«Πέρυσι το καλοκαίρι ήμουν στην Ύδρα και πίναμε με την παρέα μου ένα ποτό στο λιμάνι, όταν ξέσπασε μια απίστευτη καταιγίδα. Δεν έχω δει ποτέ στη ζωή μου τόση βροχή όση εκείνη τη μέρα. Από τη μια ήταν σαν να κατέβαινε από το βουνό ένας χείμαρρος. Από την άλλη, όλοι γύρω μας συμπεριφέρονταν σαν να μην τρέχει τίποτα, το αντιμετώπιζαν χαλαρά», μου λέει η Angèle. Και ξεκαθαρίζει ότι, τελικά, η συγκεκριμένη εμπειρία ήταν όμορφη. Όσο έμεινε στο νησί, παρατηρούσε τους ανθρώπους να ζουν τη ζωή τους χωρίς αυτοκίνητα, και θέλει να επιστρέψει κάποια στιγμή για δημιουργικούς λόγους, καθώς εντόπισε ένα καταπληκτικό, όπως μου περιγράφει, αρχοντικό με στούντιο ηχογράφησης – λογικά, αναφέρεται στο Old Carpet Factory, που χτίστηκε για την οικογένεια του Αναστάσιου Τσαμαδού, ήρωα του 1821, και πλέον ανήκει στον μουσικό παραγωγό Stephan Colloredo-Mansfeld.
Γεννημένη τον Δεκέμβριο του 1995 στις Βρυξέλλες, σε ηλικία 23 ετών είδε το άστρο της να εκτοξεύεται στη στρατόσφαιρα της pop. Τότε, το πέμπτο σινγκλ της καριέρας της, Tout Oublier, στο οποίο συμμετέχει ο ράπερ αδερφός της Roméo Elvis, έμεινε επί εννέα εβδομάδες στην πρώτη θέση του βελγικού chart. Οι πωλήσεις του το έκαναν τρεις φορές πλατινένιο στην πατρίδα της και διαμαντένιο στη Γαλλία, όπου επίσης έγινε #1 επιτυχία. Έκτοτε, πολλά κομμάτια της έγιναν hits και ξεπέρασαν τα σύνορα του γαλλόφωνου κόσμου. Πριν από έξι χρόνια, δε, το Fever, το δίγλωσσο ντουέτο της με την Dua Lipa, μπήκε στο Global 200 του Billboard. Σήμερα, το συγκεκριμένο τραγούδι πλησιάζει το μισό δισεκατομμύριο αναπαραγωγές στο Spotify, ενώ η ίδια τον Σεπτέμβριο είχε περί τα 6 εκατομμύρια μηνιαίους ακροατές στο ίδιο app.
Με την κάμερα κλειστή
Ο Δημήτρης Λιλής, από το ελληνικό παράρτημα της Sony, μου έχει στείλει ένα link για να ακούσω, πριν κυκλοφορήσουν, κάποια τραγούδια από το νέο άλμπουμ της. Η ομάδα της από τη Γαλλία με ενημερώνει ότι κατά τη διάρκεια της συνέντευξής μας, η οποία γίνεται μέσω της πλατφόρμας Microsoft Teams, η Angèle θα κρατήσει την κάμερά της κλειστή. Την ώρα που μπαίνει στο μίτινγκ και με χαιρετά με ένα γλυκύτατο «hey», τη φαντάζομαι με τα μαλλιά πιασμένα με λαστιχάκι και patches κάτω από τα μάτια. Ενδεχομένως, η πραγματικότητα να είναι τόσο διαφορετική όσο και ο ήχος των νέων τραγουδιών της από εκείνον των δύο πρώτων της δίσκων. Τα synthesizers έχουν πάρει το πάνω χέρι, τα beats κατά περίπτωση γίνονται σκληρά, είναι μελωδικά pop και την ίδια στιγμή κάπως underground, όπως συμβαίνει στο κομμάτι F4ck 4ever, που μοιάζει φτιαγμένο για να εξελιχθεί σε club anthem. «Νομίζω ότι αυτή τη φορά, όσο έφτιαχνα τον δίσκο, ήταν σαν να συνδέθηκα περισσότερο από ποτέ με το ένστικτό μου, υπό την έννοια του ότι προσπάθησα να μην υπεραναλύω τα πάντα και να το διασκεδάσω», μου λέει. Μεσολάβησαν τέσσερα έτη από το προηγούμενο άλμπουμ της, Nonante-Cinq (που μεταφράζεται ως «’95»). Μου εξηγεί ότι το μεγάλο χρονικό διάστημα οφείλεται και στο ότι της πήρε αρκετό καιρό μέχρι να καταλήξει στο ποια κατεύθυνση επιθυμούσε να πάρει η μουσική της. «Ήθελα το Instinct να έχει τον ήχο που θα ήθελα εγώ να ακούω». Αναρωτήθηκε, λοιπόν, τι είδος μουσικής πραγματικά απολαμβάνει στις περιοδείες της και κατέληξε στην dance. «Κατά κάποιον τρόπο, έκανα κυριολεκτικά το άλμπουμ των ονείρων μου», εξομολογείται, καθώς προσπάθησε να το φτιάξει όπως το ονειρεύτηκε. Συμφωνεί, δε, στο ότι η χορευτική της μουσική μπορεί να αποτελεί και ένα μέσο συναισθηματικής εκτόνωσης από το σκοτάδι που επικρατεί γύρω μας, στην παρούσα στιγμή της Ιστορίας.
Γαλλικό άγγιγμα
Όσο έφτιαχνε το Instinct, άκουγε κομμάτια από καλλιτέχνες που συνδέθηκαν με το ρεύμα του French touch στην ηλεκτρονική μουσική, όπως οι Daft Punk, αλλά και οι Tame Impala. Την ώρα που μιλάμε, στην playlist της υπάρχουν τραγούδια της Lana Del Rey, των Beach Boys, της Nelly Furtado, της Unknown Mortal Orchestra. Τη ρωτάω αν η στροφή της προς την ηλεκτρονική μουσική συνδέεται κατά κάποιον τρόπο και με την παγκόσμια επιτυχία που γνώρισε η επανεκτέλεση του Nightcall. Η Angèle, κατά τη διάρκεια της τελετής λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Παρισιού, ερμήνευσε αυτόν τον synth pop ύμνο στη σκηνή του Stade de France μαζί με τον Kavinsky –που έφυγε από τη ζωή φέτος τον Ιούλιο, στα πενήντα του χρόνια– και τους Phoenix. «Ξέρεις, επειδή είχα ήδη ξεκινήσει να δουλεύω το άλμπουμ, αυτό το γεγονός ήταν απλώς μια ευτυχής συγκυρία», θα μου πει.
«Και ένιωσα πολύ τυχερή μόνο και μόνο που γνώρισα τον Kavinsky». Έναν χρόνο αργότερα, έγινε το πρόσωπο του αρώματος Chance Eau Splendid του οίκου Chanel, με τον οποίο έχει πολυετή και πολυεπίπεδη συνεργασία. Για τις ανάγκες του διαφημιστικού του, μάλιστα, ηχογράφησε το A Little More, ένα από τα λίγα δικά της κομμάτια με αγγλικούς στίχους. «Δεν θα έλεγα ότι έχω μπει στον πειρασμό να ηχογραφήσω έναν εξ ολοκλήρου αγγλόφωνο δίσκο, αλλά σίγουρα έχω θελήσει να τραγουδήσω ξανά στα αγγλικά, όπως έκανα την εποχή που σπούδαζα μουσική», ομολογεί. Τα γαλλικά, όμως, δεν της προσθέτουν ένα «je ne sais quoi», έναν κάποιο σικ χαρακτήρα; Της φαίνεται ενδιαφέρον αυτό όταν της το λέω και το καταλαβαίνει, αλλά δεν την απασχολεί όταν τραγουδάει.
Μόνο extensions!
Από τον τρόπο που ντύνεται στις δημόσιες εμφανίσεις της έως το μακιγιάζ και τα μαλλιά της, που έχουν αλλάξει πολλά στιλ, μου δίνει την εντύπωση ότι η μόδα αποτελεί σημαντικό κομμάτι της ταυτότητάς της ως καλλιτέχνιδας. «Μου αρέσει να ντύνομαι και να στολίζομαι πριν βγω στη σκηνή, βρίσκω συναρπαστική τη διαδικασία της αναζήτησης του τι θα βάλω και την απολαμβάνω». Κάνει το ίδιο πράγμα, όμως, και ιδιωτικά, για τον εαυτό της. Απλώς, όταν βρίσκεται στη σκηνή, δράττεται της ευκαιρίας να φορέσει πράγματα που δεν θα φορούσε ποτέ στην καθημερινότητά της. Πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική, ξεχώριζε κάποια σταρ που να τη θεωρούσε icon τόσο για τη μουσική όσο και για τα looks της; «Τη Cher. Ήταν και συνεχίζει να είναι απόλυτα σοφιστικέ, μοντέρνα και απελευθερωμένη. Μου άρεσε ό,τι φορούσε, την έβρισκα μαγική». Κι εγώ το ίδιο.
Μία μέρα πριν από το διαδικτυακό μας ραντεβού με την Angèle, ρωτάω τον Arnaud C., έναν Γάλλο φίλο μου, τι γνώμη έχει για εκείνη. «Είναι κάτι σαν την Charli XCX, με περούκα Sabrina Carpenter», μου λέει. Της το μεταφέρω, επειδή μου φάνηκε πολύ αστείο, αλλά κατά κάποιον τρόπο και πετυχημένο, ακριβές. Μας πιάνουν και τους δύο τα γέλια. «Δεν ξέρω τι να πω, αλλά μ’ αρέσει, δεκτό ως κομπλιμέντο», καταλήγει. Πιο πριν, έχει ξεκαθαρίσει: «Δεν φοράω ακόμη περούκα, μόνο extensions!». Λίγο πριν αποχαιρετιστούμε, λέω να της κάνω μια χαζή ερώτηση. Αν μπορούσε να ξεχωρίσει μόνο ένα κομμάτι από το νέο της άλμπουμ, ποιο θα ήταν; Αρχίζει το αναμενόμενο τροπάριο: «Ο λα λα, είναι αδύνατον, είναι σαν να μου ζητάς να ξεχωρίσω ποιο από τα παιδιά μου αγαπάω περισσότερο». Ο κλήρος πέφτει στο Une Seule Vie, ένα από τα πρώτα τραγούδια που έγραψε για το Instinct, καθώς τρόπον τινά έδωσε στο άλμπουμ την κατεύθυνση που εν τέλει πήρε. «Σίγουρα, και επειδή αυτό το κομμάτι συνοψίζει πολλά από τα πράγματα που θέλω να εξωτερικεύσω». Στο ρεφρέν του τραγουδάει: «Le temps passe et on voit / nos vies entre nos doigts», που σημαίνει: «Ο χρόνος περνάει και βλέπουμε / τη ζωή μας να γλιστράει μέσα απ’ τα δάχτυλά μας». Στο βιντεοκλίπ του, απ’ όπου προέρχονται οι φωτογραφίες που βλέπετε στις σελίδες της Vogue Greece, τη θωρούμε να ανεβαίνει σε μια μοτοσυκλέτα κρεμασμένη από έναν γερανό και να κάνει «σούζες». «Η ζωή γλιστράει μέσα απ’ τα δάχτυλά μας», σκέφτομαι· η ζωή της Angèle…
* Το άλμπουμ Instinct θα κυκλοφορήσει στις 16 Οκτωβρίου από τη Sony Music.
