Unsplash
Unsplash
Unsplash

Καραντίνα αγάπη μου: Love on lockdown

Θυμήθηκα ξανά πρόσφατα ένα μάθημα Αγγλικής Λογοτεχνίας στη σχολή, κατά τη διάρκεια του οποίου είχαμε να διαβάσουμε το νέο τότε βιβλίο του Graham Swift “Tomorrow”. Η αφήγηση γίνεται στο πρώτο πρόσωπο και είναι ο εσωτερικός μονόλογος μιας γυναίκας μέσα στη νύχτα, μία αναδρομή στη ζωή της και μία πρόβα τζενεράλε για όσα πρόκειται να αποκαλύψει στα παιδιά της την επόμενη μέρα σχετικά με ένα οικογενειακό μυστικό. Θυμάμαι ακόμα πως όταν ήρθε η ώρα να το συζητήσουμε με την καθηγήτριά μας, μία συμφοιτήτριά μου σχολίασε πως ο Graham Swift απέτυχε να αποδώσει πειστικά τον γυναικείο πρωταγωνιστικό χαρακτήρα και το επιχείρημά της ήταν το εξής: Σε κάποιο σημείο της ιστορίας, η πρωταγωνίστρια και ο σύζυγός της έχουν μόλις αποχωρήσει από μία κηδεία και εκείνη νιώθει μία έντονη επιθυμία για σεξ επιτόπου, την οποία και ικανοποιεί. Σύμφωνα με τη συμφοιτήτριά μου, λοιπόν, εκεί ακριβώς ήταν που απέτυχε ο Graham Swift. Ο συγγραφέας σκέφτηκε αυτή την αντίδραση ως άντρας, ενώ μία γυναίκα θα ήταν περισσότερο συναισθηματικά φορτισμένη και δε θα είχε το μυαλό της στο σεξ σε μία τέτοια περίσταση. Προφανώς ήταν και είναι ξεκάθαρο το πατριαρχικό κατάλοιπο για τη γυναικεία αντίδραση πίσω από το σκεπτικό της συμφοιτήτριάς μου, αλλά, επιστρέφοντας στο παρόν, συνέχισα να αναρωτιέμαι για ποιο λόγο μου ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μου αυτή η σκηνή τη δεύτερη εβδομάδα της καραντίνας.

Εννοείται πως δεν ανακάλυψα εγώ τον τροχό με την εξήγηση που βρήκα. Ήταν ο Επίκουρος που έλεγε “όταν είμαστε εδώ και ζούμε, ο θάνατος είναι μακριά” και φυσικά τα είχε πει και ο Freud για τα δύο βασικά ένστικτα του ανθρώπου, τον έρωτα και τον θάνατο. Έχουμε ακούσει όλοι ότι ο έρωτας είναι ζωογόνος και ότι είναι ένας τρόπος να νιώσουμε ότι νικάμε προσωρινά τον θάνατο.

Φυσικά και αναγνώριζα πόσο τυχερή είμαι που μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση της πανδημίας, εγώ και οι δικοί μου άνθρωποι ήμασταν προς το παρόν υγιείς. Αλλά, διαβάζοντας πρόσφατα άρθρα όπως εκείνο του συγγραφέα David Kessler (έχει γράψει μαζί με την ψυχίατρο Elisabeth Kübler-Ross το βιβλίο “On Grief and Grieving”) για το “συλλογικό πένθος” που βιώνουμε όλοι με κάποιο τρόπο αυτή την περίοδο της πανδημίας, ένιωθα όλο και πιο έντονη την ανάγκη για εκείνο το ερωτικό αντίδοτο, ακόμα κι αν ήταν με κάποια μορφή που θα απασχολήσει το μυαλό μου σε ένα πρώτο επιφανειακό επίπεδο. Βαδίζοντας στην τρίτη εβδομάδα της καραντίνας, ένιωθα ότι έχω μεταμορφωθεί σε εκείνο το σαλιγκάρι λιμνών που – όπως διάβασα στη wikipedia – όλες οι αποφάσεις του ορίζονται από δύο μόνο νευρώνες: εκείνον που αποφασίζει αν νιώθει πείνα και εκείνον που ψάχνει αν υπάρχει φαγητό σε κοντινή απόσταση.


©unsplash

Εγώ και οι single φίλοι και φίλες μου νιώθαμε μεν ασφαλείς μέσα στο στα σπίτια μας, αλλά δεν ξέραμε πότε και αν θα ξανανιώσουμε εκείνο το σκίρτημα του φλερτ, την ερωτική διέγερση και την επιθυμία που σου ξυπνάει μία ωραία νέα γνωριμία. Και, όπως είπε και ο δημοσιογράφος John Paul Brammer στο newsletter του, αυτή η περίοδος έχει όλα τα χαρακτηριστικά για να μεγεθυνθούν στο μυαλό μας οι πιο άγριες φαντασίες μας: χρόνος, χώρος, στρες και απομόνωση. Αν νιώθαμε και πριν την ανάγκη να γνωρίσουμε κάποιον που θα μας συναρπάσει έστω και για λίγο, αυτό στις συνθήκες της καραντίνας είχε γίνει ακόμα πολλαπλάσια έντονο. Και μέσα σε όλα αυτά, έρχεται μία Τρίτη βράδυ να προστεθεί και ένα απρόοπτο μήνυμα από γραφείο συνοικεσίων στο κινητό μιας φίλης: “Γραφείο γνωριμιών μείνετε σπίτι και βρείτε τον άνθρωπο σκοπός σχέση συμβίωση ή γάμος Αθήνα Θεσσαλονίκη Πάτρα Τρίπολη” έλεγε το μήνυμα, με κεφαλαία γράμματα και με απουσία σημείων στίξης, και γελάσαμε πάρα πολύ, αλλά την επόμενη στιγμή θυμήθηκα την ατάκα “it’s funny cause it’s true”. Όσο και αν ήξερα κατά βάθος ότι είναι ένα μήνυμα που “στέλνουν” τα μικροαστικά κατάλοιπα.

Και κάπως έτσι, μέσα στην επόμενη μία ώρα, είχα φτιάξει το προφίλ μου στο tinder, είχα επιλέξει τις φωτογραφίες που θα ανέβαζα και νόμιζα πως ήμουν έτοιμη για να ξεκινήσω το φλερτ στην εποχή της καραντίνας. Τρεις ώρες, μόνο δύο swipe right (για όσους δε γνωρίζουν, το swipe right σημαίνει ότι σε ενδιαφέρει το προφίλ του άλλου) και έπειτα από την ερώτηση “τι ζητάς εσύ από έναν άντρα;” που δέχτηκα στο inbox, κατάλαβα ότι δεν ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω κουβέντα με αγνώστους σε μία τόσο φορτισμένη συναισθηματικά συγκυρία. Τι να απαντούσα; Ότι ζητάω να μπορώ να αντέξω μία καραντίνα μαζί του; Τέσσερις ώρες μετά την εγκατάσταση του tinder, διέγραψα τον λογαριασμό μου και την πιθανότητα μιας νέας γνωριμίας τώρα από το μυαλό μου.

Την επόμενη μέρα ανακάλυψα το instagram account The Social Distance Project, το οποίο δημιουργήθηκε από τη Meg Zukin, editor στο Variety, προκειμένου ο κόσμος να μοιράζεται τις προσωπικές του ιστορίες με τους συντρόφους τους μέσα στην καραντίνα. Εκεί διάβασα και για το ζευγάρι που ήταν αρραβωνιασμένο και συγκατοικούσε. Μέχρι που, έπειτα από έναν μεγάλο καυγά, αποφάσισαν να χωρίσουν και με έναν αυτοσχέδιο τρόπο (πριόνι;;) έκοψαν το kingsize κρεβάτι τους, χωρίζοντάς το σε δύο μονά. Και αναγκαστικά συνεχίζουν να συμβιώνουν.

Από την άλλη, μιλώντας την τέταρτη βδομάδα με έναν φίλο που μας ενώνουν 25 χρόνια φιλίας, έπιασα τον εαυτό μου να ξεστομίζει τη φράση “τι ωραία, κέρδισε ο έρωτας”, όταν εκείνος μου είπε πως η καραντίνα έτυχε να τον βρει στο σπίτι του μαζί με την κοπέλα του (σχέση εφτά μηνών) και περνάνε τόσο ωραία που αποφάσισαν να συγκατοικήσουν και full time, όταν λήξουν τα μέτρα. Και οκ, μπορεί από μικρή να με φώναζαν Μάρθα Βούρτση γιατί το ζούσα λίγο το δράμα μου, αλλά δεν περίμενα ότι η καραντίνα θα με μεταμόρφωνε έστω και στιγμιαία σε average disney princess.


©unsplash

Στην – δεν είμαι σίγουρη ποια πλέον – εβδομάδα, μία άλλη φίλη μας έστειλε στο girls only τσατ που έχουμε στο facebook πως στην αρχή της καραντίνας είχε φτιάξει για πλάκα μία λίστα με τα ονόματα των πρώην της και κάθε φορά που θα εμφανιζόταν και ένας, θα έβαζε ένα τσεκ δίπλα από το όνομά του. “Η λίστα έχει σχεδόν συμπληρωθεί με τσεκ” μας είπε πρόσφατα, ενώ προχθες μία άλλη φίλη έλαβε μήνυμα στο whatsapp από κάποιον που δεν μπορούσε να θυμηθεί ποιος είναι, αλλά εκείνος ομολόγησε πως την πέτυχε στο τίντερ και είπε να της στείλει για να μάθει “τα νέα της”. Εσείς; Τα νέα σας;

Παρακολουθώντας τα instagram stories μίας γνωστής από το εξωτερικό, στην ερώτηση “τι θα θέλατε περισσότερο να κάνετε μετά τη λήξη της καραντίνας;”, η πλειοψηφία των  – πολλών – απαντήσεων ήταν “dating”, ενώ μία απάντηση συγκεκριμένα ανέφερε “dating, meet people, have sex and go to a small greek island for vacation”. Αντίθετα, το γκάλοπ που έκανε ο γνωστός σκηνοθέτης Pedro Almodovar ανάμεσα στους φίλους του, όπως παραδέχτηκε πρόσφατα σε ένα άρθρο που δημοσίευσε, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι κανείς τους δεν έχει ερωτική διάθεση και υπάρχει μία συλλογική πεσμένη libido. To δικό του αντίδοτο είναι να βλέπει ταινίες με ιστορίες αγάπης που διακόπηκαν πριν ολοκληρωθούν..

Σύμφωνα με ένα δελτίο τύπου που έφτασε στο mail μου, μία έρευνα που έγινε κατά τη διάρκεια της καραντίνας έδειξε πως υπήρξαν 340.000 global searches για dating apps, ενώ τον τελευταίο μήνα 680 άνθρωποι έκαναν search τη φράση “do i love my boyfriend”, 300 το “do i love my girlfriend” και 2.500 το “should i break up with my boyfriend/girlfriend”.

Εγώ, πάλι, κάνω πλέον search για την καλύτερη συνταγή negroni, η συγκάτοικός μου για συνταγές μαγειρικής και αποφάσισα πως την – δύσκολη – πίστα “φλερτ μετά τη λήξη της καραντίνας” θα τη δουλεύω μέρα με τη μέρα.

Scroll to Top