Politicult: Απόδραση στο Alicante

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest

Politicult: Απόδραση στο Alicante

Share on facebook
Share on linkedin
Share on pinterest
Courtesy of SHA
Courtesy of SHA

Φέτος ήταν μία δύσκολη χρονιά για όλους. Η πανδημία με τους περιορισμούς της με ξεκούρδισε σιγά σιγά δίνοντας τη χαριστική βολή με τη χαλάρωση της σωστής διατροφής. H καθημερινή διέξοδος ήταν η βόλτα γύρω από την Ακρόπολη. Την κάνουμε πια κι εγώ και ο σκύλος μου με κλειστά μάτια πια. Το ταξίδι στην Ισπανία έμοιαζε επικίνδυνη αποστολή. Τα πράγματα δεν χαλάρωναν. Η ζωή άνοιγε και έκλεινε σαν καρδιογράφημα.

Έφτασα στο “Δεν πάει άλλο” σημείο  πίεσης και αφού πήρα πράσινο φως από εκεί έκλεισα εισιτήριο όταν τα πάντα έκαναν peak στο κόκκινο. Ο νόμος του Μέρφι… Έτσι ξεκίνησε η απόδραση στην Ισπανία, κυριολεκτικά. Έκανα το μοριακό μου, έβγαλα τα ειδικά χαρτιά που απαιτεί η Ισπανική κυβέρνηση και πέταξα για Μαδρίτη. Στο αεροπλάνο θυμήθηκα τις παλιές καλές μέρες της Aegean. Με το που προσγειώθηκα στο Barajas κατάλαβα πως ζούμε εποχές επιστημονικής φαντασίας. Σαν να έφτασα σε άλλο πλανήτη, με τους υπαλλήλους με τις στολές αστροναύτη να μας περιμένουν λες και είχαμε ραδιενέργεια. Τελικά πρέπει να βγεις από τη χώρα για να καταλάβεις καλά το μέγεθος αυτής της καταστροφής.


©Courtesy of SHA

Στο ταξί ξεκίνησε η κανονικότητα. Ο ευγενέστατος οδηγός μου εξηγούσε πως όλα στη Μαδρίτη μόνο, ήταν ανοιχτά μέχρι τις 11μμ. Επικρατούσε μία ηρεμία. Δεν είχε πολύ κίνηση. Ο κόσμος κυκλοφορούσε με μάσκες αλλά cool.

Από τον σταθμό Atocha, πήρα το γρήγορο τρένο για το Alicante που ήταν σχεδόν άδειο γιατί απαγορεύονταν οι μετακινήσεις από νομό σε νομό.  Γιατί να μην έχουμε κι εμείς τέτοια τρένα; Στη διαδρομή ξαναείδα ταινία του Αλμοδοβάρ για να συντονιστώ με τη λατρεμένη μου αυτή χώρα και να φρεσκάρω τα ισπανικά μου.

Με το που έφτασα στο Alicante ξεκίνησε το όνειρο. Δρόμοι γεμάτοι φοίνικες που συμβολίζουν την ανέμελη ζωή. Με περίμενε ταξί για το Albir. Σταματήσαμε μπροστά στο συντριβάνι της υποδοχής του Sha Wellness. Τα πάντα λευκά και ήρεμα. Μία γλυκιά κοπέλα με ξενάγησε στο δωμάτιο μου και στους χώρους του σπα, στις πισίνες και στο σινεμά τους. Το μυαλό μου ήταν ακόμα σε υπερένταση. Έπρεπε να κατεβάσω στροφές και τα έβλεπα όλα λες και ήταν μία ωραία ταινία.

Με το που μπήκα στη σουίτα και αντίκρισα τα υπέροχα βουνά και τη θέα του Benidorm από τη βεράντα κατάλαβα πως βρίσκομαι στον παράδεισο. Δεξιά η Μεσόγειος. Ένιωσα την ανάγκη να περπατήσω λίγο έξω να καταλάβω που βρίσκομαι. Ζήλεψα τις μικρές μονοκατοικίες, τον πολιτισμό και την ασφάλεια. Ήταν η πρώτη ημέρα που θα άνοιγαν οι εξωτερικοί χώροι των εστιατορίων και καφέ. Σε δέκα λεπτά έφτασα στην παραλία του Albir, που φυσικά είχε ψηλούς φοίνικες και αστέρια σε μια μακριά πασαρέλα, με ονόματα διάσημων Ισπανών καλλιτεχνών. Ένα κλειστό λούνα παρκ και μία άδεια παιδική χαρά σου υπενθυμίζουν τη ζωντάνια του μέρους με κόσμο. Κάθισα σε ένα “banco de conversación” παγκάκι που έλεγε δηλαδή πως μπορείς να κάτσεις εκεί αν θες να έρθει κάποιος και να πιάσετε την κουβέντα. Απόλαυσα μία τάξη τάι τσι που εκτυλισσόταν μπροστά μου με ανθρώπους όλων των ηλικιών.

Με το που γύρισα στο spa, έφαγα ένα συγκλονιστικό γλυκό σοκολάτα. Ήξερα πως θα ήταν το τελευταίο αφού την επομένη θα έμπαινα στο πρόγραμμα. Φαντάστηκα πως θα με πέθαιναν στην πείνα, αντίθετα απόλαυσα μία υγιεινή διατροφή υψηλής γαστρονομίας που σε αποτοξινώνει και σε ενεργοποιεί.

Με τη βοήθεια εξαιρετικών ανθρώπων που κυριολεκτικά με αγκάλιασαν, μπήκα σε ένα σούπερ εντατικό πρόγραμμα για να προλάβω όσα περισσότερα μπορούσα μέσα σε πέντε ημέρες. Με την ειδική agenda application κατάφερα να συντονιστώ ώστε να μη χάσω κανένα ραντεβού.


©Courtesy of SHA

Έκανα τα πάντα. Από θεϊκά υδρομασάζ μέχρι θεραπείες με όζον στο αίμα. Όχι δεν φοβάμαι τις βελόνες. Ούτε τον εξαιρετικό τους οδοντίατρο. Αφέθηκα στα χέρια τους με απόλυτη εμπιστοσύνη. Μπήκα σε κρυοθεραπεία στους -70 βαθμούς και χαμογελούσα στην κάμερα. Έκανα θεραπείες με βελόνες, με ηλεκτρομαγνητικά κύματα, με ηλεκτρικές βεντούζες, με jets.. τόσα πολλά που θα έπρεπε να γράφω και να αναλύω ώρες! Κάθε φορά που έκανα μία θεραπεία μου φαινόταν καλύτερη από την άλλη. Μασάζ κάτω από το νερό, body wraps, κομπρέσες αποτοξίνωσης με ginger, υδροθεραπείες τα πάντα.

Μετά από ένα δίωρο μασάζ και απολύτως λαδωμένα μαλλιά πέτυχα το είδωλο μου από τη δεκαετία του 90 Patrick Bruel. Με μάσκα και λαδωμένο μαλλί δίστασα να του μιλήσω. Αλλά είχα επιχειρήματα αφού ήξερα απέξω όλη τη δισκογραφία και τις ταινίες ειδικά εκείνης της δεκαετίας. Τη σέλφι μας φυσικά την έκανα μετά από κομμωτήριο.


©Courtesy of SHA

Εκτός από τον Patrick, γνώρισα και την υπέροχη Ρωσίδα παρουσιάστρια Elena Letuchaya-Anashenkova . Μαζί φτιάξαμε θεσπέσια πιάτα με κινόα, φύκια και ριζότο από κεχρί στο μάθημα μαγειρικής με superfoods, στο Chefs Studio, με superfoods. Τα έφαγα όλα και την επομένη σηκώθηκα χαράματα με λίγες τύψεις.

Έτσι μπήκα στις 7 το πρωί σε τάξη γυμναστικής, εγώ και ένα θηρίο Ρώσος με βάρη σε συνδυασμό με αεροβική. Δεν περιγράφω άλλο. Δεν μου έφτασε αυτό. Με τον ίδιο γυμναστή το Βοrja, κανονίσαμε να περπατήσουμε μέχρι το διάσημο Φάρο του Albir. Δεν μου φάνηκε τίποτα στη διαδρομή, παρόλο που έγραφε 2 ώρες.


©Courtesy of SHA

Η διαδρομή προς το Φάρο ήταν κάτι σαν το yellow brick road. Τον έβλεπες να είναι κοντά αλλά δεν τον έφτανες ποτέ. Περπατούσαμε αρκετή ώρα σε αυτό το υπέροχο δρομάκι μέσα στη φύση και σκεφτόμουν πόσο μου θύμιζε την Ελλάδα αλλά με μία διαφορετική γλύκα. Με το που φτάσαμε ξεκίνησε να ψιχαλίζει. Έβγαλα την ηρωική φωτογραφία με τη θέα στο insta σημείο που έπρεπε. Ο γυρισμός, μου φάνηκε πιο σύντομος αλλά στο τέλος του τεράστιου αυτού πάρκου διαπραγματεύτηκα ταξί μέχρι το Sha.

Η συζήτηση με τους ταξιτζήδες είναι το καλύτερο μου. Μαθαίνεις τα πάντα. Σίγουρα δεν εισέπραξα καμία γκρίνια. Όλοι έδειχναν πως έκαναν υπομονή και πως περίμεναν με αισιοδοξία το καλοκαίρι.

Δεν πήγα στο Benidorm αφού ήταν όλα κλειστά. Θέλω να ξαναπάω να το δω με κόσμο σε όλο του το μεγαλείο, με τους άγγλους, τις μπύρες και τα trash μπαρ καραόκε όπως στην αγαπημένη μου ομόνυμη σειρά.  Το μοναδικό μέρος που είχε ζωντάνια ήταν το Sha. Πολλές γυναίκες μόνες είχαν αποδράσει σαν εμένα. Και τελικά είχαμε τόσα πολλά να μοιραστούμε.


©Courtesy of SHA

Μία εβδομάδα βίωσα το wellbeing σε όλο του το μεγαλείο. Έμαθα το hara hachi bu, που είναι η φιλοσοφία του να τρως τα πάντα αλλά να αφήνεις το 20%. Tις ευεργετικές ιδιότητες του miso.  Εμπέδωσα πως τελικά ο στόχος μας πρέπει να είναι η βέλτιστη σωματική κατάσταση σε συνδυασμό με ψυχική και πνευματική ευεξία. Και πως τα ταξίδια είναι αξία ανεκτίμητη.

Ανανεώθηκα μέσα σε τόσο λίγες ημέρες τόσο πολύ που το εξαιρετικά πρωινό ξύπνημα για την επιστροφή δεν με πτόησε. Πριν την πτήση έκανα μία μικρή στάση στη Μαδρίτη για καφέ με το Σταύρο Γεωργακαράκο. Ένας νέος Έλληνας με όραμα που βρήκε την ευτυχία στην Ισπανία. Ο νέος bff μου με πήγε στο αγαπημένο Restaurante Quintin. Δεν έχω ξανααπολαύσει τόσο έναν capuccino. Μου φαινόταν απίστευτο που όλα στη Μαδρίτη λειτουργούσαν κανονικά. Περπατήσαμε λίγο και ξαναθυμήθηκα τις βιτρίνες και τα μαγαζιά. Αποτοξινωμένη από όλα, με κυρίευσε  ένα κύμα χαράς.

Έκανα δώρο στον εαυτό μου μία νέα φιλοσοφία ζωής.

ΥΓ: Φυσικά το ψυγείο μου είναι γεμάτο miso σούπες και η ψυχή μου γεμάτη αισιοδοξία.

Διαβάστε επίσης | Politicult: Διακτινισμός στο βασίλειο του Jonathan Bennet, στο Palm Springs

Scroll to Top