IMG_6900

Politicult: Με δύναμη από τη Μαδρίτη

Το μεγαλείο που ζει η Μαδρίτη αμφιβάλω αν το ζει άλλη πόλη της Ευρώπης.

Σαν όαση παρακολουθούσα την ανταπόκριση από τα fashion shows στο Μιλάνο και στο Παρίσι. Μία ολική επαναφορά της κανονικότητας. Πόσο θέλω να πάω να δω την Cinemode έκθεση του Jean Paul Gaultier στην Cinemateque Francaise. Από το Λονδίνο τα νέα είναι πιο ιδιαίτερα “ Ζούμε τα 70ς! Δεν έχουμε πετρέλαιο, η κυβέρνησή μας είναι λίγο περίεργη , τα σούπερμαρκετς το παλεύουν αλλά εμείς παρτάρουμε σαν να μην υπάρχει αύριο! Δευτέρα βράδυ και όλοι είναι έξω..” Μου έστειλε μήνυμα η φίλη μου η Georgie.

Τα στόρις από το Μονακό ήταν τα πιο δύσπεπτα γιατί είχαν πολύ παγιέτα. Μετά από τόση καραντίνα άστραψε και βρόντηξε το στρας στους κοσμικούς κύκλους. Την ίδια στιγμή λιαζόμουν κυριολεκτικά με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί σε καφέ της calle de Serrano, στη Μαδρίτη. Τελείωνε ο μαραθώνιος και όλοι ήταν έξω. Παρήγγειλα κρασί γιατί αυτό έπιναν όλοι. Με τάπας, αυτή την εθιστική τορτίγια και jamon. Παράδεισος. Το μεγαλείο που ζει η Μαδρίτη αμφιβάλω αν το ζει άλλη πόλη της Ευρώπης. Τα μαγαζιά γεμάτα, η ποιότητα υψηλή παντού, οι αγορές οργανωμένες σε κάθε γειτονιά που έχει μεγαλειώδη κτίρια και τεράστια πεζοδρόμια. Πάρκα, πράσινο και ένας κόσμος που μας μοιάζει πολύ. Λίγο πιο καλόγουστος, λίγο πιο στιλάτος, λίγο πιο καλοχτενισμένος, λίγο πιο χαμογελαστός. Και λίγο πιο παλιομοδίτικος σε ότι αφορά το σέρβις και την ευγένεια.

 

Υπέφερε με τον κορωνοιό η Μαδρίτη, με σθένος αντιστάθηκε και δεν έκλεισε, οι κάτοικοι συσπειρώθηκαν, αγαπήθηκαν και τώρα απολαμβάνουν μία ασφαλή ελευθερία. Πήγα και στο θέατρο Latina. Ταλαντούχοι ηθοποιοί που ξεσήκωσαν τον κόσμο που τους καταχειροκρότησε. Κάτω από τις μάσκες τα μάτια χαμογελούσαν. Ουρές για κρουασάν στη La Duquesita , ονειρεμένες οι βεντάλιες του Olivier Bernoux.

Αγαπημένες οι διαδρομές στην Chueca. Τσιουάουα παντού. Κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρα στο κομμωτήριο Maison Eduardo Sanchez, μου θύμισε την Karita στα 80ς. Αξέχαστα τα σπάνια percebes του Ατλαντικού στο Pescador, η ατμόσφαιρα και η μουσική στο Tatel, τα τάπας στην Cristina Oria. Nα είχα ημέρες να τα επισκεφτώ όλα. Διατροφή δεν είδα να κάνει κανείς. Tα churros μοσχοπουλούσαν. Αλλού κρύβεται το μυστικό της σωστής σιλουέτας των κατοίκων της Μαδρίτης. Κάτι μου λέει ότι γυμνάζονται, ότι περπατάνε, ότι ζουν σε έναν τόπο με υψηλό επίπεδο ζωής.

Πίσω στην Αθήνα το Σύνταγμα ήταν κλειστό. Κάποιοι φώναζαν με ντουντούκες κάτω από τα αρχοντικά μπαλκόνια της Μεγάλης Βρετανίας. Η viral γκρίνια στα κόκκινα. Ακόμα συζητάμε για τα εμβόλια, ακόμα συζητάμε για lockdown. Προς το παρόν ας κατεβάσω το “Derroche” της Ana Belen που άκουσα να τραγουδάει μία εντυπωσιακή τρανς στο δρόμο γιατί τριγυρνάει στο μυαλό μου. Δεν είναι τυχαίο που αυτός ο πολύχρωμος τόπος είναι η πατρίδα του Αλμοδοβάρ.

 

Διαβάστε επίσης | Squid game: Γιατί το παιχνίδι του καλαμαριού είναι ήδη cult;

Scroll to Top