Έπειτα από 15 υπέροχα χρόνια στην άγρια και μοναδική Σκύρο, ο Γεώργιος Καράμπελλας βρέθηκε σε αναζήτηση ενός νέου νησιώτικου καταφυγίου που να καλύπτει τη γνωστή, απρόσμενη προσέγγισή του στη ζωή. Τα ζητούμενα ήταν πολλά: να είναι σχετικά άγνωστο, με εύκολη οδική πρόσβαση για τα συμπράγκαλά του και τον αγαπημένο του συνοδοιπόρο, Θησέα (σ.σ. τον λευκό κόκερ σπάνιελ που σχεδόν πάντοτε τον συνοδεύει), να έχει αεροδρόμιο για μια γρήγορη “scapattina” Σαββατοκύριακου και να υπάρχει ευθυγράμμιση στις αύρες, με μία αδιόρατη καλλιτεχνική ματιά. Επίσης, να έχει ενδιαφέρουσα ιστορία και ένα αφήγημα ικανό να τον ιντριγκάρει, τα τοπικά προϊόντα να είναι άξια λόγου και νόστιμα, καθώς και να παρουσιάζει μία φυσική ομορφιά που να μην απολογείται, επειδή δεν θα σου χαριζόταν με τη μία· κάτι που θα πρέπει να σκάψεις, να δουλέψεις, να εξερευνήσεις. Φυσικά, οι προϋποθέσεις δεν τελειώνουν εδώ. Περιλαμβάνουν τη θέα στη θάλασσα και προς το ενετικό κάστρο, τη νησιωτική καθημερινότητα μιας Χώρας, αλλά και γοητευτικών οικισμών, τους ντόπιους να κρατάνε γερά τη μπατιέρα της αντίστασης στον υπερτουρισμό, αλλά και μία ιταλική εσάνς που να δίνει την απαραίτητη σέξι τσαχπινιά, όπως περιγράφει.
Ο τόπος βρέθηκε: το Μανιτοχώρι Κυθήρων. Οκτακόσια μέτρα από τη Χώρα. Μέσα από μια διαδρομή ανάμεσα σε πεύκα και κυπαρίσσια, που οι ντόπιοι αποκαλούν εύστοχα «Μικρή Τοσκάνη», ξεπροβάλλει ο περίφημος Πύργος Βενιέρη, της οικογένειας που πρώτη ξεκίνησε την εποίκηση επί Ενετοκρατίας. Μία υπέρογκων διαστάσεων πέργκολα, με μπλεγμένα μαεστρικά γιασεμί, αγιόκλημα, ρυγχόσπερμα και φούξια βουκαμβίλια, που απλώς περίμεναν ένα έμπειρο χέρι να τα καθαρίσει και να τους δώσει δεύτερη ζωή. Μυρωδιά θερινής ραστώνης!
Πέντε-έξι τσιμεντένια σκαλοπάτια οδηγούν σε ένα μακρόστενο μπαλκόνι, εκεί όπου αναπτύσσεται το φλατ οίκημα των 160 τετραγωνικών. Αλλεπάλληλα δωμάτια διαδέχονται το ένα το άλλο, δημιουργώντας μία υπέροχη ροή. Στους κάτω ισόγειους χώρους, άλλα 140 τετραγωνικά: απαραίτητες τεράστιες αποθήκες, δωμάτια υπηρεσίας, πλυσταριό, ακόμα και το παλιό φουρνόσπιτο. Και από τα παράθυρα προβάλλει ο κάμπος, με δεκάδες αιωνόβια κυπαρίσσια να ορθώνονται σε γεωμετρικές γραμμές που ορίζουν το τοπίο αποφασιστικά και αντρίκια. Αμπέλια, λοφίσκοι και, στο βάθος, το πέλαγος. Και ναι! Η αριστερή πλευρά του εντυπωσιακού κάστρου της Χώρας, φωτισμένου το βράδυ. Μαγεία! Ησυχία. Δυο-τρία σπίτια μόνο. Μία Ιταλίδα δίπλα, που ήρθε στο νησί πριν από σαράντα χρόνια. «Δύσκολη επιλογή σπιτιού», του λέει η ίδια. «Χρόνια έμενε εγκαταλελειμμένο και αναρωτιόμουν ποιος θα είναι ο θαρραλέος ή ο τρελός που θα το αναλάβει. Απ’ αυτό και μόνο καταλαβαίνω ότι θα ριζώσεις σε αυτόν τον τόπο, που δεν συγχωρεί την επιπολαιότητα». Δεν θα μπορούσα να εύχομαι καλύτερο καλωσόρισμα», θυμάται.
Στα πρώτα δέκα λεπτά το σενάριο ξετυλίχθηκε. Το όραμα ήταν συγκεκριμένο: λευκός καμβάς και έντονες πινελιές βιταμινούχου χρώματος – πράσινο, κόκκινο, κίτρινο, μια κλασική πλέον δική του παλέτα, για να δίνει πνοή σε κάτι που έχει ψυχή και ιστορία και απλώς περιμένει να ξαναγεννηθεί. Δημιουργήθηκαν δύο ολοκαίνουργια μπάνια, κρατήθηκε ο μαρμάρινος νεροχύτης στην κουζίνα, τα ξύλινα παραθυρόφυλλα ξαναβάφτηκαν στο μπαρουτοκαπνισμένο κόκκινο, με μία περισσότερη λάμψη. Μία αντίκα πόρτα από την κάποτε κατοικία του στην Πλάκα βρήκε τη θέση της ως βασική είσοδος, μια πύλη στο νέο σύμπαν. Στους χώρους, το εμβληματικό design, που πάντα τον ακολουθεί: από τα φωτιστικά των Castiglioni, στη Space Age λάμπα της Artemide, στην πασπαρτού λάμπα Mayday του Konstantin Grcic, σχεδιασμένη για τη Flos, τη στιβαρή Atollo του Magistretti και την πρωτοπόρο λάμπα των 70s Chiara, σχεδιασμένη από τον Mario Bellini για τη Flos.
Σε έπιπλα, η δερμάτινη πολυθρόνα Eames της Vitra σε λευκό και το πιτσιρίκι Rocking Chair των Eames σε κίτρινο, ο καναπές Marshmallow της Knoll, «σαν καμωμένος από το χέρι μικρού παιδιού», όπως τον περιγράφει, η οργανικής μορφής Tongue Chair του Pierre Paulin, η Wiggle Side Chair του Frank Gehry και δίπλα οι αναπαυτικές καρέκλες του Verner Panton. Ο Καράμπελλας αναμφισβήτητα γνωρίζει από design! Σε αρμονία, σχέδια του οικοδεσπότη – όπως ο μεγάλος κύβος από ταπεινό κόντρα πλακέ θαλάσσης, ντυμένος με αφρικανικά υφάσματα – μαζί με παλιά έπιπλα, αντίκες δεκαετιών, βαμμένα με έντονο χρώμα, και μεταλλικές ραφιέρες από επαγγελματικές κουζίνες σε ανοιχτή θέα, να φιλοξενούν όλη την οικοσκευή, έτοιμη προς χρήση, με τα σπάνια κεραμικά του Σκυριανού Γιάννη Φτούλη και τους ασημένιους θησαυρούς, συλλεγμένους από δημοπρασίες στην Αγγλία να ξεχωρίζουν δίπλα στα ξύλινα, σπαρτιατικής λογικής σκεύη.
Έξω, στο κτήμα, ένα μακρόστενο τραπέζι με τσουκάλια, κασέλες, καλαθούνες και ένα μπάρμπεκιου. Κάτω από τις αιωνόβιες ελιές και την ιαματική τους σκιά, μια παρέα από μεταλλικά τραπεζάκια καφενείου.
«Η ανοιχτωσιά του τοπίου ζαλίζει», θα μου πει. «Η ομορφιά του απλού είναι τόσο δύσκολη, και αυτό την καθιστά ακόμα πιο σημαντική. Είμαι πολύ νέος. Εδώ κάτι μου λέει πως θα ριζώσω.»
Με το καλημέρα, όλοι τον αγκάλιασαν. «Σπάνιο και τόσο αρεστό. Η διάθεση είναι η χαρά της ζωής σε συνδυασμό με το design που λατρεύω, την ηρεμία και την ενδοσκόπηση. Ένα αληθινό μανιφέστο ζωής. Ένα απολύτως προσωπικό πόνημα. Ένα καταφύγιο. Τοπίο σεφερικό. Κυπαρίσσια, πεύκα, σκίνα. Φραγκόσυκα. Αγριάδα. Ένα ωραίο άφημα. Φυσικότητα. Μεσόγειος και η Ελλάδα που αγαπώ. Εδώ είναι η γείωσή μου, μετά από ένα πολύ ζωντανό, με υπερέκθεση στην πληροφορία και στο lifestyle σύμπαν, στην εργασία μου, με την επαφή μου με τόσο κόσμο. Εδώ βρίσκω ιδιωτικότητα, την απόλυτη ηρεμία. Εδώ έχω όλα όσα επιθυμώ για ένα ελληνικό καλοκαίρι. Θάλασσα. Φαγητό. Συγκεντρώνω τις σκέψεις μου. Σχεδιάζω. Το μεσημέρι σιέστα. Και παλεύω για το δικαίωμα στην τεμπελιά. Πολυτέλεια είναι ο χρόνος. Αυτό είναι το ζητούμενο πλέον για όλους. Η ομορφιά. Η δημιουργικότητα. Οι στιγμές με τον εαυτό μας και τους αγαπημένους μας ανθρώπους.»
Ο ξενώνας
Η καμάρα. Με ταβάνια στα 5-6 μέτρα, φωτεινότατη, στο επίπεδο του εδάφους. Δύο πολύ μεγάλοι χώροι, συνολικής επιφάνειας τουλάχιστον 80 τ.μ., με αφημένα τα τρία τεράστια κιούπια, όπου αποθηκευόταν το λάδι, το νερό κ.λπ., βάφτηκαν κατάσπροι, όπως και οι ντεβορέ τοίχοι, για λάμψη. Στη γωνία ένα αληθινό πατητήρι, με τη στρόφιγγά του να κλείνει το μάτι πως όλα στη ζωή συμβαίνουν μαγικά, με τον Οκτώβριο να αναμένεται το The Wine Manifesto, κόκκινο Αγιωργίτικο κρασί από τη Νεμέα.
«Είμαι σπιτόγατος», θα μου πει, «γι’ αυτό δημιουργώ τόσους πολλούς χώρους στη ζωή μου. Μ’ αρέσει να έχω το σύμπαν μου, τις σκέψεις μου, τα πράγματά μου, να καταστρώνω τα καινούργια μου σχέδια. Τα πρωινά είμαι στο σπίτι με τον Θησέα. Μεσημέρι θα βγω στη Χώρα για φρέσκο χυμό πορτοκάλι με φρούτα και γιαούρτι, μία περατζάδα και χαιρετούρες σε γνωστούς και φίλους. Έχοντας κάνει τα άγρια χρόνια του ’90 ελεύθερο κάμπινγκ, έχω φάει όλο τον ήλιο και δεν το επιθυμώ πλέον. Προτιμώ να βρεθώ σε κάποιο από τα αγαπημένα μου εστιατόρια, στη σκιά, είτε στον Πιέρο, στο Λιβάδι, είτε στον Μάγο, στο Καψάλι., Τη βουτιά θα την αφήσω για το απόγευμα, από τα βραχάκια του Αβλέμονα. Νωρίς το βράδυ θα με μείνω στο στρέμμα με τα κυπαρίσσια και τις ελιές, με Campari με σόδα, ακούγωντας Maria Callas με θέα στην αποκαλούμενη Μικρή Τοσκάνη των Κυθήρων.»
