Όταν είχα πρωτοδεί την ταινία «Οι κατηγορούμενοι» του Τζόναθαν Κάπλαν με πρωταγωνίστρια την Τζόντι Φόστερ ήμουν 17 ετών. Βγήκα από το σινεμά σε κατάσταση σοκ. Μια σερβιτόρα βιάζεται ομαδικά, ενώ πολλοί θαμώνες παρακολουθούν την επίθεση επευφημώντας τους δράστες. Η εισαγγελέας αποφασίζει να στραφεί νομικά όχι μόνο κατά των αυτουργών αλλά και όσων ενθάρρυναν το έγκλημα να συμβεί, στους συνεργούς. Και δικαιώνεται.
Την ξαναθυμήθηκα, μου ήρθαν στο νου τα σωματικά συμπτώματα που μου είχε προκαλέσει, με τη δημοσιοποίηση της υπόθεσης βιασμού μίας 20χρονης φοιτήτριας στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ. Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες μετά, η μόνη διαφορά είναι πως στην περίπτωση της Τζέιν Ντο, όπως βαφτίζεται στα νομικά έγγραφα των ΗΠΑ η ανώνυμη ενάγουσα, η υπόθεση εκτυλίσσεται στην εποχή των σόσιαλ μίντια. «Είναι ακόμη ανοιχτό το κατάστημα;», ρωτάει στο ομαδικό chat στο Snapchat ένα μέλος της αδελφότητας ΧΦ που βρίσκεται στο επίκεντρο της καταγγελίας. Εννοεί αν η κοπέλα είναι ακόμη «πρόθυμη». «Γιέα!», απαντάει κάποιος. Λίγο νωρίτερα ένας άλλος χρήστης έχει ανακοινώσει τη «διαθεσιμότητά» της («δωρεάν μουνί στον πάνω όροφο»). Αν κάποιος έλεγε «Αυτό είναι λάθος. Κόφτε το», ίσως τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε συμβεί. Αλλά δεν το έκανε. Κανένα τέτοιο μήνυμα δεν εστάλη στο chat.
Ο βιασμός έγινε τον Οκτώβριο του 2024. Η νεαρή φοιτήτρια, στο δεύτερο έτος του Πανεπιστημίου τότε, περνάει από διάφορες φάσεις. Στην αρχή τρομάζει για τη φήμη της στο ελίτ Κολέγιο, το οποίο σημειωτέον συγκαταλέγεται στα Πανεπιστήμια της Ivy League μαζί με το Χάρβαρντ, το Γέιλ, το Πρίνστον κλπ. Αυτοαποκαλείται «τσούλα» μιλώντας με τις φίλες της γιατί θεωρεί ότι εκείνη ευθύνεται για όσα συνέβησαν. Λίγες μέρες αργότερα το αγόρι το οποίο της αρέσει και πρωτοστάτησε στην επίθεση, προσφέροντας της κεταμίνη και καλώντας και άλλους από την αδελφότητα να συμμετάσχουν στο βιασμό, τής ζητάει συγνώμη. Η πρώτη της αντίδραση είναι να τον απαλλάξει από την ενοχή. «Τίποτα από τα σεξουαλικά πράγματα που συνέβησαν δεν ήταν παράνομο», τον καθησυχάζει.
Οταν όμως σε συζητήσεις με άλλους ακούει για πρώτη φορά τις λέξεις «σεξουαλική επίθεση» και «βιασμός» τακτοποιεί στο μυαλό της αυτό που της έχει συμβεί. Πάει στη γιατρό, στην οποία εκμυστηρεύεται ότι κόλλησε ουρολοίμωξη «με τραυματικό τρόπο». Εκείνη της συστήνει να πάει στον ψυχίατρο. Απευθύνεται στο Πανεπιστήμιο, το οποίο συντάσσει 6σελιδη περίληψη της κατάθεσής της και παραλείπει την πιο σαφή πρόταση: «μπορώ να πω με 100% βεβαιότητα ότι βιάστηκα». Βασιζόμενος σε αυτό το ελλειπές, υπογεγραμμένο από την Τζέιν Ντο κείμενο, ο αρμόδιος εισαγγελέας αποφασίζει να μην ασκήσει δίωξη κατά των επτά νεαρών. Το Κορνέλ ισχυρίζεται ότι παρέδωσε τα στοιχεία της έρευνας, ο εισαγγελέας επιμένει ότι ουδέποτε είδε την πλήρη απομαγνητοφώνηση. Σύμφωνα με την αγωγή, απομακρύνει δύο από τους φοιτητές και τους υπόλοιπους τους υποχρεώνει να παρακολουθήσουν σεμινάρια και να γράψουν δοκίμια για να συνετιστούν. Τι άραγε; Εκατό φορές «δε θα ξαναβιάσω ποτέ κορίτσι, αφότου το έχω υποχρεώσει να σνιφάρει κεταμίνη»;
Δύο χρόνια μετά η Τζέιν Ντο, η οποία σταμάτησε να φοιτά στο Κορνέλ μετά την επίθεση, αποφασίζει να στραφεί-μεταξύ άλλων-εναντίον των εφτά φερόμενων δραστών, του Πανεπιστημίου, της αδελφότητας ΧΦ καθώς και εκείνης, στην οποία ανήκε η ίδια. Η αδράνεια πρυτανικών, αστυνομικών κι εισαγγελικών αρχών · η κουλτούρα ματσίλας κι αγριότητας στην «ελληνική ζωή» (οι αδελφότητες έχουν ελληνικά αρχικά, γι’ αυτό αποκαλούνται greek life) · η κοινωνική απαξία μίας γυναίκας ως «τσούλας», κατ’ εξοχήν υπεύθυνης για το βιασμό της · οι θεατές του εγκλήματος που απαντούν βαριεστημένα «Γιέα!» και συγκρίνουν γυναίκες με μαγαζιά είναι αυτά που βρίσκονται αυτήν τη στιγμή στο συμβολικό εδώλιο.
Έχουν τελικά αλλάξει τα πράγματα από όταν ήμουν 17 ετών κι έβγαινα τρέμοντας από το «Δαναό»; Ναι. Οι γονείς είναι έξαλλοι. Απειλούν να μποϊκοτάρουν το Πανεπιστήμιο. Οι χρηματοδότες θέλουν να αποσύρουν τις δωρεές τους. Αυτά είναι δύο πράγματα που αληθινά μπορούν να πλήξουν το Κορνέλ. Η κυβερνήτρια της Νέας Υόρκης Κάθι Χόκουλ άσκησε πιέσεις προκειμένου να ξεκινήσει νέα ανεξάρτητη έρευνα για τις ενέργειες των πρυτανικών αρχών. Ο Τύπος, ακόμη κι ο ταμπλόιντ, είναι στο πλευρό της Τζέιν Ντο. Η Ουάσιγκτον Ποστ φιλοξενεί άρθρο με τίτλο «Οι πιο ανατριχιαστικές λέξεις στα μηνύματα για το βιασμό: “Είναι ακόμη ανοιχτό το κατάστημα;”». «Δεν είναι κατάστημα, είναι άνθρωπος» απαντάει η αρθρογράφος Μόνικα Χες.
Ελπίζω να μη γίνει ταινία η υπόθεση, πάρει Όσκαρ και μετά πάλι ξεχαστεί.
