IMG_9577

Politicult: Το Μεσογειακό Λονδίνο

Μεσογειακός αποσυντονισμός βλέπω να διακρίνει τους post Brexit Βρετανούς.

Με ενδιαφέρον διαβάζω τις λεπτομέρειες της παραίτησης του υπουργού υγείας της Μεγάλης Βρετανίας Mat Hancock. Ένα πολυσυζητημένο πρόσωπο που διαβάζαμε πως δεν διαχειρίστηκε ιδιαίτερα καλά το θέμα της πανδημίας, πιάστηκε από κρυφή κάμερα να φιλιέται παθιασμένα με την ερωμένη του. Ένα μεγάλο faux pas το φιλί αυτό και λόγω παράνομης σχέσης και λόγω κορονοϊού. Μεσογειακός αποσυντονισμός βλέπω να διακρίνει τους post Brexit Βρετανούς.

Η τεράστια ουρά που έπρεπε να περιμένω για να περάσω τα διαβατήρια, με παιδιά να κλαίνε και ταξιδιώτες από όλον τον κόσμο με στραβά μη-τοποθετημένες χώρες, να βήχουν ή να φτερνίζονται και μόνο δύο υπαλλήλους να δουλεύουν στα γκισέ ήταν πρωτοφανής. Τρεις ώρες με το ρολόι περιμέναμε σχεδόν στιβαγμένοι. Έβγαλα το iPad μου και όρθια, είδα το The Mauritanian- τουλάχιστον ο γοητευτικός Tahar Rahim περνούσε χειρότερα από μένα στις φυλακές του Guantanamo. Στο Λονδίνο είχε 40 βαθμούς. Έτσι ένιωθες τουλάχιστον. Όλοι με σορτς. Όλοι έξω. Το Soho έχει πεζοδρομηθεί και χιλιάδες κόσμος παρτάρει, πίνει μπίρες, ενώ τρανς σερβιτόρες σερβίρουν με πατίνια. Ο θρύλος του πανκ ροκ Philip Sallon,  κολλητός του Boy George και παράγοντας του clubbing στα ένδοξα 80ς, ημίγυμνος χόρευε με ένα κασετόφωνο στο δρόμο και μιλούσε με τον κόσμο. Κάπου περίμενα να σηκωθεί κάποιος να φωνάξει “MYKONOS” σβουρίζοντας στον αέρα μια πετσέτα αλλά όχι, LONDON μένουμε.

Στο πολύ πριβέ εστιατόριο Oswalds, έφαγα με τον καλό μου φίλο Tim Jefferies που έχει την Hamiltons Gallery, την καλύτερη γκαλερί φωτογραφίας στο Λονδίνο. Αριστερά μας καθόταν ο πρώην πρωθυπουργός David Cameron και δεξιά μας ο γιος της  πριγκίπισσας Margaret, David Linley. Κάτι από το The Crown το γεύμα δηλαδή. Μία όμορφη Ιταλίδα μας σέρβιρε πολλά θεσπέσια κρασιά. Ο Tim που έχει ζήσει μια μυθιστορηματική ζωή και είχε σχέσεις με όλα τα σουπερμοντελς μου μίλησε για κρίση και φόρους. Ποτέ δεν είχα συνηθίσει τους βρετανούς φίλους μου να μιλάνε για τέτοιου είδους προβλήματα.

Στα Soho Houses οι πισίνες ήταν fully booked. Βρήκα ένα πολύτιμο slot στο νέο “σπίτι” στο Strand που έχει θέα 180 μοιρών. Εκεί με εξυπηρέτησε η δική μας Ναυσικά και μου έκανε παρατήρηση όταν απόλαυσα το κρασί μου μέσα στην πισίνα γιατί απαγορεύεται. Είχα εντελώς ξεχάσει πως ήμουν Λονδίνο, βλέπετε. Δίπλα μου κολυμπούσε και έβγαζε σέλφι ο γιος του ειδώλου μου, Piers Morgan που λέει όλα αυτά που ακριβώς σκέφτομαι και παραιτήθηκε με ελληνικό ταμπεραμέντο θα έλεγα, από το πρωινό πρόγραμμα του ITV.

Ένα βράδυ στο νέο εστιατόριο του Νοmad Hotel, ο Τυνήσιος φίλος μου Alexander Bahrani, μου εξηγούσε πως η καραντίνα τον θεράπευσε από το FOMO- Fear of missing out. Πως σταμάτησε να θέλει να είναι παντού και να ξυπνάει το πρωί ψάχνοντας αν είναι αναρτημένος στις φωτογραφίες του Getty Images από τα κοσμικά δρώμενα. Βέβαια την επομένη είχε να πάει να φάει όστρακα στο Whistable και την μεθεπόμενη στις ιπποδρομίες Ascot.

Στο Λονδίνο πήγα και σε ανοιχτό θέατρο στο πάρκο του Romeo and Juliet. Mία πολύ ωραία βραδιά μέσα στο πράσινο και μία πολύ μέτρια παράσταση από την οποία έφυγα στη μέση για να περπατήσω στη φύση. Αποφάσισα να ανησυχήσω για το αγγλικό θέατρο αργότερα.

Επιστρέφοντας στην Αθήνα έκανα πέντε λεπτά για να περάσω τα διαβατήρια και να πάρω τις βαλίτσες. Το αεροδρόμιο μας έλαμπε. Ένα τσιγάρο δρόμος μέχρι την Επίδαυρο όπου είδα τους “Ιππείς” του Αριστοφάνη, σκηνοθετημένους και άψογα πειραγμένους για να προσγειωθούν απολαυστικά το 2021 από τον Κωνσταντίνο Ρήγο.  Ένιωσα πάρα πολύ υπερήφανη και φιλοσόφησα με διαφορετικό τρόπο τα “κουσούρια” μας, που τελικά δεν είναι αποκλειστικά.

Το έργο τελείωσε με μια χαρμολύπη, έτσι όπως ήθελε ο Ρήγος και που όπως δήλωσε και ο ίδιος “που έχουμε και σήμερα όταν μαζευόμαστε για να τραγουδήσουμε όλοι μαζί μια νύχτα με πανσέληνο, όταν βλέπουμε ότι δύσκολα αλλάζει κάτι, αλλά, για να ζήσουμε, πρέπει να κοιτάξουμε πιο μακριά”

Διαβάστε επίσης | All bets are off: Περί σχέσεων και συμβιβασμών

Scroll to Top