Διαβάζω παντού ότι η υφήλιος περνά φάση αγαμίας. Οχι μόνο οι συνομήλικοί μου, αλλά ακόμη και η GenZ. Οι εικοσάρηδες έχουν σταματήσει να κάνουν σεξ, γράφουν τα άρθρα. Δεν είναι μόνο οι καταγγελτικές αναλύσεις με τους πηχυαίους τίτλους. Είναι και τα στατιστικά στοιχεία: ένας στους 4 ενηλίκους εκπροσώπους της Gen Z λένε ότι δεν έχουν κάνει ακόμη σεξ και ο αριθμός των νέων που δεν είχαν ούτε μια ερωτική συνεύρεση τον τελευταίο χρόνο έχει διπλασιαστεί την τελευταία 15ετία, από 12% σε 24%. Πολλοί επισημαίνουν ότι η συγκεκριμένη γενιά επιδεικνύει μια γενικευμένη ατολμία: π.χ. πίνει λιγότερο ή καθόλου σε σχέση με την προηγούμενη, μένει στο σπίτι των γονιών. Αρα η καθυστερημένη πρώτη ερωτική επαφή εντάσσεται σε μια ευρύτερη τάση φοβικής καθήλωσης στην παιδική ηλικία.
Στο γερμανικό πονκαστ της εφημερίδας ΖΕΙΤ «Το επονομαζόμενο παρόν» (Die sogennante Gegenwart) η συζήτηση για τα αίτια της αποχής από το σεξ περιστρέφεται γύρω από τον αυτοερωτισμό, που προκαλεί η εμμονή με τα σόσιαλ μίντια και η εικόνα του εαυτού. Ολη η λίμπιντο εξαντλείται εκεί. Ο κοιλιακός, το προτεταμένο χείλος, το γραμμωμένο χέρι, οι χρήστες κοιτούν τον ψηφιακό καθρέφτη και διεγείρονται μόνοι τους. Είναι όλοι τους oversexed but underfucked, υπερσεξουαλικοποιημένοι αλλά χωρίς να κάνουν πράγματι σεξ, αποφαίνονται οι συμμετέχοντες στο διάλογο.
Τα φύλα τελούν σε διαρκή σύγχυση με αντικρουόμενα ερεθίσματα. Από τη μια το μάτσο πρότυπο των αδερφών Τέιτ, οι incels, η βίαιη σχηματοποίηση του σεξ από τη βιομηχανία του πορνό κι από την άλλη η νομική κατοχύρωση της συναίνεσης, η διεκδίκηση του οργασμού, ο φεμινισμός, η ρευστότητα φύλου. Ο 20χρονος γκουρού των looksmaxxer, Clavicular, λέει ότι δεν τον νοιάζει να κάνει έρωτα με ένα κορίτσι, αρκεί να ξέρει ότι της αρέσει και θα μπορούσε δυνητικά να το κάνει. Πιο πολύ τον ενδιαφέρει η δυνατότητα, παρά η πράξη καθεαυτή. Εσπασε με ένα σφυρί το πηγούνι του για να γίνει τετράγωνο, προφανώς αντέχει και την οδύνη της στέρησης.
Τα νέα κορίτσια επίσης άγονται και φέρονται. Να ακολουθήσουν την Εμράτα με μεγάλα στήθη και ηδυπαθή χείλη, ρίχνοντας καμία ματιά σε κανά βιβλίο της μόδας ή να αφήσουν τρίχες στις μασχάλες και να βγουν από το Ινσταγκραμ; Να ανεχτούν ή ζητήσουν τον εικονικό πνιγμό στο όνομα της BDSM ανοιχτότητας ή να προτεραιοποιήσουν την ειλικρινή ηδονή; Και τέλος πάντων υπάρχει ειλικρινής ηδονή, όταν ο κατακλυσμός εικόνων έχει εγκαθιδρύσει στο κεφάλι τους πως μοιάζει η ηδονή; Πού σταματάει η «καύλα» και αρχίζει η καύλα;
Είναι μηχανισμός αυτοπροστασίας εξηγούν τα ίδια άρθρα. Οι νέοι δεν θέλουν να διακινδυνεύσουν, φοβούνται να δεθούν. Δεν είναι μόνο ότι δεν κάνουν σεξ, δεν κάνουν σχέσεις. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται κι η ιστορία με τα situationships, σχέσεις που δεν προσδιορίζονται ως σχέσεις, αλλά ασαφείς καταστάσεις. «Είναι σύνθετο» όπως θα λέγαμε και στην προϊστορική φεϊσμπουκική εποχή.
Αναρωτιέμαι ξανά αν όλα αυτά τα άρθρα ότι οι νέοι δεν κάνουν σεξ έχουν γραφτεί από τους ίδιους ανθρώπους, που αποκήρυσσαν τους νέους ως «χιονονιφάδες», υπερευαίσθητους πολυτραυματίες της πανδημίας. Που τους αντιμετωπίζουν με τη συγκατάβαση της προηγούμενης γενιάς, νοσταλγώντας τη δική τους σεξουαλική επανάσταση. Ποια ακριβώς όμως; Της δεκαετίας του 1960 και του 1970; Οταν δεν είχε ακόμη ανακαλυφθεί ούτε μελετηθεί διεξοδικά η λειτουργία της κλειτορίδας; (Θυμίζω ότι η έκθεση Χάιτ για τη γυναικεία σεξουαλικότητα κυκλοφόρησε το 1976). Ή της δεκαετίας του 1980 και του 1990 όταν το Εϊτζ θέριζε την κουίρ κοινότητα κι απελευθέρωση θεωρείτο στην Ελλάδα το αφιέρωμα των περιοδικών «στο μουνί» (γραμμένο φυσικά από επαϊοντες άντρες, χαχα) ενώ από πίσω ο σεξισμός έκανε πάρτι.
Θέλω να πω: Μήπως τελικά οι νέοι κάνουν τρελό σεξ όλη μέρα και δεν το ομολογούν για να μη ζηλέψουμε; Κι αν πάλι όχι, μήπως να τους αφήσουμε λίγο ήσυχους αντί να τους αγχώνουμε;
