Όταν ο Editor–at–Large της Vogue Greece, Filep Motwary, συνάντησε τον Dylan Colussi, τον υπεύθυνο του αρχείου του Emilio Pucci Heritage Hub, για μια αποκλειστική συνομιλία στο επιβλητικό Palazzo Pucci στη Φλωρεντία, η συζήτηση εξελίχθηκε λιγότερο ως συνέντευξη και περισσότερο ως μια προσωπική αναστοχαστική εξερεύνηση της μνήμης, της μόδας και της λεπταίσθητης ευθύνης που συνεπάγεται η διατήρηση μιας κληρονομιάς που παραμένει ζωντανή μέσα στον χρόνο.
Συνέντευξη & Φωτογραφίες Filep Motwary
Μέσα στις τοιχογραφημένες αίθουσες του Palazzo Pucci, όπου η ιστορία μοιάζει να παραμένει σχεδόν απτή πάνω στο μετάξι, το χαρτί και τη μνήμη, ο Dylan Colussi μιλά για τα αρχεία όχι ως αποθήκες νοσταλγίας, αλλά ως ζωντανούς οργανισμούς σε διαρκή μεταμόρφωση. Μελετητής όσο και επιμελητής, ο Colussi απέκτησε το διδακτορικό του στο Università Iuav di Venezia, αφιερώνοντας την έρευνά του στην πολλαπλότητα των νοημάτων που ενσωματώνονται στα αρχεία και στις αρχειακές πρακτικές στη μόδα. Η δραστηριότητά του κινείται με φυσικότητα ανάμεσα στον ακαδημαϊκό χώρο και τη δημιουργία εκθέσεων: στα πιο πρόσφατα έργα του συγκαταλέγονται η νεοεκδοθείσα, εμβληματική έκδοση Emilio Pucci. The Art of Fashion (Rizzoli – Scripta Maneant, 2025), καθώς και η συμμετοχή του ως assistant curator στις εκθέσεις Gucci Cosmos και Memorabile. Ipermoda, αμφότερες υπό τη διεύθυνση της Maria Luisa Frisa. Παράλληλα, διδάσκει Fashion Curation στο Università di Bologna.
Θυμάται ότι βρέθηκε στο αρχείο σχεδόν απρόσμενα. Το 2018, ενώ ολοκλήρωνε το μεταπτυχιακό του στη Fashion Design στο IUAV University της Βενετίας, έλαβε μια προσωπική πρόσκληση από τη Laudomia Pucci να ενταχθεί στην ομάδα του Emilio Pucci Heritage. Οι δρόμοι τους είχαν διασταυρωθεί δύο χρόνια νωρίτερα, όταν ο Colussi πραγματοποίησε έρευνα στο αρχείο Pucci για την έκθεση Emilio Pucci Elements, σε επιμέλεια της Maria Luisa Frisa. Τότε είχε συμβάλει στην εγκατάσταση της έκθεσης στο Granaiolo της Τοσκάνης, ενώ παράλληλα συνεργαζόταν με φοιτητές του Polimoda για το mannequinage των ενδυμάτων.
Παρότι ήταν ήδη βαθιά εμπλεκόμενος στην επιμελητική έρευνα — συμπεριλαμβανομένων των πρώτων του συνεισφορών στο project Gucci Garden — ο Colussi παραδέχεται ότι αρχικά φανταζόταν το μέλλον του πιο κοντά στον σχεδιασμό μόδας παρά στην αρχειακή εργασία. Ωστόσο, η πρόσκληση να εισέλθει στον κόσμο του Emilio Pucci μετατόπισε κάτι ουσιαστικό μέσα του.
Περιγράφει πως αυτό που τον γοήτευσε δεν ήταν απαραίτητα ο θαυμασμός με την παραδοσιακή έννοια. Σε αντίθεση με πολλούς που προσέγγιζαν τον Pucci μέσα από το πρίσμα της λάμψης και της μεσογειακής απόδρασης, οι αισθητικές αναφορές του Colussi είχαν διαμορφωθεί από δημιουργούς όπως ο Walter Van Beirendonck και ο Martin Margiela. Ήταν ακριβώς αυτή η απόσταση που όξυνε την περιέργειά του. Κάτω από τα εμβληματικά μοτίβα και τη μυθολογία του jet set, ανακάλυψε μια αυστηρή διερεύνηση της υλικότητας, της σιλουέτας και της χωρικής φαντασίας — έναν σχεδιαστή βαθιά αφοσιωμένο στην κατασκευή τρόπων κατοίκησης του κόσμου.
Σήμερα, ο Colussi μιλά για το Palazzo όχι ως μουσείο, αλλά ως «Heritage Hub», έναν όρο που επιλέχθηκε συνειδητά από τη Laudomia Pucci ώστε να αντισταθεί στη στατική, επετειακή φύση που συχνά συνδέεται με τα θεσμικά αρχεία. Στη Φλωρεντία — μια πόλη ίσως ήδη επιβαρυμένη από το βάρος της διατήρησης — το Palazzo επιδιώκει αντίθετα να καλλιεργήσει μια ζωντανή σχέση ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Η κληρονομιά εδώ νοείται ως μια ενεργή διαδικασία επανερμηνείας και όχι ως παθητική συντήρηση.
Αυτή η φιλοσοφία διαμορφώνει κάθε πτυχή της εξελισσόμενης ταυτότητας του αρχείου. Αυτό που τον συναρπάζει περισσότερο είναι η διαρκής προσπάθεια ανάπτυξης νέων γλωσσών μέσω των οποίων το έργο του Emilio Pucci μπορεί να συνεχίσει να συνομιλεί με το σύγχρονο κοινό. Αναφέρεται, σχεδόν με τρυφερότητα, σε μια συνεργασία του 2020 με την ομάδα του Nook Street Market, η οποία αναδημιούργησε ένα αρχειακό ένδυμα Pucci για το videogame Animal Crossing: New Horizons. Το ένδυμα έγινε διαθέσιμο δωρεάν για λήψη από παίκτες σε όλο τον κόσμο.
Όπως εξηγεί, η χειρονομία αυτή είχε μια απροσδόκητη πνευματική και συναισθηματική βαρύτητα. Η μετατροπή ενός ιστορικού αντικειμένου μόδας σε μια δημοκρατική, ψηφιακή εμπειρία προσβάσιμη στις νεότερες γενιές φαινόταν απολύτως εναρμονισμένη με το πνεύμα του ίδιου του Emilio Pucci. Ο Pucci αγκάλιαζε την καινοτομία ενστικτωδώς, ανταποκρινόμενος στη νεωτερικότητα όχι με καχυποψία αλλά με ενθουσιασμό. Ακόμη και όταν αντλούσε έμπνευση από αναγεννησιακές εικόνες ή ιταλικές παραδόσεις, το έργο του παρέμενε βαθιά συνδεδεμένο με τη σύγχρονη στιγμή.
Μέσα στο αρχείο, ορισμένα αντικείμενα συνεχίζουν να αποκαλύπτονται αδιάκοπα. Ανάμεσα στα πιο αγαπημένα του βρίσκεται το φουλάρι Canzone del Mare, ένα από τα πρώτα που σχεδίασε ο Emilio Pucci μετά το άνοιγμα της πρώτης του μπουτίκ στο Capri. Το έργο λειτουργεί ταυτόχρονα ως ένδυμα, χάρτης και αυτοβιογραφία: η πισίνα του θερέτρου στο Capri μετατρέπεται στο σώμα μιας γοργόνας, οι ομπρέλες της παραλίας γίνονται ηλιοτρόπια, ενώ θραύσματα της τοπικής γεωγραφίας διαλύονται μέσα στη φαντασία.
Αυτό που τον συναρπάζει είναι η σχέση του φουλαριού με την ιστορική παράδοση της υφασμάτινης χαρτογραφίας. Πολύ πριν το χαρτί τυποποιηθεί, οι χάρτες τυπώνονταν συχνά πάνω σε ύφασμα ώστε να αντέχουν καλύτερα στα ταξίδια. Ο Pucci, ίσως ασυνείδητα, επέκτεινε αυτή την παράδοση, μεταφράζοντας τη γεωγραφία της δικής του ζωής σε μια οπτική γλώσσα. Κάθε νέα συνάντηση με το φουλάρι αποκαλύπτει νέα επίπεδα νοήματος — μια υπενθύμιση ότι τα αρχεία δεν είναι στατικές αποθήκες, αλλά χώροι όπου η ερμηνεία εξελίσσεται διαρκώς παράλληλα με τη γνώση του ίδιου του θεατή.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης, ο Colussi επανέρχεται συστηματικά στην ιδέα ότι η κληρονομιά του Emilio Pucci έχει συχνά υπεραπλουστευθεί. Η ιστορία της μόδας, υποστηρίζει, τείνει να συμπιέζει τους δημιουργούς σε γραμμικές αφηγήσεις που αδυνατούν να αποδώσουν την πολυπλοκότητα των πρακτικών τους. Αυτή υπήρξε μία από τις κεντρικές ιδέες πίσω από το Pucci Manifesto, τη νέα παρουσίαση στη Sala Bianca του Palazzo Pucci.
Η έκθεση εστιάζει στα διαμορφωτικά χρόνια του έργου του Pucci, αποκαλύπτοντας πόσο στενά ανταποκρίνονταν τα σχέδιά του στις πραγματικότητες της μεταπολεμικής ιταλικής ζωής. Παρότι τα ενδύματά του εισήγαγαν αναμφίβολα καινοτόμες σιλουέτες και αισθητικές προσεγγίσεις, γεννήθηκαν επίσης μέσα από έναν προσεκτικό διάλογο με τις ανάγκες και τις επιθυμίες των σύγχρονων γυναικών. Το αρχείο αποδομεί τον μύθο του απομονωμένου ιδιοφυούς σχεδιαστή, αντικαθιστώντας τον με το πορτρέτο μιας προσωπικότητας βαθιά ενταγμένης σε κοινωνικά, πολιτικά και πολιτισμικά συστήματα.
Για εκείνον, το έργο του Emilio Pucci μπορεί ίσως να κατανοηθεί καλύτερα μέσα από τρία επαναλαμβανόμενα στοιχεία: το χρώμα, το ύφασμα και το σώμα σε κίνηση. Αυτές οι αρχές, που αναλύονται εκτενώς μέσα από το βιβλίο Emilio Pucci. The Art of Fashion, αποτέλεσαν το θεμέλιο της σχεδιαστικής του φιλοσοφίας. Αντί να επιβάλλει άκαμπτες σιλουέτες, ο Pucci παρατηρούσε πώς εξελίσσονταν οι ζωές των γυναικών και ανταποκρινόταν δημιουργώντας ενδύματα που διευκόλυναν την ελευθερία, την κίνηση και τη νεωτερικότητα. Η άνεση και η απλότητα δεν ήταν δευτερεύουσες αξίες, αλλά κεντρικές εκφράσεις της ίδιας της κομψότητας.
Το έργο που πραγματοποιείται σήμερα μέσα στο αρχείο αντανακλά αυτή την ίδια ευαισθησία. Παράλληλα με τα προγράμματα αποκατάστασης και συντήρησης — πολλά από τα οποία αφορούν ενδύματα που πλησιάζουν τα ογδόντα χρόνια ζωής — ο Colussi και η ομάδα του Emilio Pucci Heritage επανεξετάζουν διαρκώς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται για την καταλογογράφηση και την περιγραφή της συλλογής. Καθώς η πολιτισμική κατανόηση εξελίσσεται, το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τα πλαίσια μέσα από τα οποία ερμηνεύονται τα αρχεία.
Ωστόσο, επιμένει ότι η διαίσθηση παραμένει εξίσου σημαντική. Η μόδα, άλλωστε, σπάνια λειτουργεί αποκλειστικά μέσω της λογικής. Το αρχείο απαιτεί συναισθηματική ανάγνωση όσο και ακαδημαϊκή ανάλυση. Αυτές οι διαισθητικές ερμηνείες αναδύονται συλλογικά μέσα από τον διάλογο με τη Laudomia Pucci, την Ana Daniela Valle και τη Mobina Mirzaei, οι οποίες συμβάλλουν όλες στη διαμόρφωση της σύγχρονης φωνής του αρχείου.
Ίσως τα πιο αποκαλυπτικά να είναι τα φαινομενικά ασήμαντα αντικείμενα που διατηρούνται στη συλλογή. Ανακαλεί την ανακάλυψη μιας βαλίτσας γεμάτης ταξιδιωτικά ενθύμια που ανήκαν στον Emilio Pucci και στη σύζυγό του Cristina: καρτ ποστάλ από το Μεξικό, φωτογραφίες από το Capri, τυπωμένες εικόνες ρωσικών παλατιών, μικρά αναμνηστικά συγκεντρωμένα κατά τη διάρκεια ταξιδιών στα τέλη της δεκαετίας του 1950 και στις αρχές του 1960. Ανάμεσά τους ήταν κρυμμένα αυθόρμητα σχέδια για μελλοντικά μοτίβα, σχεδιασμένα βιαστικά στην πίσω όψη επίσημων δημοτικών εγγράφων της Φλωρεντίας, όπου ο Pucci κατείχε πολιτικό αξίωμα.
Για τον Colussi, αυτά τα θραύσματα αποκαλύπτουν την πορώδη σχέση ανάμεσα στη ζωή και τη δημιουργικότητα. Ακόμη και μέσα στις υποχρεώσεις της δημόσιας ευθύνης, η φαντασία επέμενε ενστικτωδώς, αναδυόμενη σχεδόν ασυνείδητα μέσα από τη γραμμή και το χρώμα.
Το ίδιο το Palazzo συνεχίζει να εξελίσσεται ως ένα ζωντανό περιβάλλον και όχι ως ένα σφραγισμένο αρχείο. Φοιτητές σχεδιασμού μόδας από το IED (Istituto Europeo di Design ) στεγάζονται πλέον σε αρκετούς χώρους του πρώτου ορόφου, φέρνοντας νέα ενέργεια σε δωμάτια που κάποτε κατοικούσε ο ίδιος ο Emilio Pucci. Η παρουσία τους μετασχηματίζει διακριτικά τον σκοπό του αρχείου: τα ενδύματα δεν διατηρούνται απλώς, αλλά παρατηρούνται ενεργά, μελετώνται και αφομοιώνονται από τις μελλοντικές γενιές σχεδιαστών.
Ταυτόχρονα, το Palazzo N6 — το project φιλοξενίας του Palazzo — φιλοξενεί ιδιωτικά δείπνα και επιμελημένες επισκέψεις που προσκαλούν τους επισκέπτες στην οικεία ατμόσφαιρα της κατοικίας. Αυτές οι εμπειρίες στηρίζουν οικονομικά το αρχείο, ενώ παράλληλα επεκτείνουν την αφήγησή του πέρα από τα παραδοσιακά εκθεσιακά μοντέλα.
Καθώς η συζήτηση φτάνει στο τέλος της, ο Colussi στοχάζεται πάνω στο μέλλον των αρχείων με μια μορφή συγκρατημένης αισιοδοξίας. Η κληρονομιά, πιστεύει, επιβιώνει μόνο μέσα από τον διάλογο. Τη στιγμή που τα αρχεία παύουν να συνομιλούν με νέες φωνές — ερευνητές, φοιτητές, καλλιτέχνες και κοινό — κινδυνεύουν να καταστούν αδρανή. Η διατήρηση από μόνη της δεν αρκεί. Τα αντικείμενα πρέπει να συνεχίσουν να παράγουν νόημα μέσα στη μεταβαλλόμενη γλώσσα του παρόντος.
Υπό αυτή την έννοια, το Emilio Pucci Heritage Hub δεν διαφυλάσσει απλώς την ιστορία της μόδας. Την επανεγγράφει διαρκώς.
Cover: Emilio Pucci Heritage Hub © Filep Motwary
