«Έρχεται ο Μαντάς!». Η φράση ακούστηκε πρώτη φορά από τη συχνότητα του Mega το 2000, σηματοδοτώντας το ξεκίνημα της άκρως πρωτοποριακής για την εποχή μαύρης κωμωδίας Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή;, που συνεπέγραψαν με τη χαρακτηριστική καυστική τους σάτιρα ο Αλέξανδρος Ρήγας και ο Δημήτρης Αποστόλου. Η Αλέκα, η Φωφώ, η Ντομινίκ και η Πόπη, οι τέσσερις ετερόκλητες πρωταγωνίστριες που «σμίλευσαν», μεγάλωσαν στο ίδιο ορφανοτροφείο και συνδέονται από μια αθέατη συγγένεια: κουβαλούν την κοινή πληγή της παιδικής κακοποίησης από τον Γεράσιμο Μαντά, τον άνδρα που μικρές ορκίστηκαν με όση δύναμη τους απέμεινε να εκδικηθούν. Έτσι ξεκινά η διαδρομή τους, σε μια σειρά που σταμάτησε άδοξα στο έβδομο επεισόδιο, αλλά που προλάβαμε να θαυμάσουμε για το πώς διείσδυσε στο τραύμα και, τελικά, το έντυσε με το παράδοξο χιούμορ που γεννά το ένστικτο της επιβίωσης. Είκοσι πέντε χρόνια αργότερα ήρθε, επιτέλους, η στιγμή να μάθουμε την κατάληξη της ιστορίας – αυτή τη φορά στις κινηματογραφικές αίθουσες, μέσα από δύο ταινίες.
Συναντώ την Παναγιώτα Βλαντή στο θέατρο, όπου προετοιμάζεται για την επόμενη δουλειά της, αν και αφορμή για την κουβέντα μας είναι ο ρόλος της στην κινηματογραφική μεταφορά του Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή; – Το Πρώτο Μέρος, την οποία θα δούμε στις αίθουσες τον Ιανουάριο. Μια ανάσα πριν από την κυκλοφορία της ταινίας που γράφει και σκηνοθετεί ο Αλέξανδρος Ρήγας, η αγαπημένη ηθοποιός, με τη γλυκιά συστολή, μου μιλάει για την αρχική της αντίδραση όταν της προτάθηκε να συμμετάσχει, την πρόκληση να υποδυθεί την Ντομινίκ Σεζάρ, τη σύνδεση με τις συμπρωταγωνίστριές της, αλλά και για το «τι ψυχή» θα ήθελε να παραδώσει η ίδια με την εμπειρία που έχει συλλέξει έως σήμερα.
Τι ψυχή θα παραδώσεις, μωρή; – η νέα εποχή, λοιπόν!
Πράγματι. Τέσσερις γυναίκες, με τις ρωγμές της η καθεμία, έχουν τώρα μια δεύτερη ευκαιρία. Κακοποιήθηκαν, επιβίωσαν και επανενώνονται για να πάρουν, επιτέλους, τη ρεβάνς. Ή, μάλλον, όχι. Δεν θέλουν να εκδικηθούν, να δικαιωθούν θέλουν και να σταματήσουν τον κύκλο της κακοποίησης. Έχει ενδιαφέρον, γιατί ο Αλέξανδρος κάνει κάτι άλλο αυτή τη φορά. Δεν ξεπατικώνει ούτε μιμείται τον εαυτό του. Το σενάριο είναι το ίδιο, η αφήγηση διαφορετική.
Τι αλλάζει; Μιλάμε για μια ιστορία που επιβεβαιώνει καθαρά πια πως δεν ανήκει στην εποχή της, αλλά στους ανθρώπους που συνεχίζουν να την κουβαλούν.
Ο τρόπος που φωτίζονται οι ρωγμές των ηρωίδων. Το χιούμορ παραμένει, αλλά η ματιά είναι πιο διεισδυτική. Άλλωστε, αυτό κάνει η μαύρη κωμωδία. Εκεί που γελάς, δαγκώνεις και λίγο το χείλος, νιώθεις και ένα σφίξιμο στο στήθος. Το θέμα της παιδικής κακοποίησης είναι σκοτεινό και ευαίσθητο, και δουλέψαμε πολύ για να μην υποτιμήσουμε, να μην προσβάλουμε ή να μη βγάλουμε χαρακτήρες-καρικατούρες.
Σας τρόμαξε αυτό; Ξέρουμε πως θα γελάσουμε, αλλά το κείμενο πραγματεύεται έναν σκληρό και σκοτεινό δρόμο για πολλές γυναίκες.
Δεν σου κρύβω ότι έχω μεγάλη αγωνία για το πώς θα το δει ο κόσμος. Θα έλεγα πως το να καταπιαστείς με αυτό το θέμα είναι σαν εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς, θέλει ιδιαίτερη διαχείριση. Η σειρά είχε περισσότερα κωμικά στοιχεία, αυτό που κάναμε τώρα εμείς ακολουθεί την εποχή, έχει άλλη αισθητική και άλλα ερεθίσματα.
Ποια ήταν η πρώτη σας αντίδραση όταν σας πρότειναν να συμμετάσχετε;
Φοβήθηκα! (γέλια). Δίσταζα να αναλάβω τον ρόλο που είχε υποδυθεί η Ελένη Ράντου, καθώς ο Αλέξανδρος μου πρότεινε την Ντοντό. Το έχω ξαναπεί, τη θεωρώ σπουδαία ηθοποιό την Ελένη. Είναι δύσκολο να αναβιώσεις έναν ρόλο που έχει ταυτιστεί με κάποιον άλλον. Γι’ αυτό δεν είπα αμέσως «ναι», πήρα χρόνο να το σκεφτώ, γιατί δεν είμαι και αμιγώς κωμική ηθοποιός όπως εκείνη.
Τι σας ώθησε να πάρετε την απόφαση;
Κατάλαβα πως πρόκειται για κάτι καινούργιο, η ίδια ιστορία αλλά υπό νέο πρίσμα. Επίσης, έμαθα ποιες θα ήταν οι υπόλοιπες κυρίες, και αυτό έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο. Ήξερα πως έχουμε κάποιους κοινούς κώδικες στη δουλειά, τις θαύμαζα, και αφού το είδα ψύχραιμα είπα να το τολμήσω.
Πώς ήταν τα γυρίσματα;
Δύσκολα και απαιτητικά. Συνδέθηκα πολύ όμως με αυτές τις τρεις γυναίκες (σ.σ. Μαρία Λεκάκη, Ελένη Ουζουνίδου, Βασιλική Ανδρίτσου), όπως και με τον Λάζαρο Γεωργακόπουλο, ο οποίος υποδύεται τον Μαντά. Σεβαστήκαμε ουσιαστικά η μία την άλλη, δώσαμε τον χώρο και τον χρόνο που χρειαζόταν, και αυτό βοήθησε πολύ. Είχαμε πολλά νυχτερινά γυρίσματα, κόπωση. Και η κόπωση φέρνει γκρίνια κάποιες φορές, αλλά εμείς την ξεπεράσαμε, γιατί είχαμε βρει τους μεταξύ μας κώδικες και όταν έπεφτε η μία, τη σήκωνε η άλλη.
Γελούσατε πολύ να υποθέσω;
Πάρα πολύ! Υπήρχαν στιγμές που δεν μπορούσαμε να σταματήσουμε. Κάποιες φορές από την κούραση λέγαμε και ασυναρτησίες, οπότε εκεί κι αν γελούσαμε. Αν δεν είχαμε αυτές τις στιγμές, δεν ξέρω πώς θα αντέχαμε. Θα τα δείτε, κάναμε καταδιώξεις, σκάψαμε λάκκους, γενικά έχει περιπέτεια.
Έχετε σκεφτεί καθόλου τη σύγκριση; Ο κόσμος περιμένει χρόνια το φινάλε και οι προσδοκίες είναι πολλές.
Την έχω σκεφτεί αρκετά και είμαι προετοιμασμένη. Ξέρω ότι μπορεί να με συγκρίνουν με την Ελένη Ράντου, αλλά ξέρω και πως δεν προσπάθησα να μιμηθώ τίποτα. Σε καμία των περιπτώσεων δεν θα είμαι καλύτερη από την Ελένη. Θα είμαι διαφορετική όμως. Αν τους αρέσει, καλώς. Εγώ ξέρω πως δούλεψα πάρα πολύ.
Με τι αίσθηση θα θέλατε να αφήσουν οι θεατές την αίθουσα;
Με γλύκα. Δεν θέλω μόνο να ξεκαρδιστούν, θέλω να αγαπήσουν αυτές τις γυναίκες που εσωτερίκευσαν τον πόνο, να τις κατανοήσουν και να μη μείνουν μόνο στην κωμική διάσταση.
Γυναικεία υπόθεση το σινεμά, γυναικεία και το θέατρο φέτος. Εκεί τι ετοιμάζετε;
Εκεί είμαστε τρεις γυναίκες ηθοποιοί και μία σκηνοθέτις. Θα ανεβάσουμε την Πλεξούδα της Λετίσια Κολομπανί, κείμενο βασισμένο στο best seller που διάβασα τυχαία το καλοκαίρι και η ζωή μού το έφερε στο θέατρο. Υποδυόμαστε τρεις τελείως διαφορετικές γυναίκες, με άλλες θρησκευτικές καταγωγές, κοινωνική και οικογενειακή κατάσταση. Ο δικός μου ρόλος ακολουθεί μια άτρωτη, επιτυχημένη γυναίκα που η ζωή τής τα αναποδογυρίζει και νιώθει να απορρίπτεται, σαν ό,τι κατέκτησε επαγγελματικά να μην έχει πια και τόση σημασία.
Εσείς με τις απορρίψεις πώς τα πήγατε;
Ποιος τα πάει καλά με τις απορρίψεις; Εγώ, όχι (γέλια). Υπάρχει η απόρριψη ακόμα και τώρα στη δουλειά. Όχι στον βαθμό που υπήρχε όταν ξεκινούσα, τότε είχα δεχτεί γύρω στις τριάντα απορρίψεις σε ακροάσεις. Ξέρω ότι είναι στο πρόγραμμα. Δεν θα αρέσω πάντα, έχω αρχίσει να συμφιλιώνομαι με τον κύκλο του επαγγέλματος, κι ας μην έρχεται άκοπα.
Η ομορφιά σας βοήθησε τελικά;
Η ομορφιά είναι δώρο, αλλά εγώ την απενοχοποίησα μεγάλη, άργησα να την απολαύσω. Είχα κράτημα, γιατί για πολλούς μια ωραία γυναίκα δεν μπορεί να είναι και καλή ηθοποιός. Όπως το βλέπω τώρα, πιστεύω πως καλό είναι να εκτιμάμε την ομορφιά όσο την έχουμε, χωρίς να γινόμαστε νάρκισσοι, φυσικά.
Έπειτα από τόσα χρόνια εμπειρίας, πώς νιώθετε όταν ανεβαίνετε στη σκηνή; Είναι ίδιος ο ενθουσιασμός;
Θέλω, όταν πατάω στη σκηνή, να πατάω γερά. Δεν με νοιάζει να επιδεικνύομαι στη ζωή μου, αν είμαι ωραία γυναίκα ή επιτυχημένη ηθοποιός. Θέλω όμως όταν ανεβαίνω στο σανίδι να καταλαμβάνω χώρο και να ξέρω τι παίζω. Δεν το πετυχαίνω πάντα, αλλά είναι το ζητούμενο.
Δεν μπορώ να μη ρωτήσω… τι ψυχή θα θέλατε να παραδώσετε;
Μια ψυχή με ήθος. Πιστεύω πολύ στο ήθος, είναι πέρα από το ταλέντο και την ομορφιά. Μου αρέσει η καθαρότητα του βλέμματος. Έτσι κι αλλιώς, στη ζωή έχουμε πολλά σκοτεινά διαλείμματα, το ήθος όμως είναι κάτι που, αν το έχεις, σε καθοδηγεί πάντα.
