Hard Things: Μία στις δέκα

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Hard Things: Μία στις δέκα

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
Kourken Pakchanian Conde Nast
Kourken Pakchanian Conde Nast

Σε διαβάζω στα σόσιαλ μίντια. Γράφεις ότι οι γυναίκες έχουμε την τάση να παίρνουμε τον ρόλο του θύματος και ξεχνάμε ότι, άμα θέλεις, μπορείς. «Εμείς φτιάχνουμε το πεπρωμένο μας» προσθέτεις. 

Σε ακούω στις εκδηλώσεις και στις δημόσιες ομιλίες. Λες ότι εσύ ποτέ δεν αντιμετώπισες κάποια διάκριση, ποτέ δεν ένιωσες ότι σου συμπεριφέρονται διαφορετικά -μάλλον επειδή δεν τους το επέτρεψες, προσθέτεις. 

Σε συναντάω εκεί που συναντιούνται, υποτίθεται, όσες και όσοι ασχολούνται με θέματα ισότητας και ενδυνάμωσης των γυναικών. Πιστεύεις ότι αν οι γυναίκες είχαν περισσότερη αυτοπεποίθηση, αν ήταν λίγο πιο έξυπνες ή πιο σοβαρές, αν δεν έχαναν τη θηλυκότητά τους, αν θυμόντουσαν ότι όλα είναι δυνατά («αν, βέβαια, στ’ αλήθεια τα πιστέψεις» προσθέτεις) τότε δεν θα είχαμε καν ανάγκη από κουβέντες για την ισότητα. Ούτε από φεμινισμό. 

Τις περισσότερες φορές, δεν καταφέρνω να σου απαντήσω τότε, εκεί. Είναι μεγάλη η απάντηση, μου φαίνεται δύσκολο και συνήθως δεν προλαβαίνω. Εδώ, όμως, έχω χώρο, έχω χρόνο, έχω ένα φλιτζάνι τσάι δίπλα μου και μια λίστα με επικίνδυνα κομμάτια. Εδώ μπορώ να πω δύο δύσκολα πράγματα, δύο πράγματα στα οποία διαφωνώ μαζί σου. 

Το πρώτο είναι πως, αν αργότερα μιλήσουμε, έξω από τα σόσιαλ μίντια, μετά τις εκδηλώσεις και τις ομιλίες, όταν τελειώσει η συνάντηση με όσες και με όσους, εννιά φορές στις δέκα θα μου πεις ότι ποτέ δεν ένιωσες ότι σου συμπεριφέρονται διαφορετικά απ’ ό,τι στις άλλες γυναίκες. 

Φυσικά και σε είπαν «γλυκιά μου» όταν πήρες την προαγωγή, φυσικά και σου έπιασαν το μπούτι, φυσικά και περίμεναν να ξυπνάς στις 5 για να πηγαίνεις κάθε μέρα με μαλλιά κομμωτηρίου στη δουλειά, φυσικά και περίμεναν ότι θα προγραμματίσεις να κάνεις τα παιδιά σου τη λιγότερο ακατάλληλη στιγμή, φυσικά και ζεις μέσα στις ενοχές, φυσικά και σε διακόπτουν στα μίτινγκ, φυσικά και, στο ταξίδι, σ’ αφήνουν στις 10 η ώρα στο ξενοδοχείο σου, για να πάνε όλοι οι συνάδελφοι μαζί σε κάποιο στριπτιζάδικο. Αλλά αυτά δεν είναι πρόβλημα για σένα. Αυτά συμβαίνουν σε όλες. Εκείνες που διαμαρτύρονται είναι απλώς οι λιγότερο δυνατές. Ή εκείνες που δεν «τα έχουν καταφέρει», όπως εσύ.

Θέλω να σου πω όμως και ένα δεύτερο. Ας πούμε ότι, όντως, τίποτα από τα παραπάνω δεν έχει συμβεί σε σένα. Ας πούμε πως είχες την πιο ανοιχτόμυαλη οικογένεια, τον πιο υποστηρικτικό σύντροφο, τον πιο φεμινιστή προϊστάμενο. Ας πούμε ότι είσαι η μία στις δέκα. Είναι η εμπειρία σου πιο αντιπροσωπευτική ή χρήσιμη από των υπόλοιπων εννιά; Σκέφτεσαι πως η εμπειρία σου αυτή ίσως οφείλεται στο ότι, από την αρχή, υπήρξες πιο τυχερή;

Ίσως να νιώθεις τυχερή για την υγεία σου (αλλά ίσως για την φίλη που αρρώστησε να πιστεύεις πως, αν δεν αγχωνόταν τόσο ή αν κάπνιζε λιγότερο, θα την είχε γλιτώσει. Όπως εσύ.) 

Ίσως να νιώθεις τυχερή για το σωματότυπό σου (αλλά ίσως για τη φίλη που παλεύει χρόνια με τη ζυγαριά της να θεωρείς πως, αν είχε περισσότερη θέληση, θα τα κατάφερνε, όπως εσύ.) 

Ίσως να νιώθεις τυχερή που δεν σε έχουν κλέψει ποτέ (αλλά ίσως για τη φίλη που της άρπαξαν την τσάντα να σκέφτεσαι πως δεν θα την είχε πατήσει αν έκλεινε καλύτερα το φερμουάρ της, όπως εσύ.)

Ελπίζω να νιώθεις τυχερή για το ότι είσαι σώα και αβλαβής. Αλλά ίσως και για τη Σάρα Έβεραρντ να σκέφτεσαι πως δεν θα την είχαν βιάσει την προηγούμενη εβδομάδα, δεν θα την είχαν σκοτώσει, δεν θα την είχαν εξαφανίσει, αν ήταν λίγο πιο καχύποπτη, αν πρόσεχε περισσότερο, όπως εσύ. 

Όμως αυτό είναι το πιο δύσκολο που έχω να σου πω. 

Δεν πρέπει να συμβεί σε όλες μας αυτό που συνέβη στη Σάρα Έβεραρντ για να αποφασίσουμε ότι είμαστε σε αυτό όλες μαζί.

Δεν αποδεικνύουμε τίποτα λέγοντας ότι εμείς δεν είμαστε η Σάρα.

Γιατί η Σάρα περπατούσε απλώς για να γυρίσει σπίτι. Όπως εγώ. Και όπως εσύ.

Διαβάστε επίσης | Hard Things: Το πρόβλημα είναι η ευγνωμοσύνη 

Scroll to Top