Collage | Elena Tsirozidou
Collage | Elena Tsirozidou
Collage | Elena Tsirozidou

Weekly Edit: Η Vogue επιλέγει τα καλύτερα της εβδομάδας

Ό,τι είδαμε, ξεχωρίσαμε, αγαπήσαμε την εβδομάδα που πέρασε.

Παραγγείλαμε:

Ένα ζευγάρι, χειροποίητα σανδάλια Αncient Greek Sandals με κοχύλια, σα να τα έβγαλε το κύμα στην παραλία. Tο δέρμα στο φυσικό του χρώμα, έρχεται σε απόλυτη αρμονία, με κοχύλια που μοιάζουν σα να βρήκαμε ύστερα από μια περιπετειώδη εξερεύνηση στην ακτή, ή δαμάζοντας τα κύματα στα βράχια. Με τα κοχύλια να πρωταγωνιστούν σαν διακοσμητικά στοιχεία και συνειρμικά σύμβολα σε καφτάνια, δερμάτινες τσάντες ή καλάθια, κοκαλάκια για τα μαλλιά, οριακά κιτς, μαγιό με θαλασσινά μοτίβα μέσα (κι έξω) από το βυθό, κοσμήματα και περίτεχνα σανδάλια, μπορούμε να προσποιηθούμε ότι το καλοκαίρι είναι ήδη εδώ και να ακούσουμε τον ήχο της θάλασσας στο υπερμέγεθες κοχύλι που μας κράτησε συντροφιά κι αυτόν τον χειμώνα, δίπλα στο παράθυρο, στο γραφείο. Σαν πρες-παπιέ και μελλοντικό στολίδι για τον λαιμό.  Αρχαιοελληνικό; Μπορείτε να το πείτε κι έτσι.


Αncient Greek Sandals
©mytheresa.com

Κρατήσαμε:

Μια τσάντα που θυμίζει χάρτινη σακούλα, κλασική, χωρίς τίποτα να φωνάζει το «όνομα» της, την ιστορία της, εκτός ίσως από το brand της, που έχει κάτι δραματικό, νοσταλγικό, έντονα φορτισμένο. Τα αξεσουάρ Medea, που σκέφτηκαν, σχεδιάζουν και προωθούν δύο Ιταλίδες, δίδυμες, μοντέλα, (Medea και Μedeasisters στο Instagram) με βάση τους το Μιλάνο, η Giulia και η Camilla Venturini, έχουν σαν αφετηρία το φιλμ του 1969 του Pier Paolo Pasolini, «Medea». Για να γεννηθούν τσάντες που θυμίζουν ρετρό, εξαιρετικά απλές και γεωμετρικές χάρτινες σακούλες για τα ψώνια. Θα πρέπει να τις παρατηρήσει κανείς (στις φωτογραφίες τουλάχιστον) για να καταλάβει ότι δεν είναι πλαστικές αλλά φτιαγμένες με ματ δέρμα που μιμείται το πλαστικό. Άραγε να ξέρουν όλες τις λεπτομέρειες για την αληθινή Μήδεια, και πως δεν θα φανταζόμασταν ποτέ τη Μήδεια να φοράει (ή να κρατάει) Medea;

 


Medea
©www.net-a-porter.com

Ξεχωρίσαμε:

Το πιο λαμπερό, εντυπωσιακό, νοσταλγικό και φουτουριστικό μαζί, σκουλαρίκι του καλοκαιριού. Γιατί ένα; Γιατί έτσι το οραματίστηκε η Isabel Marant, και έτσι ακριβώς θέλησε να το βγάλει και στην παραγωγή, για να παραμείνει πιστή στη δεκαετία που την ενέπνευσε για τα αξεσουάρ της συλλογής. Eighties λοιπόν. Φανταστείτε ένα κόσμημα, που μοιάζει σα να βρέθηκε ξεχασμένο στα faux bijoux της μαμάς, με εμμονικά κρύσταλλα, τόσο υπερμέγεθες και πληθωρικό, που θέλει να φορεθεί με λευκό, μαύρο ή γκρι, ιδανικά με ένα σούπερ, απλό τοπ και τζιν, ή ένα ασύμμετρο φόρεμα, για να λάμψει χωρίς να προκαλέσει. Το σίγουρο είναι ότι δεν θα περάσει απαρατήρητο και όταν χορεύουμε, δεν θα χρειαστούμε και φωτορυθμικά ή ντίσκο μπάλα.


©mytheresa.com

Isabel Marant
©Indigital.tv

Διαβάσαμε:

Κριτική στους New York Times, για ένα βιβλίο που κυκλοφόρησε την άνοιξη στα αγγλικά, από έναν Έλληνα συγγραφέα, με τον μάλλον αισιόδοξο, ευχόμαστε όχι ειρωνικό τίτλο, «Good will come from the sea» («Το καλό θα’ρθει από τη θάλασσα»), το οποίο, όμως, έχει βγει σαν ελληνική έκδοση χρόνια πριν.  Ο Χρήστος Οικονόμου (η μετάφραση στα αγγλικά είναι της Κaren Emmerich, εκδόσεις Αρχιπέλαγος), περιγράφει σε 252 σελίδες, το δικό του Plan B, σε ένα μυθιστόρημα που μας παροτρύνει να πιστέψουμε πως το καλό θα έρθει τελικά από την θάλασσα. Με αναφορές σε αληθινά ντοκουμέντα και στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας, ο συγγραφέας στήνει τη δική του αλήθεια για να γράψει: «για να σώσουμε την Ελλάδα, πρώτα πρέπει να την χάσουμε.» Ένα μυθιστόρημα, κομμάτι τριλογίας τριλογία, σε ένα φανταστικό νησί του Αιγαίου. Στην Ελλάδα του ούζου, της σαρδέλας και του μουσακά; Όχι βέβαια. Την άλλη (Ελλάδα) που περιμένει το καλό από τη θάλασσα.

 


Good will come from the sea
©Archipelago
Scroll to Top