Όταν ήταν μικρός, ψαχούλευε τα συρτάρια των γονιών του, χωνόταν στα ρούχα τους και έπαιζε με τις ώρες μπροστά στον καθρέφτη, δημιουργώντας συναρπαστικά σχήματα και σιλουέτες με τα υφάσματα. «Ήταν ο πιο άμεσος τρόπος να εκφράσω αυτό που είμαι. Είχα ξανθά μακριά μαλλιά και ντυνόμουν με γυναικεία ρούχα. Προσπαθούσα να φτιάξω μια εικόνα που να μιλάει από μόνη της για την ταυτότητά μου», μου εξηγεί ο Niccolò Pasqualetti, ο νεαρός σχεδιαστής από την Τοσκάνη που έχει κερδίσει τη θέση του ανάμεσα στους οκτώ φιναλίστ του βραβείου LVMH για τους ανερχόμενους σχεδιαστές μόδας του 2024.
Γεννημένος κάπου ανάμεσα στην Πίζα και τη Φλωρεντία, ο Pasqualetti μεγάλωσε στην ιταλική επαρχία χωρίς να έχει ιδιαίτερες διασυνδέσεις με τον κόσμο της μόδας, παρά μόνο το δημιουργικό του ένστικτο που τον έστρεφε προς τα εκεί. Μετά το σχολείο, σπούδασε ξένες γλώσσες και λογοτεχνία, ωστόσο η καρδιά του δεν άργησε να τον οδηγήσει στο Λονδίνο και στο Central Saint Martins, όπου μαθήτευσε στο womenswear. Ολοκληρώνοντας τις σπουδές του, ακολούθησε μια πολλά υποσχόμενη πορεία σε δύο ισχυρότατους παίκτες της σύγχρονης μόδας, στο The Row NY και μετέπειτα στον Loewe, όπου εργάστηκε για κάτι παραπάνω από δύο χρόνια, μέχρι που αποφάσισε να φύγει. Τι τον ώθησε; «Απέκτησα μια διεθνή εμπειρία που είναι μεγάλο κομμάτι της δουλειάς μου. Έμαθα να δουλεύω σε υψηλές απαιτήσεις και να δρω στο πλαίσιο της ομάδας. Πάντα όμως ήθελα τα σχέδιά μου να αφηγούνται κάτι προσωπικό. Το brand μου χτίζεται πάνω σε αναμνήσεις και προσωπικές στιγμές», μου απαντά.
![Niccolò Pasqualetti: Ο ανερχόμενος Ιταλός σχεδιαστής συστήνεται στη Vogue Greece-1](https://vogue.gr/wp-content/uploads/2024/06/19-NP_SS24_Cecile_Bortoletti.jpg)
Το εν λόγω brand ιδρύθηκε το 2021, με έδρα στην Ιταλία αλλά και στο Παρίσι. Ο σχεδιαστής, με εφαλτήριο την αναζήτηση της προσωπικής του ταυτότητας και την ανδρόγυνη αισθητική, επέστρεψε στην ιταλική ύπαιθρο και άρχισε να δουλεύει τις συλλογές του με συμμάχους έμπειρους Ιταλούς τεχνίτες. «Συνειδητοποίησα πως το μέρος από το οποίο προσπαθούσα να δραπετεύσω ήταν γεμάτο προοπτικές. Ένιωσα την ανάγκη να συνδεθώ ξανά με την Ιταλία και να πειραματιστώ με τους τοπικούς δεξιοτέχνες. Για μένα ήταν πρόκληση να συντονιστεί ο παραδοσιακός τρόπος δουλειάς τους με τους δικούς μου νέους και genderless κώδικες. Είναι όμως τόσο ικανοί, που μπορούν να καταφέρουν τα πάντα», πιστεύει.