγητά, νερά, ψυγειάκια, αντηλιακά, φαρμακεία –απαραίτητα–, ψαροντούφεκα, διάφορα έντυπα και βιβλία, καρεκλάκια και ό,τι άλλο έχει ανάγκη ο καθένας. Η παραμικρή ταλαιπωρία ξεχνιέται με την πρώτη βουτιά. Η ξεκούραση έρχεται σε κύματα μαζί με το βλέμμα που πλανιέται ανάμεσα σε θάλασσα, ουρανό και βράχο.

Εκεί όπου κυριαρχεί η φύση και η ανθρώπινη παρουσία περιορίζεται σε ένα μακρινό λευκό εκκλησάκι. Οποιαδήποτε παραλία χαρακτηρίζεται από τους ντόπιους ενός νησιού ή καλοκαιρινού προορισμού ως «από τις πιο όμορφες, αλλά με δύσκολη πρόσβαση» ή «δεν έχει κόσμο ούτε τον Δεκαπενταύγουστο» γίνεται άμεσα στόχος για το επόμενο μπάνιο. Και τις περισσότερες φορές η εμπειρία δεν απογοητεύει.

Θάλασσα και ουρανός: Σαν την ερημική παραλία το καλοκαίρι, δεν έχει-2
©Unsplash

Δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που έχουν βρεθεί σε ένα παρόμοιο σκηνικό, με καλή παρέα και σε ασφαλείς συνθήκες, και δεν τους έχει σαγηνέψει. Καταλαβαίνω απόλυτα όσους δεν αγαπούν το μπάνιο στις πλαζ, τα λαδωμένα από αντηλιακά ζεστά νερά και τη φασαρία από τα μπιτσόμπαρα. Σας νιώθω απόλυτα αν μισείτε τον ήχο από τις ρακέτες και, αν με ρωτάτε, ένας από τους άγραφους νόμους της ερημικής παραλίας θα έπρεπε να είναι ότι απαγορεύονται.

Ή ότι επιτρέπονται σε μεγάλη –αλλά πολύ μεγάλη– απόσταση από τους fellow ερημίτες λουομένους. Επίσης θα περιλάμβανα σε αυτούς τους κανόνες τα ραδιοφωνάκια και τα ηχεία, γιατί, αν ήθελα να ακούσω τις μουσικές επιλογές κάποιου άλλου, θα πήγαινα σε μια οργανωμένη πλαζ. Τέλος, θα ήταν υποχρεωτικό να μαζεύει ο καθένας τα σκουπίδια του, συμπεριλαμβανομένων των αποτσίγαρων και των κουκουτσιών από τα ροδάκινα που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Την ερημική παραλία, όπως και οποιοδήποτε άλλο παρθένο σημείο της φύσης, οφείλεις να την αφήνεις όπως ακριβώς τη βρήκες – χωρίς ανθρώπινα ίχνη.

Οι ερημικές παραλίες είναι καλά κρυμμένα μυστικά. Από αυτά που κυκλοφορούν από στόμα σε στόμα και ανάμεσα σε ανθρώπους που σέβονται τόσο ο ένας τον άλλο, όσο και τη μαγεία της εν λόγω εμπειρίας. Οι πιο όμορφες παραλίες δεν ανεβαίνουν στο Instagram και δεν ταγκάρονται στα social media – ιδανικά θα προσέθετα και αυτό στη λίστα με τους κανόνες. Είναι ψιθυριστές απολαύσεις που εύχεσαι κάθε καλοκαίρι να μην τύχουν προσοχής από τα άγρια πλήθη. Γιατί δεν υπάρχει τίποτα πιο απογοητευτικό από το να φτάνεις στην αγαπημένη σου παραλία τον Ιούνιο και να τη βλέπεις ξαφνικά γεμάτη ξαπλώστρες, χρωματιστά κοκτέιλ και summer beats. Ή να έχει κατακλυστεί από σκάφη που ανακάλυψαν την από θαλάσσης πρόσβαση στο παραδεισένιο σημείο και αρνούνται να σεβαστούν οποιονδήποτε κανόνα – άγραφο ή μη. Υπάρχει, βέβαια, ακόμα ένας εφιάλτης: αυτός της δημοσίευσης της αγαπημένης σου «καβάτζας» σε άρθρο για τις πιο όμορφες μυστικές παραλίες ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ, και μάλιστα σε δημοφιλές on line έντυπο – μαζί με πολύ συγκεκριμένες συντεταγμένες στον χάρτη. Πρόκειται για την απόλυτη καταστροφή ενός σημείου το οποίο για μερικούς ανθρώπους αποτελούσε κάποτε ανάσα μέσα στην αστική καθημερινότητα.

Από την άλλη μεριά, κάποιοι τυχεροί με διαθέσιμο χρόνο τις καθημερινές ή ορισμένοι τολμηροί χειμερινοί κολυμβητές απολαμβάνουν ενίοτε και το εξής προνόμιο: να κολυμπούν σε δημοφιλείς παραλίες, όταν σε αυτές δεν υπάρχει κόσμος. Έχουν την πολυτέλεια να τις βιώνουν με εντελώς διαφορετικό τρόπο, σαν να είναι ένας άλλος τόπος. Έχει τύχει να βρεθώ Πρωτομαγιά στις όμορφες Αποθήκες της Άνδρου και να υπάρχει στην παραλία μονάχα ένα ακόμα αυτοκίνητο. Ή να βουτήξω στα πεντακάθαρα νερά του Σχοινιά –ω, ναι– Σεπτέμβριο μήνα, μια καθημερινή. Συμβαίνουν κι αυτά. Είναι όμως η εξαίρεση και συνήθως δεν αποτελούν παρηγοριά για όσους ψάχνουμε μια όαση ηρεμίας μέσα στον χαμό του κατακαλόκαιρου.

Έτσι, κάθε χρόνο πιάνω πλέον τον εαυτό μου να αναρωτιέται αν θα φτάσουμε κάποια στιγμή στο σημείο που δεν θα υπάρχουν πια απάτητα, ανεξερεύνητα μέρη. Καθώς ο πολιτισμός πλησιάζει όλο και πιο κοντά σε προορισμούς στους οποίους δεν φτάνει ούτε το σήμα για Internet, πάντα σκέφτομαι πώς θα είναι η θάλασσα και οι παραλίες όταν τα παιδιά μας θα βρίσκονται στη δική μας ηλικία. Αν θα προλάβουν να ζήσουν έστω και λίγο από το καθησυχαστικό άγγιγμα της άμεσης επαφής με το φυσικό περιβάλλον. Αν θα συνεχίσουν να υπάρχουν ερημικά μέρη με άγραφους κανόνες και απελευθερωτική ησυχία, όπου όσοι το επιθυμούν θα ξεκουράζουν το μυαλό και το σώμα τους. Το ελπίζω.

MHT