Unsplash
Unsplash
Unsplash

Πότε θα έρθει η άνοιξη στις καρδιές μας;

Κάθε χρόνο περιμένουμε με αγωνία την άνοιξη. Φέτος όμως την έχουμε περισσότερο ανάγκη από ποτέ.

Πριν από έναν χρόνο ανέβαζα στόρι με τα λαχταριστά βραστά αυγουλάκια που απολάμβανα στο πιάτο, μαζί με φρεσκοκομμένα ντοματίνια και λίγο τυράκι, από τη βολή του σπιτιού μου. Εκείνες τις πρώτες μέρες της νέας μας πραγματικότητας, το να φάω ένα κανονικό πρωινό μια εργάσιμη μέρα μού φαινόταν αδιανόητη πολυτέλεια, μπροστά στις βιαστικές μπουκιές που κατέβαζα μέσα από το αλουμινόχαρτο στον δρόμο για τη δουλειά.

Θυμάμαι ξεκάθαρα την πρώτη περίοδο της πανδημίας, να κρυφοχαίρομαι με την προοπτική να παραμείνω για λίγο ακίνητη. Ανυπομονούσα να σταματήσει το ανελέητο πηγαινέλα στο λεκανοπέδιο, να αφεθώ στην ησυχία της απομόνωσης και να απολαύσω το σπίτι μας, αυτό που δεν προλαβαίναμε να χαρούμε καλά καλά ούτε τα Σαββατοκύριακα. Ο εσωστρεφής εαυτός μου έκανε πάρτι καθώς τακτοποιούσα τα μαξιλάρια του καναπέ και ετοίμαζα λίστες με όλα τα βιβλία που θα διαβάζονταν, επιτέλους! Ναι, οι συνθήκες που διαμορφώνονταν τότε φάνταζαν στα μάτια μου σαν ένα θεόσταλτο διάλειμμα από την κανονικότητα. Ξεκάθαρη άρνηση ή δικαιολογημένη άγνοια γύρω από τη σκληρή πραγματικότητα μιας πανδημίας; Δεν είμαι σίγουρη ποιο από τα δύο συνέβαινε. Είμαι όμως βέβαιη ότι την άνοιξη του 2020 ελάχιστοι μπορούσαν να φανταστούν τι θα επακολουθούσε.

Δώδεκα μήνες αργότερα, πιάνω τον εαυτό μου να κάνει υπολογισμούς με μανία. Τέσσερις οι μήνες που πήγα στο γραφείο. Τρεις οι φόρμες που φοριούνται εναλλάξ μέσα στο σπίτι και δύο τα φούτερ. Άπειρα τα εκατοστά της σκόνης που συσσωρεύονται καθημερινά. Δέκα εκατοστά που θέλω να κοπούν από τα μαλλιά μου. Περίπου ένα εκατομμύριο τα βήματα γύρω από το σπίτι. Τρεις οι απόπειρες για τρέξιμο. Μετρημένες στα δάχτυλα συναντήσεις με τους γονείς. Έξι οι μήνες που έχω να δω τα ανίψια μου από κοντά, να φιλήσω τα ζεστά τους μαγουλάκια και όχι να ακούσω τα γάργαρα γέλια τους μέσα από την οθόνη ενός κινητού. Ένα τραπέζι με φίλους και μία εκδρομή που ακυρώθηκαν. Μία Πρωτοχρονιά και ένα Πάσχα σε μπαλκόνι, περίπου πενήντα πυροτεχνήματα συνολικά. Έξι οι άνθρωποί μου που αρρώστησαν από τον ιό, δύο εκείνοι που νοσηλεύτηκαν. Μία η φίλη που ταξίδεψε αναγκαστικά στο εξωτερικό με το μωρό της και την ψυχή της κολλημένη στην πλάτη από την αγωνία. Δεκάδες τα teams meeting και τα zoom calls για δουλειά, γυμναστική, ψυχοθεραπεία. Τέσσερις οι φίλες-μαμάδες που παλεύουν με τις ψυχικές και τις σωματικές τους αντοχές καθημερινά, έχοντας τα παιδιά τους στο σπίτι και προσπαθώντας παράλληλα να ανταποκριθούν αξιοπρεπώς στις επαγγελματικές τους υποχρεώσεις. Ψυχαναγκαστικοί υπολογισμοί που μοιάζουν να μην έχουν ιδιαίτερο νόημα, παρά μόνο να απασχολούν ένα μυαλό σε κατάσταση αναμονής.


©Unsplash

 

Περιμένουμε, κάνουμε υπομονή. Κάποιοι πρέπει να σφίξουν πολύ παραπάνω τα δόντια. «Πότε θα έρθει η άνοιξη;» με ρωτάει η φίλη από το τηλέφωνο. Έχω να τη δω από το καλοκαίρι, όμως εξακολουθούμε να μοιραζόμαστε το αστείο μας. «Πότε θα έρθει η άνοιξη;» ξεκινούσα να τη ρωτώ συνήθως εκεί, περί τα τέλη του Γενάρη, τις μέρες που έκανε κρύο και έτρεχα να μπω στο αυτοκίνητο μετά τη δουλειά. «Έρχεται, έρχεται», μου έλεγε κάθε φορά και τα λόγια της με ζέσταιναν πιο πολύ κι από το κασκόλ μέσα στο οποίο έθαβα το πρόσωπο μου (προ μάσκας, φυσικά). «Πότε θα έρθει η άνοιξη;» ξεφυσούσα τα σκοτεινά απογεύματα του Φλεβάρη, λίγο πριν από τις σερπαντίνες και την Καθαρά Δευτέρα, και με διαβεβαίωνε ότι έρχεται, λίγο έμεινε ακόμα. Ύστερα έφτασε ο Μάρτιος και έκανε κάποιες καλές μέρες – από αυτές που μετανιώνεις για το τζάκετ που πήρες μαζί σου, αφού καταλήγεις να το κουβαλάς στα χέρια. Τα βράδια όμως έπιανε και πάλι ψύχρα, έμοιαζε με μια ανεπαίσθητη αίσθηση προδοσίας που την αισθάνομαι ξανά αυτό το διάστημα. Κυρίως τα Σαββατοκύριακα που ξεμένουν ορθάνοιχτες οι μπαλκονόπορτες από τα ηλιόλουστα μεσημέρια και μας ξεγελάνε.


©Unsplash

Η άνοιξη έρχεται σιγά σιγά, ποτέ δεν κάνει ξαφνική εμφάνιση. «Το καλό πράγμα αργεί», ακούω τα λόγια της μητέρας μου, πράγμα που δεν μοιάζει βέβαια να απασχολεί τις αμυγδαλιές που βιάζονται να ανθίσουν. Εκείνες, σε πείσμα όλων, στολίζονται με τα μικρά ροζ λουλουδάκια τους, ομορφαίνουν τους δρόμους γύρω από τα σπίτια μας και πλημμυρίζουν τα σαλόνια μας με μυρωδιές. Ό,τι και να συμβεί, οι ανθισμένες αμυγδαλιές είναι εκεί, κάθε Μάρτιο ή τέλη Φεβρουαρίου, διαρκής υπενθύμιση ότι η αγαπημένη εποχή θα έρθει και φέτος, ακόμα και μέσα σε κορωνοϊούς και lockdown, ακόμα και αν ρίξει μισό μέτρο χιόνι στο κέντρο της Αθήνας. Η άνοιξη βρίσκεται στον δρόμο, έχει σηκώσει τα φλοράλ φουστάνια της και τρέχει με γρήγορα βήματα για να φτάσει κοντά μας. Φέτος τη φαντάζομαι να σκουντάει έναν ολόκληρο πλανήτη που βρίσκεται σε χειμερία νάρκη και να προσπαθεί να τον γλυκάνει με χάδια από τα ανθισμένα της αγριολούλουδα. Την έχουμε ανάγκη όσο ποτέ: την ανακουφιστική ανάσα που φέρνει μαζί της η πιο καρποφόρα εποχή του χρόνου, κατά τη διάρκεια της οποίας η φύση αναγεννάται ολόκληρη. Περιμένουμε τα καινούρια καταπράσινα φύλλα για να πάρουμε κουράγιο, να θυμηθούμε ότι η ζωή συνεχίζεται με κάθε τρόπο και κάτω από οποιαδήποτε συνθήκη. Αυτό είναι άλλωστε η μοναδική σταθερά στην καθημερινότητά μας: ο κύκλος της ζωής και των εποχών που επαναλαμβάνονται μέσα στον θόρυβο από τις ειδήσεις, την κούραση, τα νεύρα, την απογοήτευση και την απελπισία. Κοιτάζοντας μέσα από τα παράθυρα των σπιτιών μας, περιμένουμε τον καλό καιρό και τον ήλιο που ζεσταίνει τα μπράτσα. Περιμένουμε τις μεγάλες μέρες και τις κατακόκκινες παπαρούνες που λαμπυρίζουν στον ήλιο. Τα ήρεμα νερά της θάλασσας που προκαλούν για πρόωρες παγωμένες βουτιές. Τη ζέστη που γαργαλάει τα ρουθούνια.

Την ίδια στιγμή καθένας περιμένει και κάτι διαφορετικό, κάτι προσωπικό, όπως και τις περισσότερες χρονιές άλλωστε: το εμβόλιο, την απελευθέρωση, τις αγκαλιές με τους δικούς του, τη συνάντηση με τον έρωτα, την επαναφορά της υγείας του, την κανονικότητα όπως τη γνώριζε πριν από τα απανωτά lockdown, την επιστροφή στο γραφείο, λίγες ώρες απόλυτης ξεκούρασης, το Πάσχα στο χωριό, τη μυρωδιά της άνοιξης στο νησί, ένα απόγευμα έξω με φίλους χωρίς χρονικούς περιορισμούς. Πότε θα έρθει η άνοιξη για τον καθένα, κανείς δεν το ξέρει. Καμιά φορά όμως αρκεί η γαργαλιστική αίσθηση του να την περιμένεις.

Διαβάστε επίσης | Love Letter To Athens: Φόρος τιμής στο κέντρο της Αθήνας

Scroll to Top