Πιάστε φύση!

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Πιάστε φύση!

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
Unsplash
Unsplash

Η σωτηρία της ψυχής βρίσκεται στη σχέση που έχει ο καθένας μας με το φυσικό περιβάλλον.

«Πιάσε φύση», μου έλεγε και έσκυβε να χαϊδέψει το πλησιέστερο φυλλαράκι. «Πιάσε φύση», επέμενε, και την πρώτη φορά μού φάνηκε κάπως παράξενο να αγγίζω θάμνους και αγριόχορτα σαν τρελαμένη φυσιοδίφης. «Πιάσε φύση», έγινε αργότερα ο κανόνας στις βόλτες μας, ακουμπώντας κορμούς και πρασινάδες. Καμιά φορά το ξεχνούσαμε, αλλά τώρα πια «πιάνω φύση» με την κάθε ευκαιρία. Σέρνω τα ακροδάχτυλά μου πάνω σε πλατάνια, βελανιδιές, πικροδάφνες, θυμάρια και φασκόμηλα – που είναι και αρωματικά. Είναι μια μυστική τελετουργία που ξεκίνησα να μοιράζομαι μαζί με τη φίλη μου στις πρώτες μας δειλές πεζοπορίες κοντά στην Αθήνα.
«Πιάσε φύση»! Τα λόγια της κρύβουν μεγάλη δόση σοφίας, την οποία αντιλαμβάνομαι κάθε φορά που βρίσκομαι στο βουνό, στη θάλασσα, σε ένα πάρκο: τη σημασία της αληθινής επαφής με το φυσικό μας περιβάλλον. Το να αγγίζεις τα πράγματα και να τα βιώνεις με όλες σου τις αισθήσεις, αντί να τα κοιτάζεις από μακριά. Να βρίσκεσαι μέσα σε αυτά – σε ένα φαράγγι, σε ένα λιβάδι, σε παρθένα νερά. Να κάθεσαι κάτω από τα δέντρα και να ακούς το θρόισμα των φύλλων, αντί να σε προσπερνούν έξω από το παράθυρο ενός κινούμενου αυτοκινήτου. Η συλλογή τέτοιου είδους εμπειριών μού έχει χαρίσει όχι μόνο μοναδικές απολαύσεις, αλλά και κάθε φορά ηρεμεί την ψυχούλα μου με τρόπο που δεν μοιάζει με κανέναν άλλο.


©Unsplash

Με τον άνθρωπό μου μοιραζόμαστε την αγάπη μας για τα outdoors και τη μαγεία ενός δροσερού πρωινού στο βουνό και μιας ερημικής, δυσπρόσιτης παραλίας. Περπατάμε στη φύση με κάθε ευκαιρία, ενίοτε και με κάθε κόστος. Έχουμε βουτήξει σε παγωμένα νερά καταρράκτη, έχουμε ξαπλώσει στις όχθες διαφορετικών ποταμών, έχουμε ανέβει μονοπάτια που έπαιζαν με τα όρια των ανθρώπινων δυνάμεων –μου–, έχουμε χαθεί, έχουμε απελπιστεί, έχουμε φορτωθεί σακίδια και νερά, έχουμε επιστρέψει πάντα πιο γεμάτοι και συγχρόνως πιο ανάλαφροι. Κυρίως, έχουμε επιλέξει να εμπλουτίζουμε τη ζωή μας με τη συναρπαστική αίσθηση της απόδρασης στη φύση. Μαζί του ανακάλυψα τη διαλογιστική γοητεία της πεζοπορίας, αλλά και τον μοναδικό τρόπο με τον οποίο αδειάζει το μυαλό όταν βρίσκεσαι μακριά από ίχνη ανθρώπινου πολιτισμού. Έμαθα την εμπιστοσύνη που χτίζεται ανάμεσα σε ανθρώπους που αγαπούν να μοιράζονται τέτοιες εμπειρίες – μέσα στη φύση λειτουργείς σαν ομάδα και μαθαίνεις να βοηθάς και να βοηθιέσαι. Μαθαίνεις επίσης να παρατηρείς, να προστατεύεσαι, να προετοιμάζεσαι με τον κατάλληλο τρόπο διαλέγοντας τον εξοπλισμό που σου ταιριάζει. Να ζεις με τα λίγα, αλλά και να επιλέγεις τους συνοδοιπόρους σου με προσοχή. Μαθαίνεις να μην τα παρατάς στα δύσκολα. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, παίρνεις από τη φύση μαθήματα ζωής, πολύτιμα σουβενίρ για την επιστροφή στην πόλη, που έρχονται με μια μικρή δόση ταλαιπωρίας.
Πολλοί απορούν. Δυσκολεύονται να αντιληφθούν γιατί ένας άνθρωπος θα επέλεγε να τον φάει ο ήλιος, να φλερτάρει με διαστρέμματα σε απότομες πλαγιές, να ξεκινήσει προς το άγνωστο με βάρκα την ελπίδα ότι θα πιάνει σήμα το GPS. Η διάθεση για περιπέτεια και εξερεύνηση απαιτεί όχι μόνο όρεξη, αλλά κι ένα καλό απόθεμα αντοχών, το οποίο σπάνια περισσεύει. Κάποιες φορές αναρωτιέμαι κι εγώ η ίδια τι είναι αυτό που μας κάνει να παίρνουμε τα βουνά και τα λαγκάδια. Ίσως δεν είναι μόνο οι συναρπαστικές στιγμές που βιώνει κανείς κοντά στη φύση ή η γοητεία του πρασίνου, αλλά και τα συναισθήματα που έχει συνδέσει ο καθένας μας με αυτήν.


©Unsplash

Η απάντηση πιστεύω ότι βρίσκεται στις παιδικές φωτογραφίες από τα Σαββατοκύριακα και τις διακοπές. Τότε που οι γονείς μου έσπρωχναν με τα καρότσια εμένα και τον αδελφό μου μέσα στα πάρκα, τότε που κάναμε αυτοσχέδια πικνίκ στο δάσος και μασουλούσαμε ροδάκινα και ψωμί με τυρί δίπλα στη θάλασσα. Απ’ όλα τα παραπάνω φαίνεται ότι κράτησα την ησυχία, τη φρεσκάδα και τη δροσιά, τα τραγούδια μας στο αυτοκίνητο, τους γονείς μου που ήταν ήρεμοι και μπορούσαν απρόσκοπτα και χωρίς άγχος να χαρούν εμάς, τα παιδιά τους. Κράτησα την ατόφια χαρά της εκδρομής στη φύση και τη μαγεία της ανακάλυψης νέων εδαφών. Δεν θυμάμαι πια τις ατελείωτες στροφές, τα «πότε φτάνουμεεε» και τη βασανιστική βαρεμάρα στο πίσω κάθισμα μαζί με τον αδελφό μου. Είναι άλλωστε γνωστό ότι η μνήμη είναι επιλεκτική και άρα, και σε αυτή την περίπτωση, έκανε του κεφαλιού της.
Τώρα πια, που στις εκδρομές κάθομαι στη θέση του συνοδηγού, διαπιστώνω ότι η φύση είναι πλέον για μένα την ίδια στιγμή φάρμακο και καταφύγιο. Και δεν θέλω απλώς να την «πιάνω» όποτε έχω την ευκαιρία, αλλά επιθυμώ να ζω μέσα σε αυτήν, να είναι κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Έτσι, το παράθυρο της κουζίνας μου είναι πνιγμένο στο πράσινο, ενώ το μπαλκόνι εμπλουτίζεται κάθε τόσο με κάποια καινούργια γλάστρα. Τα φυτά μέσα στο σπίτι δεν είναι μόνο μια διακοσμητική τάση την οποία αποφασίσαμε να ακολουθήσουμε, αλλά υπενθύμιση της σημασίας που έχει η φροντίδα του φυσικού μας περιβάλλοντος. Το να ακούς και να ανακαλύπτεις τις ανάγκες που έχει ο κάθε οργανισμός –θα συμπεριλάβω και τους ανθρώπους ανάμεσα σε αυτούς– ώστε να ζει με αξιοπρέπεια. Παράλληλα, τα φυτά εξαρτώνται από συνθήκες ανεξέλεγκτες, όπως μια βαρυχειμωνιά ή ένας ανελέητος καύσωνας. Μπορεί να κάνεις το καλύτερο γι’ αυτά, όμως κάποια μπορεί να επιβιώνουν σχεδόν τυχαία, άλλα καθόλου και μερικά να πρασινίζουν ξανά και ξανά χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια. Τα ξερά τους κλαριά μάς κάνουν κάποιες φορές να αισθανόμαστε αδύναμοι και τα καινούργια φυλλαράκια τους μας γεμίζουν χαρά και ελπίδα. Τα φυτά του σπιτιού μας είναι οι ρίζες που επιλέξαμε να βάλουμε, τόσο κυριολεκτικά όσο και μεταφορικά. Κυρίως είναι μια διακριτική υπενθύμιση του κύκλου της ζωής και του μηδαμινού ελέγχου που έχουμε απέναντι στα πράγματα. Αυτή η καθημερινή υπενθύμιση είναι ίσως πιο πολύτιμη και από τη φρέσκια ρίγανη και τον βασιλικό που φυτρώνουν στο περβάζι μας.

 

Διαβάστε επίσης | Η επιστήμη και η ποίηση

Scroll to Top