Δημήτρης Λαγός @Βασίλης Κεκάτος
Δημήτρης Λαγός @Βασίλης Κεκάτος
Δημήτρης Λαγός @Βασίλης Κεκάτος

Ο Βασίλης Κεκάτος γράφει ένα ποίημα στη Vogue για την ανθρώπινη επαφή

Άνοιξη - Στο μάτι του κυκλώνα. Με ένα visual poem ο Βασίλης Κεκάτος οπτικοποίησε τα δύο νέα τραγούδια του Παύλου Παυλίδη, αναδεικνύοντας την ανάγκη για επικοινωνία και επαφή, ακόμα και στις πιο δύσκολες συνθήκες.

Ο Παύλος Παυλίδης ανοίγοντας ένα νέο κύκλο στη μουσική του διαδρομή, παρουσίασε τα πρώτα του τραγούδια Άνοιξη και Στο μάτι του κυκλώνα. Την οπτικοποίησή τους ανέλαβε ο ταλαντούχος δημιουργός Βασίλης Κεκάτος ο οποίος έφτιαξε ένα visual poem, αφιερωμένo σε όλα αυτά που ενώνουν ή απομακρύνουν τους ανθρώπους, μέσα από ισχυρούς συμβολισμούς που παραπέμπουν στην αγριότητα της στρατιωτικής εκπαίδευσης, που όμως διακατέχεται από μια ακατανίκητη επιθυμία για ανθρώπινη επαφή. Ο Βασίλης Κεκάτος μέσα σε 9′ εκφράζει όλα όσα μας έλειψαν τον τελευταίο χρόνο, την ανάγκη μας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε.  Παράλληλα αποτυπώνει τις σκέψεις του μέσα από 9 νυχτερινά πορτρέτα αγοριών, που φωτογράφισε με μόνο όπλο τους τα λουλούδια.


©Νικολάκης Ζεγκίνογλου @Βασίλης Κεκάτος

Ένα στρατιωτικό τάγμα σε ένα άγονο τοπίο. Εννιά νέοι άνδρες που εκτελούν με προσήλωση τις ασκήσεις μιας σκληρής εκπαίδευσης, ενώ τα σώματά τους σταδιακά οδηγούνται σε Διονυσιασμό. Μιλιταριστικός ρεαλισμός που δέχεται τη βίαιη εισβολή της ποίησης, η οποία παραμονεύει πίσω από τις μηχανικές κινήσεις των ανυποψίαστων νεαρών στρατιωτών. Σώματα που γυμνάζονται, παλεύουν, πάλλονται, υψώνονται και πέφτουν μας φωτίζουν μία αθέατη πλευρά του ανδρισμού, που πίσω από την αυστηρότητα και την τυφλή υποταγή σε διαταγές και κοινωνικές επιβολές, φυλάει μία ανερμήνευτη επαφή στο πλαίσιο ενός κρύφιου ερωτισμού. Οι αρβύλες του τάγματος μας υποδέχονται σε ένα αχανές στρατόπεδο κάτω από τον απέραντο ουρανό, όπου το φυσικό φως αγκαλιάζει τα πρόσωπα και τα σώματα των εκπαιδευόμενων. Οι ασκήσεις μετατρέπονται σε μικρά σήματα επικοινωνίας μεταξύ τους, σε μία προσπάθεια αποδόμησης της τοξικής αρρενωπότητας που τους περιβάλλει και τους έχει γίνει σώμα. Μέχρι που, όταν νυχτώνει, οι νεαροί γίνονται περήφανα αυτό που είναι και τόσο επίμονα προσπαθούν να κρύψουν στο φως της μέρας: Σώματα που ψάχνουν τρόπο να αγαπήσουν και να αγαπηθούν.


©Γιάννης Μαμώλης @Βασίλης Κεκάτος

Με αφορμή αυτή τη συνεργασία, ο Βασίλης Κεκάτος έγραψε ένα ποίημα στη Vogue.

Τα σώματα μας

Κάθε νύχτα ασκούνται

Κάτω απ’ την παγωμένη σελήνη

Που εξαϋλώνει τα πάντα

Σ’ένα φως χωρίς μνήμη

Και δε συγχωρεί

Τα σώματα μας

Που κάθε νύχτα

Ασκούνται

Στο να μη συγχωρούν

Να μη θυμούνται

Να μη μας ακούν

Όταν μιλάμε

Για την αγάπη

Που καιροφυλακτεί

Πίσω απ’ τους θάμνους

Της πιο εγκαταλελειμμένης ερήμου

Βαθιά μέσα στην άμμο

Της σιωπηλής Σαχάρας

Που απλώνεται μέσα μας

Και μας φέρνει

Δίψα

Τα βράδια του μεγάλου καύσωνα

Του χρυσαφένιου ρολογιού

Που οι δείχτες του χτυπάνε

Πότε τικ – τακ

Και πότε τακ -τικ

Στις φλέβες μας

Και σε κάθε χτύπο μας λένε

Πως είμαστε ζωντανοί ακόμα

Αφού μια μυστική αρτηρία

Κουβαλάει το αίμα μας

Πάνω κάτω

Σαν υδράργυρο

Σε χαλασμένο θερμόμετρο

Που δε γνώρισε ποτέ του πυρετούς

Κι όμως εμείς καιγόμαστε

Από έναν εξωτικό πυρετό 36.6

Που δε λέει να ανέβει

Ούτε να πέσει

Όπως πέφτει το βλέμμα μου

Καμία φορά

Πάνω στα μέλη που κρύβεις από ντροπή,

Όχι δικιά σου,

Ντροπή που σου μάθανε οι άλλοι

Εκείνοι

Που δε λύγισαν ποτε

Από το βάρος ενός γαρύφαλλου

ή την ελαφρότητα μιας σκονισμένης

Αρβύλας

Και δεν κράτησαν στα χέρια τους ποτέ

Το καρδιοχτύπι

Μιας πεταλούδας

Που ανοίγει τα φτερά της

Και προκαλεί τους μεγαλύτερους

Κυκλώνες

Μέσα

Βαθιά

Στα σώματα μας


©Μιχαήλ Ταμπακάκης @Βασίλης Κεκάτος

©Σταύρος Τσουμάνης @Βασίλης Κεκάτος

©Ιώκο Ιωάννης Κοτίδης @Βασίλης Κεκάτος

©Δημήτρης Κίτσος @Βασίλης Κεκάτος

©Κώστας Τσουκαλάς @Βασίλης Κεκάτος

©Κώστας Νικούλι @Βασίλης Κεκάτος
Scroll to Top